13/10/2026
Ostatnio jest tyle hejtu wobec księży, że coraz częściej wszystko co ich dotyczy wrzucamy do jednego worka.
W tym gniewie łatwo przestajemy widzieć konkretnego człowieka, jego serce i dobro, które wnosi w życie innych.
A przecież są wśród nich piękne dusze. Ludzie, którzy żyją dla innych, oddając im swój czas, uwagę, siły, a często także własny spokój i odpoczynek.
I właśnie o takich ludziach chcę dziś mówić.
O dobrych księżach i zakonnikach. Bo jest ich wielu.
Nie chcę przemilczać krzywdy ani odbierać głosu tym, którzy jej doświadczyli. Chcę jednak, by znalazło się również miejsce na prawdę o dobru, którego sama jestem świadkiem.
Od ponad dziesięciu lat żyję blisko kapucynów, zakonników w brązowych habitach. Na co dzień widzę piękno ich serc i starania, których często nikt poza najbliższymi nie zauważa.
Obserwuję życie wyznaczane rytmem modlitwy, z której czerpią siłę do bycia przy drugim człowieku.
Słyszę ich rozmowy z ludźmi i widzę, jak cierpliwie słuchają czyjegoś bólu, lęku czy zagubienia. Widzę, jak pomagają bezinteresownie, nie oczekując wdzięczności ani uznania.
Dostrzegam ich zmęczenie, a obok niego gotowość, by po raz kolejny poświęcić komuś czas. By wysłuchać. Pocieszyć. Nakarmić. Przytulić dobrym słowem. Po prostu być obok, kiedy komuś wali się świat.
Nie znam wszystkich odpowiedzi, ale znam dobro, którego przez te lata doświadczyłam.
I jestem z nich dumna.
Z tych, którzy potrafią odłożyć własne potrzeby, by zatroszczyć się o kogoś innego. Z tych, przy których człowiek czuje, że jego sprawy są ważne i że nie musi zostawać z nimi sam.
A dzisiaj wydarzyło się coś, co poruszyło mnie szczególnie.
Na murze naszego klasztoru jeden z podopiecznych Fundacji Kapucyńskiej napisał kilka słów o naszych braciach. Tak po prostu. Od serca.
Napisał o śp. bracie Anicecie i pozostałych braciach, którzy dzielą się miłością z drugim człowiekiem.
Patrzę na ten napis i myślę sobie, że trudno o piękniejsze świadectwo.
Bo to nie są słowa napisane na zamówienie. Nie jest to żadna kampania, reklama ani próba poprawiania czyjegoś wizerunku.
To wdzięczność człowieka, który sam doświadczył dobra.
Kogoś, kto być może nie ma wiele, ale miał potrzebę zostawić po sobie coś niezwykle cennego. Kilka prostych słów, które mówią więcej niż niejeden długi tekst.
Jaki to piękny dowód na to, kim są nasi bracia i co każdego dnia robią dla innych.
Bo o wartości człowieka świadczy nie tylko to, co mówi o sobie, ale przede wszystkim to, co pozostawia w sercach ludzi, których spotyka.
A nasi bracia zostawiają tam naprawdę wiele.
Czasem jest to nadzieja. Czasem odzyskana godność. Czasem poczucie, że mimo biedy, samotności i życiowych trudności nadal jest się dla kogoś ważnym.
I może właśnie ten napis na klasztornym murze jest jednym z najpiękniejszych podziękowań, jakie mogli otrzymać.
Być może te słowa przeczyta niewiele osób, bo spokojna opowieść o dobroci rzadko rozchodzi się tak szybko jak oskarżenie.
Mimo to chcę zabrać ten cichy, ale mocny głos i podziękować za ich obecność.
Za wszystkie godziny, których nikt nie liczy. Za rozmowy, których nikt nie słyszy. Za pomoc, której nikt nie fotografuje. Za dobro, które dzieje się po cichu, każdego zwyczajnego dnia.
Drodzy Bracia, chcę, żebyście wiedzieli, że Was widzimy. Że Wasza obecność ma znaczenie. Że Wasza miłość do drugiego człowieka naprawdę zmienia czyjś świat.
A dzisiaj ktoś napisał Wam to na murze.
Ja chciałam dopisać od siebie tylko jedno:
Dziękuję za to, że jesteście❤️
Katarzyna Tsiantos
Prezes Fundacji Kapucyńskiej im. Bł. Aniceta Koplińskiego