20/09/2026
🩷 Kora 🩷
Dzisiejszy post adopcyjny będzie przełomowy.
Powitajcie Korę, która codziennie dzielnie walczy o swoją lepszą wersję siebie 💟
Ale od początku.
Kora jest dorosłą sunią, która zdecydowanie zbyt wiele przeszła. Została odebrana interwencyjnie od zbieraczki, osoby która nie powinna mieć zwierząt. Warunki, w jakich żyła, nie powinny spotkać żadne zwierzę. Takie jest moje zdanie. Jakby tego było mało, Kora była również mamą czwórki szczeniąt.
I tak o to cała piątka trafiła do schroniska.
Jej instynkt macierzyński był tak silny, że potrafiła oddać swoim dzieciom własną porcję jedzenia.
Dbała o nie, jak tylko potrafiła. Kiedy jednak wszystkie szczeniaki znalazły swoje domy, Kora została sama.
I wtedy jeszcze bardziej zamknęła się w sobie.
Całymi dniami nie wychodziła z budy.
Zjedzenie posiłku poza budą było dla niej praktycznie niemożliwe. Buda stała się jej bezpiecznym schronieniem, miejscem w którym mogła ukryć się przed światem, którego tak bardzo się bała.
Kiedy nastawała noc, wtedy próbowała swoich sił aby zobaczyć świat na zewnątrz. Wtedy miała chwilę wytchnienia. A każda próba zbliżenia się do niej kończyła się wystawieniem zębów.
Strach był silniejszy od niej 🥺
Pewnego dnia zobaczyłam ją w boksie po sterylizacji. Była przerażona. Skulona w kulkę nieszczęścia. Gdyby mogła to wtopiła by się w ścianę.
I tak o to poznałyśmy się ❤️
Pierwszy miesiąc był najtrudniejszy - zbudowanie zaufania. Powoli, bardzo powoli, Kora zaczęła się otwierać. Bez presji. Bez zmuszania. Małymi krokami i w jej własnym tempie. Kolejne dni mijały a Kora coraz bliżej podchodziła do mojej osoby.
I tak po miesiącu od naszego pierwszego spotkania pierwszy raz wyszła poza bramy schroniska. Niepewnym krokiem co ją czeka ale dała sobie przestrzeń na przeżycie tego doświadczenia.
Spacery na początku były krótkie, ponieważ już samym sukcesem było to że dała się zapiąć na smycz i wyjść poza strefę komfortu.
Kora miała ataki paniki na widok obcych osób, mijających ją psów a co dopiero przejeżdżających aut. Ten kawałek przejścia ze schroniska do lasku był najtrudniejszy.
Mijały kolejne miesiące. Z czasem wydłużałyśmy trasę ale kończyła się ona nadal w pobliskim lasku gdzie jest w miarę cicho, spokojnie i nie ma innych bodźców.
Bywają dni lepsze i te gorsze.
Dzisiaj mamy wrzesień a Kora nabiera pewności siebie 🥹✨️
Po raz pierwszy doszłyśmy do parku, do którego trzeba dotrzeć przechodząc przez jezdnię.
Czy był strach? Był. Nowa sytuacja, dużo bodźców do przyswojenia.
I był moment kiedy już wracałyśmy do schroniska a Kora powiedziała, że dla niej już wystarczy. Usiadła na pasach nie chcąc iść dalej. Więc cofnęłyśmy się parę kroków wstecz do parku. Usiadłyśmy na trawie a ona obserwowała i nasłuchiwała nowe otoczenie.
Mi się nigdzie koleżanko nie spieszy 🤗
Trwało to kilka minut a później już bez przeszkód przeszła na drugą stronę i dumnie kroczyła w stronę swojego miejsca.
Kurcze jak ja z niej byłam dumna, to było takie przełomowe dla niej i dała sobie radę.
Pojawiły się momenty kiedy pozwala się pogłaskać, oczywiście delikatnie i bez zbędnego zmuszania, nadal uczymy się dotyku.
I co ważne już nie reaguje agresją.
A czasami… nawet zamerda ogonkiem 🥹
Nawet nie wiecie jakie to jest szczęście widzieć jej szczęście choć przez moment.
Dla kogoś może to być niewiele.
Dla Kory to są ogromne zwycięstwa.
Kora nadal jest sunią lękową i wycofaną.
Jej strachy nie zniknęły. Wciąż potrzebuje czasu, aby zaufać człowiekowi i poczuć się bezpiecznie. Nadal boi się gwałtownych hałasów i nadmiaru bodźców. Obecnie pracujemy nad tym, aby stopniowo wychodziła poza swoją strefę komfortu, ale każde ćwiczenie i każdy kolejny krok są dostosowane do jej możliwości. Nie ma nic na siłę, żadnego noszenia na rękach, przytulania czy innych czynności, które mogą być dla psa lękowego niepożądane.
Przed Korą jeszcze długa droga.
Ale dzisiaj wiemy już, że ta droga jest możliwa 💜
Szukamy dla Kory człowieka, który ma doświadczenie w pracy z psami lękowymi i rozumie, że zaufania nie da się przyspieszyć. Potrzebujemy dla niej osoby cierpliwej, spokojnej i delikatnej, która nie będzie oczekiwała natychmiastowych efektów.
Kogoś, kto będzie potrafił motywować ją do dalszego odkrywania świata, jednocześnie szanując jej granice.
Kora potrzebuje domu w spokojnej okolicy, z dala od dużej ilości bodźców i gwałtownych hałasów. Potrzebuje przede wszystkim bezpieczeństwa, przewidywalności i człowieka, który jej nie zawiedzie.
Nie wiem, jak szybko Kora nauczy się żyć bez strachu. Nie wiem, ile czasu zajmie jej całkowite otwarcie się na człowieka.
Wiem jednak jedno.
Jej merdający ogon mówi mi, że gdzieś pod tym wszystkim nadal jest ciekawa świata, wrażliwa sunia, która bardzo chciałaby poczuć się bezpiecznie.
Każdy jej „mały” krok jest dla nas ogromnym powodem do radości ❤️
Podaruj Korze dom, ten jedyny.
Jeżeli chcesz poznać Korę i umówić się na spacer zapoznawczy to napisz do mnie w wiadomości prywatnej 💌
Do zobaczenia 🤗
