16/05/2026
https://www.rynekzdrowia.pl/Prawo/Koniec-biznesu-na-upadajacych-szpitalach-Jest-orzeczenie-Sadu-Najwyzszego,284346,2.html?fbclid=IwdGRjcAR1c4NjbGNrBHVxvWV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHpbEfawcEZfK49Z_CG546DXuzZqE5kCKEffgpahvPSgHo5O0VqDy8U9inTkZ_aem_gEGpyG4B3RLZwG2XusrQAQ
Szpitale publiczne mają ogromne długi.
Wiele z nich nie ma pieniędzy na:
pensje,
sprzęt,
rachunki,
bieżące funkcjonowanie.
Normalna firma, gdy ma duże długi, może wejść w restrukturyzację.
To coś w rodzaju: „dajcie nam czas, rozłożymy długi, spróbujemy się uratować”.
Niektóre szpitale też próbowały z tego korzystać.
Dzięki temu:
komornik nie mógł od razu wszystkiego zabierać,
część długów rozkładano na raty,
szpital dostawał czas na dalsze działanie.
Sąd Najwyższy uznał jednak, że SPZOZ-y nie mogą korzystać z takiej restrukturyzacji jak firmy.
Czyli szpital:
nie może normalnie ogłosić upadłości,
ale teraz także nie może wejść w klasyczną restrukturyzację.
Powstaje problem: szpital ma długi, ale ma mniej narzędzi do ratowania sytuacji.
Wtedy dyrekcja zaczyna szukać oszczędności.
Najczęściej szuka ich tam, gdzie najłatwiej ciąć koszty.
I właśnie dlatego pracownicy niemedyczni zaczynają się obawiać.
Bo często oszczędności dotyczą:
administracji,
sekretarek,
rejestracji,
salowych,
technicznych,
kuchni,
sprzątania.
Dyrekcje mogą próbować:
zmieniać stanowiska na gorzej opłacane,
zmniejszać podstawy wynagrodzeń,
nie dawać podwyżek,
likwidować etaty,
zlecać pracę firmom zewnętrznym.
Część szpitali może też zostać przekształcona w spółki.
A wtedy często:
rośnie presja na oszczędności,
zmieniają się warunki zatrudnienia,
pracownicy tracą poczucie stabilności.
Dlaczego ludzie są źli po tym orzeczeniu?
Bo wiele osób uważa, że państwo:
nie daje szpitalom wystarczających pieniędzy,
a jednocześnie zabiera im możliwość ratowania się restrukturyzacją.
Największy strach pracowników jest taki: że za błędy systemu i niedofinansowanie znowu zapłacą zwykli pracownicy szpitali, szczególnie niemedyczni.
Dla pracowników niemedycznych — sekretarek, rejestratorek, technicznych, salowych, kuchni, pralni czy obsługi — to orzeczenie może oznaczać kilka bardzo poważnych rzeczy.
Największy problem polega na tym, że zadłużony szpital ma dziś mniej możliwości ratowania finansów. Jeśli SPZOZ nie może wejść w restrukturyzację, dyrekcje i samorządy będą szukały oszczędności gdzie indziej. Niestety najczęściej zaczyna się od:
zamrażania podwyżek,
prób obniżania wynagrodzeń,
zmiany stanowisk na gorzej opłacane,
redukcji etatów,
zwiększania zakresu obowiązków,
outsourcingu usług (sprzątanie, kuchnia ,pralnia).
Pracownicy niemedyczni często są traktowani jako „koszt”, mimo że bez nich szpital nie działa:
nie ma dokumentacji,
rejestracji pacjentów,
przygotowania oddziałów,
transportu,
utrzymania higieny i organizacji pracy.
To orzeczenie może też zwiększyć presję na przekształcanie szpitali w spółki, a wtedy częściej pojawiają się:
gorsze warunki zatrudnienia,
odejścia od stabilnych umów,
większa presja na wydajność,
cięcia dodatków i świadczeń.
Pracownicy niemedyczni z niepokojem obserwują sytuację publicznych szpitali po orzeczeniu Sądu Najwyższego dotyczącym restrukturyzacji SPZOZ-ów.
Kolejny raz mówi się o długach, oszczędnościach i zmianach systemowych, ale najczęściej ciężar kryzysu spada na najsłabiej chronione grupy pracowników — sekretarki medyczne, rejestratorki, salowe, technicznych i obsługę.
To właśnie od tych osób zależy codzienne funkcjonowanie szpitala. Bez naszej pracy system ochrony zdrowia nie działa.
Nie zgadzamy się, aby ratowanie finansów odbywało się kosztem ludzi, którzy od lat utrzymują szpitale mimo braków kadrowych, niskich wynagrodzeń i ogromnej odpowiedzialności.
Potrzebne jest realne finansowanie ochrony zdrowia i uczciwe traktowanie wszystkich pracowników szpitali — nie tylko wybranych grup zawodowych.
Szpital to jeden organizm. Jeśli zabraknie pracowników niemedycznych, pacjenci również odczują skutki chaosu i oszczędności.
