14/06/2026
2. Pułk Strzelców Konnych z Hrubieszowa
Najbardziej prestiżowymi zawodami w jednostkach broni jezdnych były Zawody Konne o Mistrzostwo Wojska Polskiego, nazywane też Mistrzostwami Armii lub potocznie „Militari”. Zgodnie z „Regulaminem sportu konnego w wojsku”, wydanym w Warszawie, w 1933 r., mistrzostwa rozgrywane były na zasadach wszechstronnej próby konia wierzchowego, z dodaniem próby władania bronią konno, zarówno białą jak i palną. Pierwsze „Militari” odbyły się w 1923 r., w Warszawie i w początkowym okresie organizowane były wyłącznie w stolicy. Od 1928 r. organizatorem zawodów była „wielka jednostka kawalerii” i ona na miejsce zawodów wybierała miasto na swoim terenie. Mianem „wielkiej jednostki kawalerii” określano dywizje kawalerii i samodzielne brygady kawalerii. Mistrzostwa Armii rozgrywane były dwuetapowo. W pierwszym etapie wyłaniano zwycięzców w Okręgach Korpusu (do 1927 r.) i „wielkich jednostkach kawalerii” (od 1928 r.). Tutaj rywalizowały ze sobą czteroosobowe reprezentacje wszystkich podległych pułków kawalerii i dywizjonów artylerii konnej. Do następnego etapu przechodziły po dwa najlepsze zespoły z okręgów, dywizji i Korpusu Ochrony Pogranicza oraz po jednym z samodzielnych brygad. Następnie rozgrywano etap armijny. Liczba biorących w nim udział drużyn nie mogła przekroczyć szesnastu. Zawody Konne o Mistrzostwo Wojska Polskiego zasadniczo składały się z czterech prób: ujeżdżenia na czworoboku, władania bronią białą i palną konno, wytrzymałości konia w terenie i skoków przez przeszkody, poprzedzonego przeglądem koni.
Ilustracja: płk dypl. Władysław Anders, dowódca 2. Samodzielnej Brygady Kawalerii „Brody”, podczas próby terenowej w czasie „Militari” w Hrubieszowie w 1934 r.; fotografia ze zbiorów Muzeum im. ks. Stanisława Staszica w Hrubieszowie, zdjęcie objęte prawem autorskim, a prawo do jego użycia zostało udzielone (©).
