Co to jest strona internetowa?

Sekcja Sądowa i Penitencjarna Omerta KNSP, Warsaw (2026)

21/04/2022

Najgłośniejsza zbrodnia Hollywood

Detektyw z wydziału zabójstw po przybyciu na miejsce wydusza: „To moja najgorsza sprawa”

W nocy z 8 na 9 sierpnia 1969 roku miała miejsce zbrodnia, która wstrząsnęła Stanami Zjednoczonymi. W skład czteroosobowej grupy członków sekty Mansona wchodzili: Tex Watson, Susan Atkins, Patricia Krenwinkel i Lindy Kasabian. Dotarli oni pod posiadłość Romana Polańskiego, w której w tym czasie przebywała jego żona, aktorka Sharon Tate (będąca w zaawansowanej ciąży) wraz ze znajomymi: Abigail Folger, Wojciechem Frykowskim i Jay’em, Sebringiem.

Przebieg zbrodni:
Mordercy, uzbrojeni w rewolwer, obcęgi, liny i noże, przeskoczyli przez ogrodzenie posesji i odcięli druty telefoniczne, tam jednak natrafili na Stevena Parenta, osiemnastoletniego znajomego stróża posesji, który mieszkał w domku gościnnym na tyłach posiadłości. Parent wracał właśnie do domu, kiedy padł ofiara Watsona. Zoatsął zastrzelony, mimo że przysięgał, że nic nikomu nie powie. Następnie Watson kazał Kasabian zostać na zewnątrz, a sam z resztą grupy wszedł do środka. Podobno znajomi Sharon, widząc włamywaczy, pomyśleli, że to kolejni goście. Przyczyniły się do tego lata 60., kiedy to panowała moda na organizowanie wielkich imprez z alkoholem i narkotykami, na które wejść mógł właściwie każdy. Tate miała mawiać: "Nie obchodzi mnie zanadto, kim są ludzie goszczący w moim domu, bo w życiu kieruję się maksymą 'żyj i pozwól żyć innym'".

Napastnicy zgromadzili wszystkich w salonie i związali jednym sznurem. Najpierw zastrzelili Sebringa, kiedy ten prosił ich, żeby zwrócili uwagę na brzemienny stan Tate. Gdy nastało zamieszanie Frykowskiemu i Fogler udało się uwolnić i wybiec na zewnątrz. Tam jednak zostali złapani i zginęli od ciosów nożem. Frykowskiego trzynaście razy uderzono w głowę narzędziem tępokrawędzistym, zadano mu pięćdziesiąt jeden ran kłutych i dwukrotnie postrzelono. Koroner hrabstwa Los Angeles przyznał, że w całej karierze nigdy nie miał do czynienia z tego rodzaju okrucieństwem.
Tate błagała o ocalenie jej dziecka, mówiła: „Dajcie mi dwa tygodnie, żebym mogła urodzić dziecko, a potem możecie mnie zabić”, jednak Atkins miała powiedzieć, że nie ma dla niej żadnej litości. Aktorka otrzymała 16 ciosów nożem. Na koniec morderczyni napisała na ścianie, ręcznikiem namoczonym w krwi Sharon słowo „PIG”.

Ciała zamordowanych znalazła nad ranem pokojówka. Jedyną osobą, która przeżyła był stróż posiadłości.
Półtora roku później sąd skazał Mansona, Watsona, Krenwinkel i Atson na karę śmierci, rok później zmienioną na dożywotnie więzienie (w związku ze zmianą kalifornijskiego prawa). Kasabian sama oddała się w ręce policji pogrążając grupę, dzięki czemu została zwolniona z odpowiedzialności karnej.

Motyw?
Żeby poznać powody działania „Rodziny” Mansona trzeba by zagłębić się mocniej w ideologie stojącą za stworzeniem sekty, jednak głównym motywem zabójstwa była prawdopodobnie chęć zemsty na wcześniejszym właścicielu posiadłości Polańskich oraz wszystkich osobach związanych z branżą muzyczną i aktorską Hollywood.

Mordercy wielokrotnie składali wnioski o ułaskawienie, bez skutku. Doris Tate, matka Sharon, miała w tym swój spory udział.

Według doniesień prasowych, z powodu morderstwa wielu znanych mieszkańców Hollywood wyprowadziło się z miasta, inni zaś zainstalowali systemy ochrony w swoich rezydencjach. Pisarz Dominick Dunne tak odtwarzał atmosferę panującą wówczas w Los Angeles: „Groza, jaka zajęła miasto, była czymś, z czym nigdy wcześniej się nie spotkałem. Ludzie byli przekonani, że wszyscy bogaci i sławni są w niebezpieczeństwie. Dzieci wysyłano z dala od miasta. Wynajmowano ochronę. Wybierając się na pogrzeb Jaya Sebringa Steve McQueen zabrał ze sobą broń.”

Autorka: Julia Błaszczak

27/03/2022

Kim była kobieta, która w ciągu 18 lat otruła co najmniej 36 osób?

Hélène Jégado urodziła się na początku XIX wieku. Pochodziła z małej miejscowości w Bretanii. W wieku 7 lat straciła matkę i trafiła pod opiekę dwóch ciotek, pracujących jako służące.

Pierwszego zabójstwa dokonała w 1833, kiedy pracowała jako kucharka na plebanii. W ciągu zaledwie 3 miesięcy życie straciło siedem osób stołujących się w gospodarstwie, w tym sam proboszcz, jego rodzice, a także siostra. Hélène była jednak poza wszelkimi podejrzeniami, ponieważ wykazywała szczerą żal i rozpacz po morderstwie, poza tym w okolicy panowała epidemia cholery, więc to z nią wiązano zgony.

Krótko później Jégado zastąpiła w pracy swoją ciotkę. Tam za jej przyczyną zmarły trzy osoby, w tym jedna z jej krewnych. Później trafiła do domu Marie-Jeanne Leboucher. Pani domu, wraz z córką wkrótce zmarły, a jej syn poważnie zachorował. Przeżycie zawdzięczał prawdopodobnie temu, że nie jadł większości potraw przygotowanych przez kucharkę.

Następnie morderczyni trafiła do domu pewnej wdowy, jednak nie udało jej się przeżyć po zjedzeniu zupy przyrządzonej przez nową kucharkę. W maju 1835 Jégado znalazła pracę w posiadłości Madame Toussaint, gdzie uśmierciła kolejne cztery osoby, a łączna liczba jej ofiar sięgnęła siedemnastu.

W kolejnych miejscach także nie pracowała długo, choć udało jej się w tym czasie pozbawić życia kilka osób. Większość zmarłych zdradzało typowe objawy zatrucia arszenikiem, ale trucizny nie udało się odnaleźć w rzeczach osobistych Jégado.

W 1849 kobieta znalazła zatrudnienie w domu Théophile Bidarda, profesora prawa. Przyszła ona na zastępstwo służącej, która szybko zmarła po krótkiej chorobie. Później ciężko zachorowała i zmarła kolejna służąca. Dostrzegając podobieństwo symptomów choroby u obu pracownic, Bidard zlecił przeprowadzenie autopsji. Wykazała ona, ponad wszelką wątpliwość, otrucie jako przyczynę zgonu.

1 lipca 1851 Hélène Jégado została aresztowana przez policję, a proces rozpoczął się w grudniu. Z uwagi na brak dowodów została oskarżona jedynie o trzy zabójstwa, trzy próby dokonania zabójstwa i 11 kradzieży. W jego trakcie oskarżona zachowywała się histerycznie, modląc się lub krzycząc na oskarżycieli.

Badania ofiar jednoznacznie wskazały na użycie arszeniku i soli antymonu, jednak morderczyni stanowczo twierdziła, że nie wie czym są te substancje i nigdy ich nie używała. Sąd w Rennes skazał Hélène Jégado na karę śmierci. 26 lutego 1852 została zgilotynowana na oczach tłumu gapiów na Champ-de-Mars w Rennes.

Motywy zbrodni nie są znane.

Autor: Julia Błaszczak

02/03/2021

Andriej Czikatiło „Wściekła bestia”

Na przestrzeni ośmiu lat (1982-1990) Andriej Czikatiło zamordował łącznie 21 chłopców w wieku od 8 do 16 lat, 14 dziewcząt w wieku od 9 do 17 lat i siedemnaście starszych kobiet. Ofiary ginęły od uderzenia tępym narzędziem w tył głowy lub od licznych ciosów zadanych nożem. W jednych ze zwłok naliczono 43 rany. Większość ofiar miała wydłubane oczy, rany cięte na całej twarzy i uszkodzone organy płciowe (chłopcy mieli odgryzione członki). Na ciałach odkryto liczne ślady nasienia.

Według portretu psychologicznego sporządzonego przez dr Bukhanowskiego Czikatiło był żonaty, posiadał doświadczenie pedagogiczne - na co wskazywała jego umiejętność nawiązywania kontaktu z młodzieżą - był osobą nieśmiałą, wrażliwą na ludzką krzywdę i cierpiącą na zaburzenia potencji.

Po zakończeniu stale utrudnianych przez członków KGB poszukiwań, udało się schwytać sprawcę. Czikatiło okazał się naczycielem języka rosyjskiego, usuniętym ze szkoły za molestowanie uczennicy. Był on seksualnym frustratem, wyśmiewanym przez żonę i kolegów. Grasował na stacjach dworców i w pociągach. Motywowała go chęć poczucia władzy. Gdy ofiary były w agonii, siadał na nich i onanizował się, osiągając spełnienie. Wierzył, że w oczach ofiary można dostrzec twarz mordercy, dlatego wydłubywał im gałki oczne.

Co więcej, Czikatiło sam bardzo chciał, by poddano go badaniu psychiatrycznemu. Zdawał sobie sprawę, że jego mózg nie należy do niego: „Im więcej się nad tym zastanawiałem, tym częściej dochodziłem do wniosku, że cierpię na jakąś chorobę. Jestem wybrykiem natury, dziką bestią”.

Po dwóch miesiącach badań psychiatra dr Andriej Tkaczenko orzekł, że Czikatiło jest psychopatą cierpiącym na organiczną demencję i wypaczony popęd seksualny, połączone z manią sadystyczną. Zapis EEG wskazywał na poważne uszkodzenia mózgu, jednak nie wywierały one żadnego wpływu na wolną wolę mordercy. Czikatiło był w pełni świadomy swoich czynów. 16 lutego w 1994 roku został skazany na karę śmierci. Wyrok wykonano przez strzał w tył głowy.

Autor: Marceli Żyłka

26/02/2021

Biblijny John

Niezidentyfikowany, seryjny morderca, działający na terenie Glasgow w latach 1968-1969.
Prawdopodobnie zabił trzy kobiety, a każde morderstwo cechował ten sam schemat działania.

Wszystkie 3 kobiety, zostały najpierw pobite i zgwałcone, a następnie uduszone za pomocą części swojej garderoby; wszystkie zostały zabite w czasie, kiedy miały miesiączkę. Świadczyły o tym chociażby zakrwawione podpaski, które zostały odnalezione przy martwych kobietach.

Przydomek został mu nadany przez bardzo dobra znajomość Biblii, którą - jak zeznał jeden ze świadków mający styczność z zabójcą - znał doskonale i dawał o tym znać często powołując się lub cytując fragmenty Biblii.

Do dziś nie znamy jego prawdziwej tożsamości. Przypuszcza się, że mordercą był Peter Tobin, który został aresztowany w październiku 2006 roku.
Źródła
https://pl.wikipedia.org/wiki/Biblijny_John

Autor: Katarzyna Zalewska

22/01/2021

Los Angeles — miasto gwiazd, marzeń i przepychu. Jednak pod fasadą doskonałości i wielkiego blichtru kryje się nie jedna mroczna historia. Mieliśmy Mansona, którego kojarzy już chyba cały świat… Jednak czy słyszeliście o Nocnym Prześladowcy (The Night Stalker)?

Kim był Nocny Prześladowca? ☠️

Richard Ramirez nazwany potem przez media Nocnym Prześladowcą był amerykańskim seryjnym mordercą, który zamordował 14 osób w latach 1984 – 1985. Ataki nastąpiły w miasteczkach w aglomeracji Los Angeles. Jak wielu seryjnych morderców dorastał w trudnym środowisku – rodzice byli surowi wobec swoich dzieci, a w serialu atmosfera w domu została określona jako pełna terroru. Ważnym bodźcem, który wpłynął na Richarda, była jego relacja z kuzynem, który wrócił z wojny w Wietnamie. Opowiadał on Richardowi makabryczne historie przesączone krwią, śmiercią, zabójstwami i gwałtami. Już to wpłynęło na jego psychikę. Jednak ważnym, lecz makabrycznym doświadczeniem w życiu młodego Richarda było ujrzenie morderstwa. Wyżej wymieniony kuzyn zamordował swoją żonę na oczach jedenastoletniego chłopca. Możemy sobie tylko wyobrazić, jak wielką traumę przeżył Ramirez. Wiedza z zakresu psychopatii i seryjnych morderców oraz wypowiedzi śledczych otwarcie przyznają, że owo doświadczenie miało ogromny wpływ na dalsze losy chłopaka. Po tym wydarzeniu wpadł w środowisko narkomanów oraz zaczął kraść. Swojego pierwszego gwałtu dokonał podczas nocnej zmiany w hotelu, w którym był wtedy zatrudniony. Został aresztowany, jednak nie postawiono mu zarzutów. Richard wyjechał do Los Angeles, gdzie zainteresował się satanizmem. Na miejscach zbrodni dokonanych przez Nocnego Prześladowcę policjanci odkrywali pentagramy, a ofiary, którym udało się przeżyć napaść, często wspominały o jego zafascynowaniu i uwielbieniu wobec Szatana.

Jak zabijał?

Nocny Prześladowca nie wykazywał zamiłowania do szczególnego rodzaju broni, często dusił ofiary, jak i również strzelał do nich z broni palnej. Nie ograniczał się do jednej płci jak większość znanych nam seryjnych morderców. Mężczyźni, którzy zginęli z jego rąk, byli mężami kobiet, które zgwałcił. Ramirez włamywał się do domu, dokonywał morderstwa i gwałtu, następnie obrabowywał domostwo i wychodził. Ofiary były przypadkowe — mężczyzna po prostu wybierał mieszkanie i dokonywał w nim krwawych zbrodni. Nie zawsze napaść Nocnego Prześladowcy kończyła się zabójstwem, ale w jego działaniach widać jasno chęć zaspokojenia żądzy seksualnej oraz żądzy krwi.

Dochodzenie i koniec koszmaru

Śledztwo w sprawie Ramireza nie należało do najłatwiejszych. Policjanci mieli problem ze znalezieniem śladów należących do sprawcy. Jedyną poszlaką był odcisk podeszwy buta, które regularnie zostawiał Nocny Prześladowca. Były to nietypowe buty, jednak namierzenie po nich posiadacza było niemożliwe. Dopiero wpadka Richarda pozwoliła na zdobycie odcisku palca, który został kluczową wskazówką w dochodzeniu. Aresztowano go pod koniec sierpnia 1985 roku. Prokuratura oskarżyła go o 43 przestępstw, w tym 13 zabójstw, a sąd skazał go na 196 lat pozbawienia wolności oraz dziewiętnastokrotną karę śmierci w komorze gazowej. Ramirez zmarł z powodu niewydolności wątroby 7 czerwca 2013. Miał 53 lata.

By dowiedzieć się więcej szczegółów o tej sprawie, zachęcamy do obejrzenia dokumentu na Netflixie pt. „Richard Ramirez: Polowanie na seryjnego mordercę”.

Autor: Klaudia Pydyś

20/01/2021

The Ripper, czyli grabarz z „boskim powołaniem” 💀

Peter Sutcliffe, a właściwie Peter William Coonan, urodził się 2 czerwca 1946 roku w Bingley, jako syn młynarza. W szkole postrzegano go jako samotnika, zaś samą edukację zakończył mając zaledwie 15 lat. Chwytał się różnych prac – pracował jako kierowca ciężarówek, jako pracownik w lokalnej fabryce, a także jako… grabarz.

Doświadczenie zdobywane latami

Pierwszą śmiertelną ofiarą Rozpruwacza z Yorkshire (prasa okrzyknęła go tym mianem, co miało być aluzją do Kuby Rozpruwacza) była Wilma McCann, zaatakowana 30 października 1975 roku w Leeds. Ciało kobiety z opuszczonymi spodniami i podniesionym stanikiem zostało odnalezione następnego dnia przez miejscowego mleczarza. 28-latka zginęła od dwóch uderzeń młotkiem w głowę oraz od piętnastu pchnięć nożem w brzuch, szyję oraz klatkę piersiową. W toku dalszego śledztwa wyszło na jaw, że nie była pierwszą osobą, którą Sutcliffe miał zaatakować. Mężczyzna wcześniej „uczył się” swojego fachu na trzech innych kobietach: Annie Rogulskyj, którą ogłuszył młotkiem i pociął nożem jej brzuch, Olive Smelt, którą także uderzył dwukrotnie młotkiem w głowę, a następnie pociął nożem jej pośladki, oraz na Tracy Browne, która została uderzona młotkiem w głowę aż pięciokrotnie. Kobietom tym udało się przeżyć głównie przez fakt, że niewprawiony jeszcze w zbrodni Sutcliffe łatwo się płoszył i uciekał. Każda z nich przeżyła cudem, przechodząc długie i trudne operacje głowy. Niestety, po zbrodni z 30 października Sutcliffe nie popełniał więcej błędów. Mężczyzna pomiędzy 1975 a 1980 rokiem zamordował w Yorkshire i północno-zachodniej Anglii aż 13 kobiet. Policja podejrzewa, że zabójstw lub usiłowań morderstw mogło być znacznie więcej. Morderca okaleczał ciała swoich ofiar młotkiem, nożem oraz śrubokrętem. Ofiarami były kobiety w wieku od 16 do 47 lat, z czego sporą część z nich stanowiły prostytutki.

Zabawa w kotka i myszkę… a raczej w policję i Sutcliffe’a

Problemem okazało się również prowadzone przez brytyjską policję nieudolne śledztwo, opierające się od samego początku na wielu błędach. Sutcliffe przesłuchiwany był aż 9 razy, jednak przez wzgląd na brak dowodów, nie został nawet aresztowany. Ostatecznie morderca stanął przed sądem… dopiero po 6 latach! Śledztwo przeżyło największy kryzys w latach 1978-1979, kiedy to niejaki John Humble zaczął podszywać się pod Rozpruwacza z Yorkshire. Wysłał on policji trzy listy i kasetę audio, a jego północno-wschodni akcent sprowadził policję na brzemienny w skutkach trop. Sutcliffe w tym czasie zdążył zamordować kolejne trzy kobiety. Ostatecznie mężczyznę zatrzymano w roku 1981 za jazdę samochodem z fałszywymi numerami rejestracyjnymi.

Choroba czy boskie powołanie?

Sutcliffe początkowo przyznał się do zamordowania 13 kobiet i usiłowania zamordowania kolejnych 7, jednak przed sądem domagał się uniewinnienia. Twierdził, że pracując jako grabarz usłyszał głos od samego Boga, który nakazał mu rozprawianie się z prostytutkami. Obrona mordercy twierdziła natomiast, że mężczyzna jest niepoczytalny, a w dodatku chory na schizofrenię paranoidalną. 22 maja 1981 roku uznano go winnego wszystkich zarzucanych mu czynów i skazano na dożywotnie więzienie. Tam jednak stwierdzono o jego chorobie psychicznej i zadecydowano o przeniesieniu go do szpitala psychiatrycznego Broadmoor. Co ciekawe, w szpitalu odbierał tygodniowo po trzydzieści listów od wielbicielek.

Zmarł 13 listopada 2020 roku w szpitalu uniwersyteckim, do którego został skierowany z powodu… zakażenia koronawirusem! Rozpruwacz z Yorkshire odmawiał leczenia.

🎥 A jeśli interesuje Was temat Rozpruwacza z Yorkshire i chcecie dowiedzieć się więcej na temat jego ofiar i nieudolności brytyjskiej policji, zachęcam Was do obejrzenia dokumentalnego serialu na Netflixie o nazwie "The Ripper".

Autorką posta jest Julia Sikorska.

17/01/2021

Co wiesz o profilowaniu kryminalnym? 🤔

Profilowanie kryminalne nieznanych sprawców przestępstw uwzględnia różne czynności, wykonywane najczęściej w przypadku seryjnych zabójstw, w celu typowania cech nieznanego przestępcy.

Analizowane są dane z miejsca zbrodni, indywidualne cechy ofiary, a także wiedza nt. podobnych przestępstw.

Warto wiedzieć, że profilowanie w rzeczywistości znacznie różni się od tego, prezentowanego nam w telewizorach: filmach czy serialach - technika ta ma wiele niedoskonałości, zarówno metodologicznych, jak i praktycznych.

Profil nie ma również właściwości identyfikacji indywidualnej, opisuje on konkretny typ osoby, która mogłaby się dopuścić popełnienia danego czynu - profilowanie kryminalne jest więc rzadko wykorzystywane podczas rozpraw sądowych.

Źródło: Jan Gołębiowski, Kamila Grochowska "Profilowanie kryminalne na potrzeby sądu. Kontrowersje wokół przydatności"

15/12/2020

Po 51 latach kod Zodiaka został złamany! Według trzech mężczyzn, którzy dokonali tego "cudu", zaszyfrowana wiadomość brzmi następująco:

"Mam nadzieję, że macie dużo frajdy, próbując mnie złapać.
To nie ja wystąpiłem w programie telewizyjnym, w którym była o mnie mowa.
Nie boję się komory gazowej, bo tylko szybciej wyśle mnie do nieba.
Bo mam wystarczająco wielu niewolników, by dla mnie pracowali, gdy wszyscy inni niczego nie zyskają w niebie, więc boją się śmierci.
Nie boję się, ponieważ wiem, że moje nowe życie będzie łatwiejsze w niebiańskiej śmierci."

Więcej informacji na: http://zodiackillerfacts.com/news-and-updates/breaking-news-the-zodiacs-340-cipher-has-been-solved/?fbclid=IwAR0usVeXwe0CxkuysdppaDXoUHXAYMYI6gSU_M1cUejAzOHL383uVACqRwY

24/02/2020

DZIECIŃSTWO
Theodore Robert Bundy przyszedł na świat 24 listopada 1946 w domu samotnej matki Burlington, Vermont w USA. Aby uniknąć kontrowersji w związku z przyjściem na świat nieślubnego dziecka, został zaadoptowany przez swoich dziadków i aż do 22 roku życia myślał, że jego matka jest jego siostrą. Swojego prawdziwego ojca nigdy nie poznał, matka powiedziała, że był to pewien weteran wojenny. Istnieje jednakże teoria, że Ted jest owocem kazirodczego związku i, tym samym, synem swojego dziadka.
Już jako dziecko Ted przejawiał problemy z agresją. Zdarzało mu się dopuszczać groźnych, często spontanicznych i nieuzasadnionych ataków na rówieśników. Na przykład kiedyś, po tym, jak dostał cios korzeniem w twarz, zaczął okładać winowajcę pięściami. Uwolniło w nim to tyle siły, że rówieśnicy musieli odciągać go od przeciwnika. Innym razem uderzył kolegę z obozu skautów talerzem - tak, talerzem – za ścięcie małego drzewka. Na tym samym obozie zaatakował kolegę od tyłu, uderzając go kijem w potylicę, tym razem bez żadnego oczywistego powodu. Jednakże wówczas dorośli ze środowiska małego Teda nie widzieli w tym nic niepokojącego – postrzegali to jako takie tam, dziecięce zabawy…

MŁODOŚĆ
Nastoletni Ted Bundy był nieśmiały i wycofany, trzymał się na uboczu. Postrzegał siebie jako mało atrakcyjnego, nie wierzył, że może spodobać się jakiejś dziewczynie. Później, oczekując na wyrok w celi śmierci, wspominał także swoje zafascynowanie przemocą o podłożu seksualnym. Często chodził do biblioteki i szukał tam rozmaitych dzieł kryminalnych czy zdjęć zwłok bądź gwałtów.
W pewnym momencie, będąc już studentem psychologii i orientalistyki, Ted Bundy postanowił „zmienić swoją osobowość” i wykreować nowego, pewnego siebie mężczyznę. Co ważne, ta decyzja zbiegła się w czasie z tym, że Bundy dowiedział się prawdy o swojej rodzinie, zaś jego pierwszy poważny związek ze „Stephanie Brooks” zakończył się, ponieważ dziewczyna uważała go za niedojrzałego. Wynikało to z tego, że Bundy udawał poważnego, pewnego siebie mężczyznę, a w związku ze „Stephanie” wychodziło z niego dziecko, np. notorycznie podbiegał i stukał dziewczynę w ramię po czym ze śmiechem uciekał co sił w nogach – mając 22 lata.
To rozstanie było to znaczącym momentem w jego życiorysie, niektórzy doszukują się podobieństwa między ofiarami Teda a „Stephanie Brooks” – były to zazwyczaj białe kobiety o długich, prostych włosach z przedziałkiem na środku, w wieku 15-25 lat, większość z nich była również studentkami. Sam Bundy temu zaprzeczał, twierdząc, że jedyne, czym się kierował to ocena atrakcyjności ofiary.
MODUS OPERANDI
Bundy miał stały sposób działania. Szukał ofiar w miejscach publicznych, podawał się za osobę potrzebującą pomocy, (np. gipsował sobie rękę czy chodził o kulach) lub policjanta czy strażaka. Potem porywał swoje ofiary i dokonywał zbrodni, o których szczegółowym przebiegu będzie można przeczytać w następnej części tekstu. W zdobywaniu zaufania ofiar pomagała mu aparycja, atrakcyjność i urok osobisty. Trzeba zauważyć, że Bundy był nietuzinkowym seryjnym mordercą – studiował prawo, psychologię czy orientalistykę z ukierunkowaniem na język chiński. Miał również ciekawe doświadczenia zawodowe – pracował między innymi przy kampanii republikańskiego polityka czy w centrum pomocy dla samobójców, gdzie odbierał telefony od osób, które chciały odebrać sobie życie i jego zadaniem było utrzymanie ich na linii do momentu przyjazdu służb. Wszystkie te doświadczenia uczyniły z Bundy’ego osobę elokwentną, która była świadoma swoich zalet i umiejętnie je wykorzystywała. Bundy opisywany był jako człowiek-kameleon, ponieważ za pomocą niewielkich zmian fryzury czy zarostu potrafił zmienić się nie do poznania, co z pewnością przyczyniło się do trudności w uchwyceniu go oraz umożliwiło mu popełnianie kolejnych zbrodni, ponieważ kolejne ofiary nie rozpoznawały go jako poszukiwanego mordercy. Bundy początkowo nie miał konkretnych planów swoich zbrodni, ewoluował w swoich działaniach aż stał się swoistym, przebiegłym drapieżcą.

- Oliwia Stopka

19/01/2020

Jeffrey Dahmer urodził się 21.05.1960r. w Milwaukee w Stanach Zjednoczonych. Od wczesnych lat przejawiał niepokojące zachowania. Często wagarował i nadużwał alkoholu. Fascynowało go „to co w środku”. Lubił przyglądać się rozkładającym się trupom zwierząt. Często sam je zabijał, by potem przeprowadzać na nich sekcje. Przyglądał się ich narządom wewnętrznym i kościom. W specjalnej skrytce trzymał czaszkę psa. Często fantazjował o „idealnym mężczyźnie”, kompetnej seksualnej dominacji czy całkowitej kontroli. W późniejszym czasie dostał się na uniwersytet w Ohio, z którego został wydalony za alkoholizm. W tym czasie był wielokrotnie karany za drobne przestępstwa między innymi publiczne obnażanie. Znalazł później pracę w fabryce czekolady.

PIERWSZE MORDERSTWO
Dahmer sam przyznaje, że nie planował pierwszego morderstwa. Fascynował jedynie o podwożeniu autostopowicza.
Spełił swoje fantazje zabierając do samochodu osiemnastoletniego Stephena Hicksa. Miało to miejsce 18.06.1978r.
Jeffrey zaprosił ofiarę do swojego domu. Początkowo wszystko przebiegało po jego myśli. Mężczyźni dużo rozmawiali, pili alkohol i słuchali muzyki. Gdy jednak jego gość chciał już wracać, Dahmer poczuł gniew. Uderzył Stephena w tył głowy poczym go udusił. Jeffrey spędził kolejny dzień na oddzielaniu tkanki od kości i pozbywaniu się śladów zdarzenia.

KOLEJNE ZBRODNIE
Dahmer poznawał swoje kolejne ofiary w klubach gejowskich. Zapraszał je później do swojego mieszkania gdzie później usypiał i zabijał. Większość jego ofiar była czarnoskóra, sam jednak twierdzi, że jego zbrodnie nie miały podłoża rasowego. Zależało mu jedynie na znalezieniu „mężczyzny idealnego”.
W późniejszych latach coraz bardziej fantazjował o zatrzymywaniu swoich ofiar ze sobą. Zaczął więc praktykować kanibalizm. Z tego powodu był później znany jako „kanibal z Milwaukee”.

ARESZTOWANIE I ŚMIERĆ
Koniec jego zbrodni miał miejsce 22.07.1991r.
Jednej z jego ofiar tj. Tracyemu Edwardsowi udało się uciec z mieszkania i zawiadomić policję. Dahmer wspomina, że czuł się wtedy przegrany i nie stawiał oporu przy aresztowaniu. Pomógł również zidentyfikować swoje ofiary. Nie zdawał się jednak czuć jakichkolwiek wyrzutów sumienia.
28.07.1994r. Jeffrey Dahmer został zabity przez swoich współwięźniów w Portage.

- Kuba Duda

Sekcja Sądowa i Penitencjarna Omerta KNSP

21/04/2022

27/03/2022

02/03/2021

26/02/2021

22/01/2021

20/01/2021

17/01/2021

15/12/2020

24/02/2020

19/01/2020

Adres

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Skontaktuj Się Z Ta Organizacja

Skróty

Udostępnij

Kategoria