04/12/2025
4 grudnia 1932 roku w Bielsku zmarł Edmund Antoni Wojtyła, starszy o 14 lat brat Karola Józefa. Dla przyszłego Papieża był przyjacielem i autorytetem. Łączyła ich wyjątkowa braterska więź i oddanie.
Edmund Wojtyła był wybitnym uczniem i studentem. W maju 1930 r. otrzymał dyplom doktora wszechnauk lekarskich na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Następnie pracował w Wadowicach i w Krakowie (w Klinice Pediatrycznej UJ).
Ostatnim miejsce jego zatrudnienia na stanowisku lekarza sekundariusza – Zastępcy Ordynatora Oddziału Zakaźnego był Powszechny Szpital Miejski w Bielsku. Tu zaraził się od pacjentki nieuleczalną wówczas płonicą (szkarlatyną).
Ojciec Święty kilkukrotnie wspominał o swoim bracie, zarówno w publikacjach, jak i przemówieniach. W 2003 roku, z okazji nadania szpitalowi w Bielsku–Białej imienia Edmunda Wojtyły, Jan Paweł II w liście do organizatorów napisał: „Nie było dane Edmundowi długo pracować w tym szpitalu. Wiem jednak, że głęboko był z nim związany, a swoją pracę wśród chorych traktował bardzo poważnie. Miałem takie odczucie, gdy odwiedzałem go w tym szpitalu i gdy o tym rozmawialiśmy. W duchu lekarskiej powinności towarzyszył cierpiącym także wtedy, gdy ówczesny stan medycyny nie dawał już możliwości skutecznej pomocy. A potem on sam doświadczył śmiertelnej choroby. Jego przedwczesne odejście zapisało się głęboko w moim sercu, ale nie tylko w moim, skoro pamięć o jego samarytańskiej postawie zachowała się aż dotąd. Po siedemdziesięciu latach od jego śmierci wciąż wspominam go z braterską miłością i polecam jego duszę miłosiernemu Bogu”.
Na fotografii Edmund (pierwszy od prawej) z lekarzami szpitala w Bielsku.