02/06/2026
Bardzo, bardzo popieram!
Wczoraj minął rok od wyboru Karol Nawrocki na urząd Prezydenta RP. Z tej okazji przypominamy naszą inicjatywę w celu pośmiertnego przyznania Orderu Orła Białego śp. Księdzu Tadeuszowi Isakowiczowi-Zaleskiemu. Poniżej publikujemy treść pisma, które zamierzamy w najbliższym czasie złożyć w Kancelaria Prezydenta RP.
Nie chcemy jednak złożyć go jedynie w swoim imieniu. Zapraszamy przedstawicieli wszelkich organizacji społecznych, patriotycznych, kresowych, kombatanckich i religijnych, które kontynuują dziedzictwo Księdza Tadeusza lub dla których był on (i jest nadal) ważną postacią.
Chętnych przedstawicieli wyżej wymienionych środowisk (stowarzyszeń, fundacji, instytutów itd.) prosimy o przesłanie zgody na dopisanie do listy poparcia pisma do Prezydenta RP na adres mailowy [email protected]. Poniżej publikujemy proponowaną treść apelu. Będziemy wdzięczni za udostępnienie naszego pisma jak najszerzej.
____________________________________________________________________
Szanowny Panie Prezydencie!
Działając w imieniu organizacji społecznych, patriotycznych, kresowych, kombatanckich i religijnych, zwracamy się do Pana Prezydenta z uprzejmym wnioskiem o pośmiertne nadanie Orderu Orła Białego księdzu Tadeuszowi Isakowiczowi-Zaleskiemu – niezłomnemu kapłanowi, duszpasterzowi osób niepełnosprawnych, Ormian i Kresowian, działaczowi opozycji antykomunistycznej, niestrudzonemu rzecznikowi prawdy w wymiarze społeczno-politycznym i kościelnym, gorliwemu strażnikowi pamięci historycznej.
9 stycznia 2026 roku minęła druga rocznica śmierci ks. Isakowicza-Zaleskiego. To doskonały czas, aby został on uhonorowany najwyższym odznaczeniem państwowym. Byłby to akt jednoznacznego uznania Państwa Polskiego dla życia poświęconego prawdzie, sprawiedliwości i służbie Ojczyźnie. Rzeczpospolita doceniłaby w ten sposób liczne dokonania Księdza Tadeusza na rzecz umacniania polskiej suwerenności, narodowej świadomości, szerzenia postaw chrześcijańskich i ogólnoludzkich.
Zasługi ks. Isakowicza-Zaleskiego sięgają okresu komunizmu. Jako kleryk, a później szczególnie jako młody kapłan, aktywnie wspierał środowiska niepodległościowe, współpracując z podziemnymi strukturami „Solidarności”. Był obiektem inwigilacji i represji ze strony funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa PRL. Jego niezłomna postawa omal nie kosztowała go życia, kiedy w 1985 roku dwukrotnie padł ofiarą brutalnego pobicia. Nie dał się jednak zastraszyć i kontynuował działalność duszpasterską i społeczną na rzecz protestujących robotników, w szczególności w Nowej Hucie.
Po 1989 roku konsekwentnie sprzeciwiał się zakłamywaniu historii i domagał się ujawnienia prawdy o powiązaniach z komunistycznymi służbami zarówno osób świeckich, jak i duchownych. Publicznie podejmował temat nadużyć w Kościele oraz mechanizmów ich tuszowania. Ponosił z tego tytułu osobiste konsekwencje, spotykał się z niesłusznymi, często absurdalnymi oskarżeniami, lecz nigdy nie zrezygnował z kroczenia drogą prawdy.
Zaangażowanie ks. Tadeusza w walkę o szacunek do ludzkiej godności znalazło swoje odzwierciedlenie w ofiarnej działalności na rzecz osób niepełnosprawnych i wykluczonych społecznie, którym poświęcił większość swojego życia. Jako współzałożyciel i wieloletni prezes Fundacji im. Brata Alberta stworzył w Polsce sieć ponad trzydziestu ośrodków wsparcia i opieki dla najbardziej potrzebujących. W ten sposób łączył troskę o pamięć narodową z autentyczną postawą chrześcijańskiej miłości bliźniego. Po jego śmierci Fundacja im. Brata Alberta kontynuuje swoją działalność, będąc szczególnym dziedzictwem ks. Tadeusza.
Ks. Isakowicz-Zaleski przez wiele lat pełnił funkcję Duszpasterza Ormian obrządku ormiańskokatolickiego w Polsce. Dla tej wspólnoty nie tylko kapłanem, lecz także duchowym opiekunem, strażnikiem pamięci i rzecznikiem tożsamości Ormian polskich – wspólnoty nierozerwalnie związanej z historią i kulturą Rzeczypospolitej od stuleci. Z oddaniem troszczył się o zachowanie dziedzictwa religijnego, kulturowego i historycznego Ormian, przypominając o ich wkładzie w dzieje Polski. Angażował się również w upamiętnianie ofiar ludobójstwa na ludności ormiańskiej w Imperium Osmańskim w latach 1915–1917. W tym kontekście pośmiertne nadanie Orderu Białego ks. Tadeuszowi byłoby nie tylko uhonorowaniem wybitnej postaci polskiego duchowieństwa, lecz również wyrazem uznania Państwa Polskiego dla wkładu Ormian w historię i współczesność Rzeczypospolitej.
Niezwykle ważne miejsce w działalności ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego zajmowała walka o prawdę, pamięć i godny pochówek ofiar ludobójstwa dokonanego przez ukraińskich nacjonalistów na Polakach i obywatelach II Rzeczypospolitej innych narodowości. Ks. Tadeusz był jednym z najważniejszych publicznych rzeczników jednoznacznego potępienia i nazwania po imieniu tych okrutnych zbrodni, do których doszło w latach 1939-1947 na Kresach Południowo-Wschodnich II RP. Do końca życia jasno sprzeciwiał się relatywizowaniu ludobójstwa i politycznej poprawności, na ołtarzu której wielokrotnie próbowano złożyć pamięć ofiar. Przypominał, że prawdziwe pojednanie polsko-ukraińskie może być zbudowane jedynie na prawdzie. Nade wszystko zaś sprzeciwiał się blokowaniu przez stronę ukraińską godnego pochówku naszych rodaków pomordowanych na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej, kierując się chrześcijańskim uczynkiem miłosierdzia – zmarłych pochować. Dla Kresowian, szczególnie dla rodzin ofiar ludobójstwa, był kapelanem, opiekunem i najwyższym autorytetem. Mimo to, jego aktywność na polu prawdy i pamięci historycznej była często marginalizowana. Próby uciszania jego głosu – również ze strony polityków – stanowią dziś istotny kontekst oceny jego postawy jako świadka historii i obrońcy pamięci narodowej.
Panie Prezydencie, pośmiertne nadanie Orderu Orła Białego ks. Tadeuszowi Isakowiczowi-Zaleskiemu byłoby wyrazem jednoznacznego uznania Państwa Polskiego dla życia poświęconego prawdzie, sprawiedliwości i służbie Ojczyźnie. Liczymy, że jako Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wybrany głosami polskich patriotów, przywróci Pan należne kapłanowi, który swoją wiernością, odwagą i służbie naszej Ojczyźnie zasłużył na najwyższe odznaczenie państwowe. Pragniemy zaznaczyć, że wielu sygnatariuszy tego pisma już wcześniej kierowało do Pana Prezydenta oficjalną prośbę w tej sprawie. Podpisaliśmy również petycję, która jest dostępna w internecie. Teraz pragniemy ponowić nasz apel.
W związku z powyższym prosimy o skorzystanie przez Pana Prezydenta z przysługującej prerogatywy i pośmiertne nadania Orderu Orła Białego śp. księdzu Tadeuszowi Isakowiczowi-Zaleskiemu.
Z wyrazami szacunku,
Stowarzyszenie "Wspólnota i Pamięć"
i pozostali sygnatariusze pisma (w tym miejscu zostaną wymienieni)
