Fundacja Książąt Lubomirskich

07/09/2026

Zabierz klasę na lekcję, której nie znajdziecie w podręczniku! 📙

Planują Państwo wycieczkę szkolną do Krakowa? Zapraszamy do Muzeum Książąt Lubomirskich – miejsca, w którym historia Polski, literatura oraz sztuka dawnych mistrzów i artystów współczesnych spotykają się w jednej przestrzeni.

Wizyta w muzeum może być wyjątkowym uzupełnieniem lekcji historii. Uczniowie zobaczą m.in. srebrny denar Ottona III związany ze zjazdem gnieźnieńskim, pamiątki związane z bitwą pod Grunwaldem, przedmioty z okresu potopu szwedzkiego, zdobyczny namiot spod Wiednia, portret Hieronima Augustyna Lubomirskiego, pamiątki po Auguście II Mocnym i Auguście III Sasie, list z podpisem Napoleona I, zastawę Napoleona III i króla Filipa, fajkę cesarza Franciszka Józefa I oraz oryginalny dokument polskiej deklaracji niepodległości.

To również miejsce dla miłośników literatury. Można tu poznać związki rodu Lubomirskich z Zygmuntem Krasińskim, który wykorzystał postać Lubomirskiego jako pierwowzór Orcia w „Nie-Boskiej komedii”, oraz Cyprianem Kamilem Norwidem, autorem „Białych kwiatów”. Szczególne miejsce zajmuje Stanisław Herakliusz Lubomirski – wybitny poeta polskiego baroku i autor „Vanitas vanitatum”.

Dla nauczycieli plastyki i historii sztuki przygotowaliśmy natomiast spotkanie z dziełami związanymi m.in. ze szkołą Rembrandta, Albrechta Dürera i Leonarda da Vinci, a także pracami Alfonsa Muchy, Pabla Picassa, Andy’ego Warhola i przedstawicieli grupy CoBrA. Osobną część ekspozycji poświęciliśmy Salvadorowi Dalíemu.

Muzeum to możliwość zobaczenia na własne oczy autentycznych przedmiotów, dokumentów i dzieł, o których uczniowie często uczą się wyłącznie z podręczników.

Jeśli planują Państwo wycieczkę do Krakowa lub chcą uzupełnić lekcję historii, języka polskiego, plastyki czy historii sztuki, serdecznie zapraszamy.

Rezerwacje i informacje: +48 12 202 12 23

25/08/2026

25 sierpnia przypada rocznica urodzin Heleny z Lubomirskich Sierakowskiej (1886–1939), wybitnej działaczki społecznej i patriotki, która swoje życie poświęciła pracy na rzecz polskiej społeczności Warmii i Powiśla.

Helena była córką księcia Andrzeja Lubomirskiego, ordynata przeworskiego, oraz Eleonory z Hussarzewskich. Otrzymała staranne wykształcenie domowe, a następnie studiowała na Uniwersytecie w Monachium. W 1910 roku wyszła za mąż za hrabiego Stanisława Sierakowskiego – znanego działacza narodowego i pierwszego prezesa Związku Polaków w Niemczech. Małżonkowie wychowali siedmioro dzieci.

Była kobietą niezwykle energiczną, odważną i zaangażowaną w sprawy społeczne. W 1917 roku stanęła na czele komitetu niosącego pomoc Polakom dotkniętym skutkami wojny. Jej działalność na rzecz polskiego szkolnictwa przyniosła wymierne rezultaty – z jej inicjatywy powstało piętnaście polskich przedszkoli, w których opiekę znalazło około 650 dzieci. Doprowadziła również do wprowadzenia nauki języka polskiego w czterdziestu szkołach niemieckich na Powiślu.

Aktywnie działała także w organizacjach społecznych i oświatowych. Pełniła funkcję prezeski Polsko-Katolickiego Towarzystwa Szkolnego oraz Towarzystwa Ziemianek, a także angażowała się w działalność Towarzystwa Kobiet św. Kingi.

Jej życie zostało tragicznie przerwane jesienią 1939 roku. Helena wraz z mężem i córką Teresą padła ofiarą niemieckiego terroru. Została zamordowana podczas zbiorowej egzekucji w lasach Skrwilna, natomiast Stanisław Sierakowski i ich córka Teresa zostali zamordowani w Domu Kaźni w Rypinie.

Za swoją działalność społeczną, patriotyzm i poświęcenie Helena z Lubomirskich Sierakowska została pośmiertnie uhonorowana Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

W pamięci rodziny i kolejnych pokoleń pozostała jako osoba niezwykle oddana swoim ideałom, wierna słowom, które stanowiły jej życiowe motto: „Należy postępować tak, jak należy.”

21/08/2026

W 1943 roku Wacław Nowakowski, aktor Teatru im. Juliusza Słowackiego, napisał wiersz o pewnej księżniczce. Nie była to jednak opowieść o balach, pałacach ani arystokratycznym życiu. Była to historia o pomaganiu.

Księżna Leonia Lubomirska, nazywana przez bliskich „Lillisią”, każdego dnia przemierzała wojenny Kraków, starając się pomagać tym, którzy najbardziej potrzebowali wsparcia. Dostarczała żywność, lekarstwa, węgiel i ubrania. Jej mieszkanie stało się miejscem, do którego przychodzili ludzie szukający pomocy.

„Biega, nie dbając śnieg czy deszcz,
Zbłocona nieraz po kolana,
By kogoś wyrwać z nędzy kleszcz…” – pisał o niej Nowakowski.

Trudno o bardziej niezwykły obraz księżniczki. Z jednej strony arystokratka, wywodząca się z rodu Lubomirskich. Z drugiej – kobieta, która nie wahała się osobiście przemierzać miasta, by nieść pomoc potrzebującym.

„Niektórzy zowią ją – "szaloną",
Oby tak każdy szaleć chciał!”

Leonia pozostawiła po sobie także niezwykle cenne wspomnienia rodzinne. To dzięki jej zapiskom znamy dziś wiele szczegółów dotyczących jej ojca – księcia Władysława Lubomirskiego, wielkiego mecenasa muzyki. Wspominała m.in. jego przyjaźń z Arturem Rubinsteinem i Pawłem Kochańskim, jego niezwykłą intuicję, zainteresowanie medycyną niekonwencjonalną, a także… historię konia Intryganta.
W 1905 roku jej ojciec miał spojrzeć na rocznego konia i powiedzieć: „Tym koniem za trzy lata wygram derby wiedeńskie”. Trzy lata później Intrygant rzeczywiście zwyciężył.

Wspomnienia Leonii są więc czymś więcej niż rodzinną kroniką. To zapis świata widzianego z bardzo osobistej perspektywy – pełnego niezwykłych ludzi, historii i anegdot, ale również wojennej biedy, wobec której nie potrafiła pozostać obojętna.

Może właśnie dlatego po latach wiersz o niej wciąż brzmi tak prawdziwie:
„Tak jak księżniczka ta szalona –
"Jaśnie wielmożna" – blaskiem cnót!”

Leonia Lubomirska zmarła 21 sierpnia 1978 roku, pozostawiając po sobie nie tylko wspomnienia o swojej rodzinie, ale również historię własnego życia – życia księżniczki, która postanowiła być przede wszystkim człowiekiem.

20/08/2026

Dziękujemy za wspaniały reportaż! 🤩

15/07/2026

Dziś mija 616 lat od jednej z najważniejszych bitew średniowiecznej Europy – Bitwy pod Grunwaldem, stoczonej 15 lipca 1410 roku pomiędzy wojskami Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego a Zakonem Krzyżackim.

Na polach Grunwaldu spotkało się ponad 50 tysięcy zbrojnych. Zwycięstwo wojsk dowodzonych przez króla Władysława Jagiełłę nie tylko złamało potęgę Zakonu Krzyżackiego, ale również umocniło sojusz polsko-litewski i pozycję obu państw w Europie. Było to wydarzenie przełomowe dla dziejów Europy Środkowo-Wschodniej, które na trwałe zapisało się w pamięci kolejnych pokoleń.

Wśród wybitnych dowódców tego dnia znalazł się Zbigniew z Brzezia herbu Zadora – marszałek wielki koronny i zaufany człowiek króla Władysława Jagiełły. Dowodząc chorągwiami ciężkozbrojnych, przyczynił się do przełamania frontu krzyżackiego i odegrał ważną rolę w zwycięstwie wojsk polsko-litewskich. Był również protoplastą rodu Lanckorońskich, który przez wieki współtworzył historię, kulturę i życie publiczne Rzeczypospolitej.

Co warte podkreślenia, z dużym prawdopodobieństwem w bitwie pod Grunwaldem uczestniczył również Oland z Boczowa herbu Szreniawa bez Krzyża (Drużyna) – rycerz, właściciel ziemski i przodek rodu Lubomirskich. Jako członek pospolitego ruszenia mógł brać udział nie tylko w samym starciu pod Grunwaldem, ale także w innych działaniach wojennych przeciwko Zakonowi Krzyżackiemu.

Dzieje rodów Lanckorońskich i Lubomirskich od wieków łączyły wspólne wartości: patriotyzm, odpowiedzialność oraz zaangażowanie w służbę publiczną.

29/06/2026

26 czerwca 2026 roku odbyła się uroczysta inauguracja Muzeum Rodu Książąt Lubomirskich w Krakowie. Tego dnia Kamienicę Książąt Lubomirskich przy ul. Św. Marka 9, zaledwie 150 metrów od Rynku Głównego, odwiedziły setki gości z Krakowa, Warszawy i całej Polski.

To wyjątkowe wydarzenie zgromadziło również członków Rodu Książąt Lubomirskich, którzy przybyli z różnych stron świata, aby wspólnie świętować otwarcie jedynego w Polsce muzeum poświęconego historii i dziedzictwu swojej rodziny.

Wśród zaproszonych gości znaleźli się także przedstawiciele miast i miejscowości od wieków związanych z rodem Lubomirskich. Mieliśmy zaszczyt gościć przyjaciół z Łańcuta, Stalowej Woli, Rozwadowa, Rzeszowa, Przeworska, Sławkowic, Lubniewic, a także z Równego i Lwowa na Ukrainie oraz wielu innych miejsc, których historia nierozerwalnie splata się z dziejami książęcego rodu.

Inauguracja była również okazją do świętowania dwóch wyjątkowych jubileuszy – 150-lecia Kamienicy Książąt Lubomirskich oraz 95. urodzin nestora rodu, Księcia Stanisława Lubomirskiego-Lanckorońskiego.

Goście mogli podziwiać wyjątkową kolekcję sztuki dawnej i współczesnej. Wśród prezentowanych dzieł znalazły się prace Albrechta Dürera, Rembrandta, Jana de Herdta, Élisabeth Vigée Le Brun, Pera Kraffta Starszego, Johanna Baptista Lampiego, Moritza Michaela Daffingera, Jacka Malczewskiego i Juliusza Kossaka, a także Salvadora Dalego, Pabla Picassa, Karela Appela, Victora Vasarely'ego, Andy'ego Warhola i Damiena Hirsta.

W muzeum prezentowane są również bezcenne artefakty, w tym najstarsze w Polsce kompletne witraże z około 1200 roku, dokumenty rodowe sięgające czasów Jagiellonów, zdobyczny namiot turecki z Bitwy pod Wiedniem z 1683 roku należący do Hetmana Wielkiego Koronnego Hieronima Augustyna Lubomirskiego oraz osobista fajka Cesarza Franciszka Józefa I.

Dziękujemy wszystkim Gościom za obecność i stworzenie atmosfery, która na długo pozostanie w naszej pamięci.

Zapraszamy do odwiedzenia Muzeum Rodu Książąt Lubomirskich w Krakowie.
📍 ul. Św. Marka 9, Kraków
🕛 Codziennie w godzinach 12:00–20:00

09/06/2026

Już wkrótce zapraszamy do odwiedzenia Muzeum Rodu Książąt Lubomirskich!

27/05/2026

Z niewielkim opóźnieniem, spowodowanym ogromną liczbą zgłoszeń, mamy przyjemność ogłosić wyniki II Konkursu Historycznego „Lubomirscy i Warszawa – Opowieść o Tradycji i Nowoczesności” 🎊

Serdecznie dziękujemy wszystkim uczestnikom za zaangażowanie, wysoki poziom prac oraz zainteresowanie historią Warszawy i rodu Lubomirskich.
Wyniki Konkursu:
I miejsce ex aequo
♦️ Laura N., kl. 7C Szkoła Podstawowa nr 221 w Warszawie
♦️ Leo K., kl. 7A – Szkoła Podstawowa Integracyjna Nr 317 im. Edmunda Bojanowskiego

Wyróżnienia
♦️ Kajetan Z., kl. 7A – Szkoła Podstawowa Integracyjna nr 317 im. Edmunda Bojanowskiego
♦️ Nicole K., kl. 7B – Szkoła Podstawowa Integracyjna nr 317 im. Edmunda Bojanowskiego
♦️ Melania D., kl. 6B

Laureatom oraz wszystkim uczestnikom serdecznie gratulujemy!

15/05/2026

08/05/2026

Parę dni temu obchodziliśmy kolejną rocznicę uchwalenia Konstytucji Trzeciego Maja. 🇵🇱

Ustawa z 3 maja 1791 roku była pierwszą w Europie, nowoczesną konstytucją.

Do ochrony suwerenności naszej Ojczyzny i uchwalenia ustawy zasadniczej przyczyniło się wielu członków rodu Książąt Lubomirskich. Wśród nich Książę Stanisław Lubomirski Marszałek Wielki Koronny (na pierwszym portrecie mal. Marcello Bacciarelli, własność Kolekcja Książąt Lubomirskich) - jeden z przywódców Familii czy Jerzy M. Lubomirski, zaangażowany osobiście i finansowo w Konfederację Barską wymierzoną w nieprzyjaciół Polski.

Najbardziej zasłużonym był Książę Józef Lubomirski (na drugim portrecie).
Znany jako pionier uprzemysłowienia kraju, założyciel manufaktur i fabryk oraz wytwórni fajansu w Korcu. Był szefem regimentu pieszego koronnego, dowódcą przedniej straży wojsk koronnych i generałem majorem wojsk koronnych.

2 maja 1791 roku książę podpisał asekurację, której sygnatariusze zobowiązali się przeprowadzić następnego dnia uchwalenie projektu ustawy rządowej. Był jednym z członków-fundatorów Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej 3 Maja. Rok później, w maju 1792 ofiarował Rzeczypospolitej cztery 6-funtowe armaty do obrony RP.

Rezydencja Księżnej Elżbiety Lubomirskiej w Łańcucie pełniła rolę schronienia dla zwolenników Konstytucji. Popierał ją także Książę Antoni Józef Lubomirski (1760-1830) – rotmistrz Kawalerii Narodowej, poseł na Sejm Wielki. Był zwolennikiem reform, należał do Towarzystwa Przyjaciół Konstytucji.

Niestety nie wszyscy arystokraci byli patriotami i działali na rzecz Kraju. Po raz kolejny, Radziwiłłowie wydali nowych zdrajców Ojczyzny. Tak jak w XVI wieku, kiedy Mikołaj Radziwiłł działał na korzyść Habsburgów i w XVII wieku kiedy Janusz i Bogusław Radziwiłłowie rozrywali wraz ze Szwedami Rzeczpospolitą, tak w XVIII wieku tę niechlubną tradycję kontynuowali Maciej i Michał - syn chorego umysłowo Marcina. Obaj byli targowiczanami a Michał ponadto marszałkiem sejmu rozbiorowego. Jako jeden z największych zdrajców w historii Polski, otrzymywał ogromne pieniądze od Rosji i Prus za podpisy pod aktami rozbiorowymi. Z tych środków zakupił pałac w Nieborowie.