Wspiera ich w sytuacjach konfliktowych, szczególnie wtedy, gdy walczą z korporacjami i absurdami polskiego prawa. Ustawa o komornikach sądowych i egzekucji przyznaje komornikom nadmierne uprawnienia w zakresie ustalania swojego wynagradzania i stawia ich w uprzywilejowanej pozycji wobec dłuzników. W sprawach o egzekucję świadczeń pieniężnych w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego na wnio
sek wierzyciela oraz na podstawie art. 823 Kodeksu postępowania cywilnego komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 5% wartości świadczenia pozostałego do wyegzekwowania, jednak nie niższej niż 1/10 i nie wyższej niż dziesięciokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Jednakże w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela zgłoszony przed doręczeniem dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 1/10 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Poza tym to komornik ostatecznie określa swoje „uposażenie”. W celu pobrania opłat, o których mowa w ust. 2, komornik wydaje postanowienie, w którym wzywa dłużnika do uiszczenia należności z tego tytułu
w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie po uprawomocnieniu się podlega wykonaniu w drodze egzekucji bez zaopatrywania
w klauzulę wykonalności. Ustawa daje możliwość dłużnikowi w pkt. 7 i 10 ww artykułu sprzeciwić się opłacie ustalonej przez komornika, ale praktyka wskazuje, że jest to droga nieskuteczna.
7. Dłużnik może złożyć wniosek o obniżenie wysokości opłat, o których mowa w ust. 1 i 2. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, wniosek może złożyć wierzyciel...
10. Po rozpoznaniu wniosku, o którym mowa w ust. 7 sąd może, uwzględniając w szczególności nakład pracy komornika lub sytuację majątkową wnioskodawcy oraz wysokość jego dochodów, obniżyć wysokość opłat, o których mowa w ust. 1 i 2. W praktyce w takich sytuacjach komornik zawsze ustala najwyższą opłatę stosunkową. Dłużnicy natomiast często nie wiedzą o przysługujących im uprawnieniach. Jeśli jednak już sprawa trafia do sądu to ten zazwyczaj staje po stronie komorników – funkcjonuje stereotyp nieuczciwego dłużnika i komornika – szeryfa stającego w obronie poszkodowanych. Tak ustalane opłaty nie mają żadnego związku z poniesionymi przez komornika kosztami. Komornik w Polsce prowadzi działalność gospodarczą i jest jednocześnie urzędnikiem państwowym. Na dodatek Ustawodawca pozwolił mu praktycznie w ww sytuacji dowolnie kształtować swoje wynagrodzenie. Nie ma w Polsce drugiej takiej działalnosci gospodarczej, w której bez względu na efekty można otrzymać wynagrodzenie! Takie uregulowania odbiegaja również od standardów europejskich. Poprawna regulacja powinna wprowadzać zwiazek wynagrodzenia komornika
z poniesionym kosztami oraz z efektami pracy (egzekwowanymi środkami). I tak w art. 49:
- pkt 2 – powinien zostać zlikwidowany.
- pkt 7 – powinien otrzymać brzmienie:
o Komornik może złożyć wniosek o podniesienie opłat za prowadzoną egzekucję.
- pkt 10 – powinien otrzymać brzmienie:
o Po rozpoznaniu wniosku, o którym mowa w ust. 7 sąd może, uwzględniając w szczególności nakład pracy komornika i podnieść wysokość opłat. Takie uregulowanie przywraca właściwe relacje. To na komorniku spoczywa obowiązek udokumentowania poniesionych kosztów egzekucji. wynagrodzenie dla biegłych sądowych ustala sąd na podstwie przedstawionego przez nich rachunku. Nie ma zatem powodu, aby rzeczywistych kosztów egzekucji w przypadku jej umorzenia nie poddać takiej samej zasadzie – oddając obowiązek jej ustalenia sądowi. Przedsiębiorcy, szczególnie najmniejsze firmy, prowadzą działalność w trudnych warunkach kryzysu. Zmagają się z rynkiem, walczą z konkurencją i często rozwijają swoje firmy - a poza tym płacą podatki. Opisane wyżej sytuacje nie dotyczą zachowań nieuczciwych – przedsiębiorcy nikogo nie oszukali, ale prowadząc działalność gospodarczą podjęli decyzje obarczone ryzykiem. Jaki jest zatem interes społeczny, aby tych ambitnych i nade wszystko twórczych ludzi karać dodatkowo – a tak należy traktować opłaty naliczone przez komorników na dłużników, którzy spłacili swoje zobowiązania.
