Fundacja Polska Zwycięska

21/01/2026

Dziś 152 rocznica urodzin Wincentego Witosa - jednego z Ojców Niepodległości. Przypominamy nasz wpis sprzed dwóch lat oraz zachęcamy wszystkich do podtrzymywania pamięci o polskich patriotach z ruchu ludowego.

Chwała bohaterom!

🇵🇱🍀21 stycznia 1874 roku, dokładnie 150 lat temu, w Wierzchosławicach niedaleko Tarnowa, urodził się Wincenty Witos. Choć pochodził z biednej rodziny i jako dziecko za dnia zmuszony był ciężko pracować, po nocach pochłaniał setki książek. Zaangażował się w ruch ludowy, dążący do odzyskania niepodległości, a jednocześnie dbający o interesy chłopów. Jako członek Polskiego Stronnictwa Ludowego dostał się do galicyjskiego Sejmu Krajowego, a następnie do parlamentu w Wiedniu. W październiku 1918 roku został członkiem Polskiej Komisji Likwidacyjnej w Krakowie – organu polskiej władzy, który zastąpił administrację austriackiego zaborcy.
🇵🇱🍀W II Rzeczypospolitej aż trzy razy był premierem. Kiedy w 1920 roku Armia Czerwona nacierała na Warszawę, to właśnie Witos 24 lipca stanął na czele Rządu Obrony Narodowej, a następnie wezwał polską wieś do oporu przeciwko bolszewikom. Słowa Witosa i postawa polskich chłopów, którzy licznie zapisali się do wojska by walczyć w obronie niepodległości, doprowadziły do triumfu w Bitwie Warszawskiej oraz uratowania Polski i Europy przed komunizmem.
🇵🇱🍀 W 150. rocznicę urodzin oddajemy hołd premierowi, który uratował w 1920 roku Polskę przed Armią Czerwoną. Jednocześnie zapowiadamy, że w lipcu i w sierpniu podejmiemy inicjatywy upamiętniające lidera ruchu ludowego jako polityka, dzięki któremu udało się obronić stolicę przed bolszewikami.

🇵🇱🍀Cześć i chwała bohaterom!

03/01/2026

Z okazji rocznicy bitwy dyneburskiej zachęcamy nauczycieli i działaczy społecznych do wykorzystywania naszej wystawy edukacyjnej przygotowanej kilka lat temu w ramach naszego projektu "Armia Czerwona - okupant, nie wyzwoliciel":

https://polskazwycieska.pl/wp-content/uploads/2023/12/Dyneburg-B1-Operacja-Zima-internet.pdf

03/01/2026

3 stycznia 1920 roku rozpoczęła się bitwa pod Dyneburgiem - bitwa, w której Wojsko Polskie i siły łotewskie rozbiły oddziały Armii Czerwonej. Wydarzenia te były ważnym elementem zarówno wojny łotewsko-bolszewickiej, jak i wojny polsko-bolszewickiej.

Cześć i chwała bohaterom!

02/01/2026

"Jestem Polakiem więc mam obowiązki polskie..."

02/01/2026

2 lutego 1939 roku zmarł Roman Dmowski - jeden z ojców polskiej niepodległości. Zachęcamy działaczy społecznych w Warszawie by odwiedzać jego grób, pomnik przy Placu na Rozdrożu a także do udziału w Mszy świętej.

30/12/2025

Niniejszy projekt ma na celu zwiększenie obecności organizacji młodzieżowych w życiu publicznym poprzez realizację inicjatyw mających na celu upamiętnienie ważnych postaci w dziejach Narodu Polskiego (w szczególności osób młodych, które zasłużyły się w historii Polski z racji na ich młodzieżową aktywność społeczną) oraz ważnych wydarzeń historycznych (w szczególności związanych z historią organizacji młodzieżowych). Projekt ma na celu inspirować osoby młode do działania, ma pokazać, że ludzie młodzi są w stanie zapisać się na kartach historii oraz pozytywnie wpływać na losy społeczności oraz Ojczyzny. Projekt ma też na celu promować wybrane inicjatywy patriotyczne, w których mogą brać udział osoby młode, a które mogą je zachęcić do dalszego działania w przestrzeni publicznej.

Projekt dwuletni, realizowany do 31 grudnia 2025 roku.

30/12/2025

🇵🇱 Andrzej Kozanecki - współpracownik Wiesława Chrzanowskiego
🇵🇱 Urodził się 20 maja 1920 roku w Łodzi. W 1938 roku zamieszkał w Warszawie i rozpoczął studia prawnicze na prywatnej uczelni - Szkole Nauk Politycznych. W 1940 roku, w realiach okupacji, zaangażował się w działalność polityczną, dołączając do Stronnictwa Narodowego. W realiach wojennych został dziennikarzem - członkiem redakcji "Młodej Polski" - a także studentem prawa na tajnych studiach Uniwersytetu Warszawskiego. Jesienią 1943 roku zaangażował się w działalność Młodzieży Wszechpolskiej.
🇵🇱 Równolegle angażował się w podziemie zbrojne - ukończył w 1942 roku Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty, a z racji na doświadczenie zdobyte w Stronnictwie Narodowym w zakresie propagandy (kierował tajną drukarnią SN), w trakcie powstania warszawskiego powierzono mu kierowanie drukarnią Tajnych Wojskowych Zakładów Wydawniczych AK.
🇵🇱 Po powstaniu wywieziony został na roboty do Niemiec, w 1945 roku powrócił do Polski i kontynuował studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim, pełniąc jednocześnie rolę prezesa Bratniej Pomocy.
🇵🇱 Rozpoczął pracę w Ministerstwie Ziem Odzyskanych, od 1946 roku działał w Sekcji Młodzieżowej Stronnictwa Pracy w Warszawie.
🇵🇱 W kwietniu 1946 roku został wiceprzewodniczącym Chrześcijańskiego Związku Młodzieży "Odnowa", a od grudnia 1946 - członkiem zespołu "Kolumny Młodych" (dodatku do "Tygodnika Warszawskiego").
🇵🇱 Jego losy już wcześniej krzyżowały się z Wiesławem Chrzanowskim - na polu działalności narodowo-demokratycznej, w "Odnowie", by w 1948 roku wspólnie z przyszłym marszałkiem Sejmu organizować kursy katolickiej nauki społecznej dla uczniów szkół średnich. W tym samym roku wspólnie zostali aresztowani - w więzieniu przebywał do 1954 roku.
🇵🇱 Po wyjściu na wolność został adwokatem zaangażowanym w działalność samorządu, a w III RP - działaczem Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego (kierowanego przez Wiesława Chrzanowskiego) i członkiem sądu koleżeńskiego w tej formacji. Zmarł 13 września 1994 roku.
🇵🇱 Sfinansowano ze środków Narodowy Instytut Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego w ramach . Społeczeństwo Obywatelskie KPRM

30/12/2025

🇵🇱 Stefan Lenartowicz - działacz młodzieżowy, działacz polonijny
🇵🇱 Urodził się 22 marca 1894 roku w Warszawie. Od listopada 1915 roku studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim (którego finalnie nie ukończył), angażując się jednocześnie w działalność społeczną - pełnił funkcję wiceprezesa Koła Prawników Studentów UW, wiceprezesa Koła im. Staszica, prezesa komisji dochodów niestałych Bratniej Pomocy UW. Działał także w. Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie” oraz Organizacji Młodzieży Narodowej Szkół Wyższych. Zaangażował się także politycznie, angażując w Związek Młodzieży Polskiej "Zet".
🇵🇱 Po wojnie (w latach 1918-1920 służył w Wojsku Polskim) zaangażował się w działalność w w Straży Kresowej i w Związku Rad Ludowych, Związku Obrony Kresów Zachodnich, Związku Patriotycznego, pracował w Wydziale Opieki nad Polakami w Niemczech, a w 1929 roku został dyrektorem naczelnym Biura Rady Organizacyjnej Polaków z Zagranicy. W 1934 roku został dyrektorem naczelnym Biura Światowego Związku Polaków z Zagranicy „Światpol” oraz został powołany na sekretarza generalnego Funduszu Szkolnictwa Polskiego Zagranicą i Towarzystwa Pomocy Polonii Zagranicznej. Był też płodnym publicystą.
🇵🇱 Po Wrześniu 1939 chciał rozwijać Związek Polaków z Zagranicy "Światpol" przy rządzie Sikorskiego, ale otrzymał polecenie pracy w Ameryce Południowej celem werbunku Polaków do wojska. W nagrodę za sukcesy otrzymał funkcję zastępcy attaché wojskowego przy poselstwie polskim w Brazylii. Po II wojnie światowej działał dla "Światpolu" w Londynie oraz działał w Polonii Amerykańskiej.
🇵🇱 Sfinansowano ze środków Narodowy Instytut Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego w ramach . Społeczeństwo Obywatelskie KPRM

30/12/2025

🇵🇱 Jan Mauersberger był księdzem katolickim a jednocześnie ważną postacią harcerstwa doby zaborów, II RP oraz II wojny światowej.
🇵🇱 Urodził się 4 września 1877 roku w Warszawie. Młodość spędził w Algierii oraz Rzymie, gdzie ukończył studia uzyskując doktorat z teologii i prawa kanonicznego. Od 1912 roku związany z harcerstwem. W 1914 roku pełnił posługę na pierwszym kursie instruktorskim w Skolem. Pełnił ważne funkcje w strukturach harcerskich, wchodząc w skład Naczelnej Komendy Skautowej w Warszawie (1915-1916) oraz pełniąc rolę komendanta Związku Harcerstwa Polskiego (ZHP) w Królestwie Polskim.
🇵🇱 W II RP pozostawał jedną z najbardziej wpływowych postaci w polskim harcerstwie - w 1923 roku oraz w latach 1927-1929 pełnił funkcję Przewodniczącego ZHP (z kolei w latach 1924-1925 był naczelnym kapelanem Związku).
🇵🇱 Funkcję p.o. Przewodniczącego ZHP pełnił także w realiach okupacyjnych w latach 1939-1942 - z tego powodu był poszukiwany przez Gestapo i musiał ukrywać się.
🇵🇱 Pozostawał także związany z armią - od 1919 roku był kapelanem w Wojsku Polskim.
🇵🇱 Zmarł w trakcie II wojny światowej - 12 sierpnia 1942 roku.
🇵🇱 Sfinansowano ze środków Narodowy Instytut Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego w ramach . Społeczeństwo Obywatelskie KPRM

30/12/2025

🇵🇱 Aleksander Burhardt urodził się 25 sierpnia 1885 w Kiejdanach. Po ukończeniu gimnazjum w Wilnie rozpoczął studia na wydziale prawnym na Uniwersytecie w Petersburgu. Studiował także filologię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, oraz prawo na Uniwersytecie w Dorpacie. Podczas studiów działał w Bratniej Pomocy. Był członkiem Konwentu Polonia, należał do kółek samokształceniowych. Należał do Wileńskiego Koła Filistrów, oraz był członkiem Towarzystwa Rolniczego w Kownie. Działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. Po ukończeniu studiów rozpoczął praktykę adwokacką w Wilnie. W listopadzie 1919 roku został sędzią śledczym, był urzędnikiem przy Urzędzie Okręgowym w Wilnie. W 1924 roku został sędzią Sądu Rozjemczego w Wilnie. Był wiceprezesem patronatu więziennego.
🇵🇱 Aleksander Burhardt pełnił funkcję sekretarza Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Wilnie, był członkiem zarządu Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego Sokół. Kandydował do Rady Miasta Wilna. Został wybrany na zastępcę członka Izby Adwokackiej w Wilnie.
🇵🇱 Jako prawnik angażował się politycznie, kierując pracami prawników w ramach wileńskiej struktury narodowo-demokratycznego Obozu Wielkiej Polski.
🇵🇱 W czerwcu 1936 roku zrezygnował z mandatu. Jego dalsze losy są trudne do ustalenia, jednak w ramach oddolnie prowadzonej inicjatywy Archiwum Korporacyjnego (zbioru informacji o członkach organizacji korporacji akademickich) pojawia się informacja o tym, iż zmarł 29 sierpnia 1976 roku.
🇵🇱 Sfinansowano ze środków Narodowy Instytut Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego w ramach . Społeczeństwo Obywatelskie KPRM

30/12/2025

🇵🇱 Waldemar „Major” Fydrych urodził się 8 kwietnia 1953 roku w Toruniu. Ukończył historię na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, oraz historię sztuki we Wrocławiu. Był jednym z pomysłodawców i przywódców Pomarańczowej Alternatywy. Był to ruch antykomunistyczny o wydźwięku happeningowym, najbardziej aktywny we Wrocławiu, Łodzi i Lublinie. Waldemar Fydrych, który stanął na czele ruchu przyjął pseudonim „Major”, oraz żartobliwie ogłosił się komendantem „Twierdzy Kraków”. Fydrych nim przewodniczył Pomarańczowej Alternatywie ogłosił Manifest Surrealizmu Socjalistycznego. Manifest ten w późniejszym okresie stanowił główny oręż teoretyczny Pomarańczowej Alternatywy.
W sierpniu 1982 roku a więc w okresie trwania stanu wojennego Waldemar „Major” Fydrych rozpoczął akcję malowania prześmiewczych krasnoludków na elewacjach bloków i obiektów użyteczności publicznej. Krasnoludki stały się symbolem antykomunistycznego oporu i sprzeciwu wobec władz. Kolejnymi akcjami Pomarańczowej Alternatywy było rozdawanie papieru toaletowego oraz zorganizowanie takich akcji jak Wigilia Rewolucji Październikowej, Dzień Tajniaka, Rewolucja Krasnoludków, Pomóż Milicji, pobij się sam, Pogrzeb Stalina, albo Pogrzeb Sobie Sam, Karnawał Żebraczy i inne.
🇵🇱 Akcje Pomarańczowej Alternatywy miały w surrealistyczny sposób obnażać absurdy socjalistycznego systemu. Z pozoru niepoważna działalność jak komentował Waldemar Fydrych: „ludziom na Zachodzie więcej powie o sytuacji w Polsce informacja o tym że zamknięto mnie w areszcie za rozdawanie kobietom podpasek niż czytanie książek i artykułów pisanych przez innych opozycjonistów”, „Jak można traktować poważnie funkcjonariusza który zadaje ci pytanie – dlaczego uczestniczy pan w nielegalnym zgromadzeniu krasnoludków”.
🇵🇱 W wyborach parlamentarnych w 1989 roku Waldemar Fydrych startował do Senatu jednak nie uzyskał wystarczającej ilości głosów. W 1999 roku przeprowadził kilka happeningów wymierzonych w ówczesne władze miasta Wrocławia. W 2002 roku kandydował bez powodzenia na prezydenta Warszawy, a w 2004 roku wyjechał na Ukrainę w celu wspierania Pomarańczowej Rewolucji.

🇵🇱 Sfinansowano ze środków Narodowy Instytut Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego w ramach . Społeczeństwo Obywatelskie KPRM

30/12/2025

🇵🇱 Wojciech Bogaczyk urodził się 11 lipca 1958 roku w Radomiu. Już w trakcie nauki w Liceum Ogólnokształcącym im. Stefana Batorego w Warszawie współpracował ze Studenckim Komitetem Solidarności w Warszawie. Po zdaniu matury rozpoczął studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Podczas studiów działał z Ruchem Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Brał udział w akcjach ulotkowych związanych z bojkotem wyborów 1980 roku. Działał w duszpasterstwie akademickim, uczestniczył w grupach samokształceniowych. Po „wybuchu” Solidarności był jednym ze współzałożycieli Niezależnego Zrzeszenia Studentów na KUL-u. zasiadał we władzach krajowych NZS. Podczas pierwszego zjazdu NZS został wybrany na członka Krajowej Komisji Koordynacyjnej. Zajmował się m.in. organizacjami młodzieży szkolnej, kontaktami z Kościołem i obroną więźniów politycznych. Jako gość uczestniczył w I Zjeździe NSZZ Solidarność. Po wprowadzeniu stanu wojennego został internowany i przetrzymywany do 1982 roku. Po wyjściu na wolność zaangażował się w samorząd studentów KUL działając także nielegalnie w ramach spotkań konspiracyjnych. W 1985 roku był sygnatariuszem apelu Samorządu KUL wzywającego do bojkotu wyborów. Działał w podziemnej Komisji Koordynacyjnej NZS. Podczas strajku 1988 roku w Nowej Hucie stał na czele akcji solidarnościowych lubelskiego NZS-u.
🇵🇱 Wojciech Bogaczyk współtworzył niezależne pisma drugiego obiegu Nurt i Żak. Jego artykuły ukazywały się także w prasie emigracyjnej, w londyńskim Dzienniku Polskim oraz w paryskim piśmie Kontakt.
🇵🇱 W III RP Wojciech Bogaczyk działał w Zjednoczeniu Chrześcijańsko-Narodowym, a następnie był liderem Chrześcijańskiego Ruchu Obywatelskiego.
🇵🇱 W latach 1991/1995 należał do Ruchu III Rzeczypospolitej. Bez powodzenia starał się o mandat w wyborach do Sejmu w 1991 i w 1993 roku. W latach 1995-2000 był przewodniczącym Komitetu Polska-Czeczenia. Był także członkiem Stowarzyszenia Wolnego Słowa.
🇵🇱 Wojciech Bogaczyk odznaczony został przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, a przez prezydenta Andrzeja Dudę Krzyżem Wolności i Solidarności.
Wojciech Bogaczyk zmarł 16 lipca 2019 roku w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
🇵🇱 Sfinansowano ze środków Narodowy Instytut Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego w ramach . Społeczeństwo Obywatelskie KPRM