09/09/2026
Wracamy na chwile do naszych selkirków; wracamy, bo, jak się okazuje, historia wciąż nie ma końca, a pojawiają się coraz to nowe kociaki, i nowa wiedza, i nowe przerażenia...
jest z nami 17ty... Bartuś, Bartosz... nasz, jak sami widzicie.
A wspólna historia zaczęła się w połowie lipca, już po odłowieniu na ul. Granicznej 15tego, Behemota, którego już znacie.
Kiedy pod naszą opieką byli już 15ty i 16ty na grupie osiedlowej pojawił się post informujący, że od początku lipca na tarasie pojawia się kot, wypłoszony, wyglądający na zaniedbanego i głodnego... tutaj pojawił się opis i pytanie, czy ktoś coś? I zdjęcie.
Przeczuleni jesteśmy, to fakt; przeczuleni nie bez powodu.
Sami możecie ocenić to zdjęcie z tarasu; tyle, że taras znajduje się na dachu, ponad 4tym piętrem w budynku wielorodzinnym.
Oczywiście, że rozwiesiliśmy ogłoszenia, oczywiście, że mieszkańcy zaczęli dociekać skąd i dlaczego sam na dachu; oczywiście zrobiliśmy wszystko zgodnie z prawem i naszym sumieniem.
Zaczęliśmy dronem sprawdzać, co się z kociakiem dzieje; legalnie, po zgłoszeniach, za zgodą Administracji i informując mieszkańców; od nich także mieliśmy zgodę na ustawienie klatek-łapek.
Kot w tym czasie samotnie bytował na dachu wzbudzając coraz większą troskę o jego bezpieczeństwo.
Aż 21 sierpnia, w piątek,dostajemy info:
Telefon nr 1 - kot z dachu zeskoczył na daszek nad balkonem na 4tym piętrze; nie ma możliwości samodzielnie wydostać się stamtąd; jedna z mieszkanek wezwała Straż Pożarną na pomoc... stop
Telefon nr 2 - przyjechała Straż, bardzo szybko; podejmują próby złapania kota... stop
Telefon nr 3 - kot spadł z dachu... żyje, uciekł w pobliskie krzaki... stop
Telefon nr 4 - Tomek i mieszkańcy szukają kota, widzą go... mają łapkę, mają kontener... kot pomimo urazów ucieka... stop
Telefon nr 5 - zdjęcie od Tomka... kot w transporterze... dał się złapać przez ból pokonany, przez ludzi przekonany, że dobrze będzie... stop
Wszyscy zamarliśmy...
Kot bez chwili zwłoki trafił do gabinetu weterynaryjnego na oględziny, badania i wszystko, co trzeba, bo nikt nie wiedział, jakich doznał obrażeń.
Kot spadł z 4 piętra!!!
Wspólnie podjęliśmy decyzję, że nie będziemy kota w tym stanie transportować do naszej wolontariuszki; że zostanie z ludźmi, którzy go uratowali, a swoją drogą też już od jakiegoś czasu są naszymi Przyjaciółmi-Wolontariuszami; został we Wrocławiu.
I niech nikogo nie zwiedzie to futro, bo kot był w kiepskiej formie, ogólnie zaniedbany, ale przede wszystkim porzucony na tym dachu, bo od początku lipca nikt nie odpowiedział na pytania i apele o zapewnienie bezpieczeństwa kotu; i skończyło się tak, jak skończyło...
To o tym, co działo się 21 sierpnia.
Jednak jego historia ma zdecydowanie szerszy kontekst... bo kot z dachu nie tylko wizualnie jest z naszych; mamy dowody, bo kocio ma chipa. I wprawdzie nie jest zarejestrowany w ogólnie dostępnych bazach, ale to nie jest zaskoczenie, to jednak ponad rok pracy nad tą przerażającą sprawą nauczył nas naprawdę dużo; w tym poszukiwań we właściwych miejscach.
I wiemy, i mamy dowody na wspólną ścieżkę.
Oczywiście jako Fundacja złożyliśmy Zawiadomienie na Policję, które zostało przyjęte wraz pakietem załączników.
Bartuś jest kolejnym, bardzo ważnym ogniwem wiążącym koty z roku 2025 z tymi z tego roku.
Co możemy w tej chwili powiedzieć:
- ważne jest, i zapewne nieprzypadkowe, że w maju 2025 roku w okolicy ronda na Granicznej, może 250 m od budynku, na dachu którego bytował ten kot, znaleziono 3 kocury, które trafiły do wrocławskiego schroniska, a 9 lipca 2026 roku w zaroślach przy tejże Granicznej, niecałe 100 metrów od tegoż budynku znaleziono Behemota;
- ważne jest, że dotarliśmy do dowodów na bezpośrednie pokrewieństwo kota z dachu z innym, znalezionym w 2025 roku;
- ważne jest także to, że zadzwonił do nas ktoś, kto podał się za właściciela kota (nr telefonu nagle znalazł na wywieszonym ogłoszeniu!) z pretensjami, że jakaś "jeb@n@ ameba wezwała straż do kota, który wygrzewał się na dachu"; tak! zadzwonił ktoś taki; ale ani razu nie zapytał o kota, o jego stan, a na koniec rzekł - "to sobie go qurw@ weźcie!" i się rozłączył...
A ponieważ od tego czasu się nie odezwał... cóż, czasami mamy wrażenie, że może to był żart jakiś, bo niektórym dziwne rzeczy się w głowach kiszą...
Minęło 18 dni; kocio dostał imię Bartuś, Bartosz...
Doszedł do siebie, choć wciąż jest pod specjalną opieką i w trakcie regularnych kontroli.
Nie został ogolony ponieważ nie można było poddać go narkozie; wielogodzinną pracą obecnych Opiekunów futro zaczęło wyglądać jak futro... kołtuny wycięte, wyczesane, poprzycinane...
My niczego nie wymyśliliśmy... to się zadziało.
My uważamy, że należy brać odpowiedzialność za życia powołane na ten świat, nawet jeśli to tylko biznes.
Bartosz miał szczęście w tym wszystkim.
Bo pomimo tego, że zachipowany, to, niestety, w polskich hodowlach nie ma obowiązku rejestracji chipów, jak sami hodowcy mówią, pozostawiają to nabywcom... i w tym momencie koty znikają z możliwości śledzenia ich losów.
To jest wyraźny błąd systemowy, nad usunięciem którego, jako Fundacja, będziemy pracować.
Jak sami widzicie, koty rasowe też nie mają łatwo, ale to nie jest ich wina, że ktoś bezbronne życia mierzy judaszowymi monetami.
Chcemy bardzo, bardzo, bardzo podziękować mieszkańcom osiedla przy ul. Granicznej, Pani Monice, Strażakom z Wrocławia oraz Operatowi z CPR, który przyjmował zgłoszenie.
Dziękujemy Wam za to, co dla tego kociaka zrobiliście... uratowaliście go...
Dziękuję Jagoda, Tomasz, Pani Darii, Panu Łukaszowi, Administracji budynków przy ul. Granicznej, paniom sprawującym pieczę nad porządkiem na terenie osiedla...
Wszyscy jesteście częścią OCALENIA BARTOSZKA...
I od tej chwili częścią historii kotów rasy selkirk rex (przyjmujący zgłoszenie policjanci kilka minut ćwiczyli, że by to poprawnie powiedzieć) i pers, które zostały przez hodowców skazane na śmierć.
I pytanie wciąż z nami będące - ile z nich nie uratowaliśmy... ile?
Bo zdarzenia z tego roku wskazują, że nie znaleźliśmy wszystkich...
Przypomnijmy... razem 24 rasowe koty...
Od maja 2025 roku (wyrzucenie ich nastąpiło w nocy z 31 kwietnia na 1 maja) do sierpnia 2026 roku.
Czy to koniec?
I podkreślam - rasowe, bo część z nich ma niepodważalne rodowody; a my znamy ich pochodzenie.
Popatrzcie na te zdjęcia... zobaczcie na nich bezbronne stworzenie, które musiało radzić sobie na dachu - bez jedzenia, bez picia, bez opieki... i nie! nie wygrzewał się ten kocio na słońcu, raczej walczył o życie, aż spadł z 4 piętra...