Fundacja Idę Dalej

07/06/2026

🚨 GŁOS OPIEKUNÓW MUSI ZOSTAĆ USŁYSZANY!

Jako Fundacja Idę Dalej wspieramy wszelkie działania, które mają na celu ochronę praw i godności osób z niepełnosprawnościami. Jednak równie ważne jest, aby przy tworzeniu nowych przepisów wysłuchać rodzin i opiekunów osób z niepełnosprawnością intelektualną.

To właśnie oni każdego dnia podejmują trudne decyzje, walczą o leczenie, terapię, bezpieczeństwo i godne życie swoich bliskich.

Dlatego zachęcamy do zapoznania się z petycją dotyczącą projektu UD80 oraz do jej podpisania, jeśli podzielacie obawy związane z konsekwencjami planowanych zmian.

Nie chodzi o sprzeciw wobec godności, podmiotowości czy praw osób z niepełnosprawnościami.

Chodzi o to, aby nikt nie tworzył prawa bez wysłuchania tych, którzy będą żyć z jego skutkami każdego dnia.

📢 Prosimy również o udostępnienie tego posta. Im więcej osób zabierze głos, tym większa szansa, że doświadczenia rodzin zostaną uwzględnione w procesie legislacyjnym.

Razem możemy zadbać o to, aby przyszłe rozwiązania były nie tylko słuszne w teorii, ale również bezpieczne i skuteczne w praktyce.

My, niżej podpisani rodzice, opiekunowie, członkowie rodzin oraz osoby wspierające osoby z niepełnosprawnością intelektualną, w tym osoby z głęboką niepełnosprawnością intelektualną, osoby niemówiące, leżące,...

07/06/2026

🚨 Czy ktoś zapytał rodziców dzieci z niepełnosprawnościami?

Rząd pracuje nad likwidacją ubezwłasnowolnienia i wprowadzeniem nowych form wspieranego podejmowania decyzji.

Brzmi pięknie.

Godność. Samostanowienie. Niezależność.

I nikt rozsądny nie będzie z tym polemizował.

Ale my chcemy zadać jedno pytanie:

❓ Co z osobami, które nigdy nie będą w stanie samodzielnie podejmować decyzji?

Co z osobami niemówiącymi?
Co z osobami z głęboką niepełnosprawnością intelektualną?
Co z osobami, które nie rozumieją zagrożeń, konsekwencji finansowych czy medycznych?

Jako rodzice nie walczymy o władzę nad naszymi dziećmi.

Walczymy o możliwość ich ochrony.

Przez lata słyszymy, że mamy być terapeutami, pielęgniarkami, rehabilitantami, kierowcami, prawnikami i urzędnikami jednocześnie.

Dziś słyszymy, że system ma się zmienić.

Tylko czy ktoś wyjaśnił nam, jak po tych zmianach:

➡️ podpiszemy dokumenty?
➡️ załatwimy sprawy urzędowe?
➡️ podejmiemy pilne decyzje medyczne?
➡️ ochronimy nasze dzieci przed wykorzystaniem?

Bo jeśli państwo odbierze obecne narzędzia ochrony, a nie stworzy skutecznych nowych – to nie będzie reforma.

To będzie kolejny eksperyment przeprowadzony na rodzinach osób z niepełnosprawnościami.

Nie pytajcie nas, czy jesteśmy za godnością.

Zapytajcie, czy po tej reformie nasze dzieci będą bezpieczne.

📢 Jeśli jesteś rodzicem lub opiekunem – napisz w komentarzu:

Czy czujesz się wysłuchany w tej dyskusji?

Wnioskodawca: Minister Sprawiedliwości

07/06/2026

🎧 Zachęcamy do wysłuchania reportażu „Lekcja niepełnosprawności” autorstwa Małgorzaty Gwiazdy-Elmerych ❤️

To materiał opowiadający o projekcie realizowanym przez naszą Fundację, którego celem jest uwrażliwianie dzieci i młodzieży na potrzeby osób z niepełnosprawnościami.

Odwiedzamy szkoły i przedszkola, rozmawiamy o empatii, akceptacji i szacunku, pokazując, że niepełnosprawność nie definiuje człowieka, a każdy z nas zasługuje na zrozumienie i życzliwość.
Jesteśmy dumni, że możemy dzielić się naszą misją i pokazywać, jak ważna jest edukacja najmłodszych w budowaniu społeczeństwa otwartego na różnorodność.

📻 Posłuchajcie: https://radioszczecin.pl/395,4569,lekcja-niepelnosprawnosci-reportaz-malgorzaty-gw⁠

Jeśli uważacie, że takie działania są potrzebne, będziemy wdzięczni za udostępnienie. Dzięki Wam możemy dotrzeć do jeszcze większej liczby osób. ❤️

Jakie są rodzaje niepełnosprawności, czym jest niepełnosprawność intelektualna i jak należy pomagać osobie niewidomej - to tylko kilka z wielu tematów, które poruszają przedstawicielki szczecińskiej fundacji "Idę dalej" z dziećmi w szkołach i przedszkolach. Warsztaty pt. "Uwrażliwian...

02/06/2026

Dziś mieliśmy przyjemność uczestniczyć w uroczystym podpisaniu umów na realizację projektów w ramach Programu Społecznik.

To dla nas ogromna radość, ale też zobowiązanie do dalszego działania na rzecz osób z niepełnosprawnościami, ich rodzin oraz lokalnej społeczności.

W tym roku zrealizujemy dwa niezwykle ważne projekty:

🔹 „Uwrażliwianie dzieci i młodzieży na potrzeby osób z niepełnosprawnościami”

To projekt, który wielu z Was już dobrze zna. Od kilku lat odwiedzamy szkoły i przedszkola, prowadząc warsztaty z dziećmi i młodzieżą o niepełnosprawności, empatii, akceptacji i szacunku.

Pokazujemy, że osoby z niepełnosprawnościami są częścią naszego społeczeństwa i mają takie same marzenia, potrzeby i pragnienia jak każdy z nas. Widzimy, jak te spotkania przełamują bariery i stereotypy, a młodzi ludzie zaczynają dostrzegać człowieka, a nie jego ograniczenia.

🔹 „Pomagam świadomie – przygotowanie wolontariuszy do pracy z osobami z niepełnosprawnościami”

Ten projekt powstał z potrzeby, którą zobaczyliśmy podczas organizacji naszego Pikniku Integracyjnego.

Wiele osób chce pomagać. Naprawdę chce.
Jednak bardzo często słyszymy: „Chętnie pomogę, ale boję się, że sobie nie poradzę.” „Nie wiem, jak rozmawiać z osobą z niepełnosprawnością.” „Nie wiem, jak się zachować.”

To nie brak chęci jest problemem. To brak wiedzy i doświadczenia.

Dlatego postanowiliśmy stworzyć projekt, który pozwoli przyszłym wolontariuszom zdobyć wiedzę, umiejętności i pewność siebie potrzebną do pracy z osobami z niepełnosprawnościami.

Podczas pikniku wydarzyło się coś, co utwierdziło nas w przekonaniu, że ten projekt jest bardzo potrzebny.

Po wydarzeniu podeszła do mnie mama chłopca z niepełnosprawnością. Jej synem przez kilka godzin opiekował się licealista w podobnym wieku.

Powiedziała mi, że dawno nie widziała swojego dziecka tak szczęśliwego.

Bo po raz pierwszy miał obok siebie kolegę. Nie terapeutę. Nie opiekuna. Nie nauczyciela.
Po prostu kolegę.

Dla tego chłopca było to ogromne przeżycie. Dla jego mamy również.

Wielu rodziców mówiło nam także, że był to pierwszy piknik, podczas którego mogli spokojnie usiąść, napić się kawy, zjeść ciasto i choć przez chwilę odpocząć, wiedząc, że ich dzieci są bezpieczne, zaopiekowane i dobrze się bawią.

I właśnie o to chodzi.

Bo wolontariat to nie tylko pomoc. To budowanie relacji, przełamywanie lęku, oswajanie różnorodności i tworzenie społeczeństwa, w którym nikt nie zostaje sam.

Dziękujemy wszystkim, którzy wierzą w nasze działania i wspierają naszą misję.

Szczególne podziękowania kierujemy do Program Społecznik, Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego Olgierd Geblewicz oraz Magdalena Pieczyńska za wsparcie inicjatyw, które realnie zmieniają życie mieszkańców Pomorza Zachodniego.

💙✨
❤️

01/06/2026

Dziś obchodzimy Dzień Dziecka.

Dla wielu rodziców to święto, które z biegiem lat zmienia swój charakter. Dzieci dorastają, stają się samodzielne i idą własną drogą.

Jednak wielu rodziców dzieci z niepełnosprawnościami wie, że ich dziecko, niezależnie od wieku, zawsze będzie potrzebowało wsparcia, opieki i obecności bliskich.

Nie oznacza to mniejszej wartości życia. Wręcz przeciwnie. Oznacza więcej cierpliwości, więcej troski, więcej walki o każdy krok, każde słowo i każdy sukces, który dla innych może wydawać się czymś zwyczajnym.

Nasze dzieci rosną. Przybywa im lat. Ale w naszych sercach pozostają dziećmi na zawsze.

Dziś życzymy wszystkim dzieciom — tym małym i tym dużym — aby były otoczone miłością, akceptacją i szacunkiem. Aby nigdy nie były oceniane przez pryzmat swoich ograniczeń, lecz dostrzegane przez pryzmat swoich możliwości, marzeń i wyjątkowości.

A wszystkim rodzicom i opiekunom dziękujemy za ich codzienną siłę, cierpliwość i miłość, która nie zna granic.

❤️ Bo niektóre dzieci nigdy nie przestają być dziećmi. ❤️ I nigdy nie przestają być całym naszym światem.

❤️💙

01/06/2026

Ten filmik bardzo pasuje do tego, co wydarzyło się pod moim ostatnim postem.

Wiecie co jest najbardziej smutne?

Nie to, że w internecie pojawiają się hejterskie komentarze.
One były, są i będą.

Najbardziej smutne jest to, jak łatwo niektórym ludziom oceniać życie, którego kompletnie nie znają.

Kilka zdań.
Kilka sekund napisania komentarza.

A po drugiej stronie często stoi człowiek, który od lat walczy o zdrowie swojego dziecka, śpi po kilka godzin, żyje w ciągłym stresie i ostatkiem sił próbuje po prostu dać radę.

Pod ostatnim postem przeczytałam wiele pięknych słów wsparcia, ale też komentarze sugerujące, że skoro dziecko chodzi do szkoły, to rodzic powinien „iść do pracy” i przestać „użalać się nad sobą”.

I właśnie dlatego takie materiały są potrzebne.

Bo niepełnosprawność nie kończy się przy drzwiach szkoły.
Bo opiekunowie też mają prawo być zmęczeni.
Bo mówienie o wypaleniu, samotności czy lęku nie jest użalaniem się nad sobą.

To jest mówienie prawdy.

Dziękuję wszystkim, którzy pod tamtym postem pokazali, że empatia jeszcze istnieje. ❤️

I mam ogromną nadzieję, że kiedyś zamiast oceniania będziemy częściej wybierać próbę zrozumienia drugiego człowieka.

Bo nigdy nie wiemy, jaką walkę właśnie toczy ktoś po drugiej stronie ekranu.

27/05/2026

„Do roboty won.”

Wiecie co jest najtrudniejsze?
Że takie słowa najczęściej piszą osoby, które kompletnie nie mają pojęcia, czym naprawdę jest życie rodzica dziecka z niepełnosprawnością.

Pracowałam w szkołach.
Często na dwa etaty i jeszcze brałam nadgodziny.
Pracowałam też w korporacjach w Warszawie.
Bywało ciężko, stresująco, człowiek wracał zmęczony psychicznie i fizycznie.

Ale szczerze?
Nigdy żadna praca nie była tak trudna, wyczerpująca i wypalająca jak codzienna praca z moim własnym niepełnosprawnym dzieckiem.

Kiedy urodziła się Kasia, nikt nie potrafił z nią pracować.
Nikt nie wiedział, co jej jest.
Nikt nie umiał postawić diagnozy.

Więc zaczęłam sama.

Czytałam książki.
Artykuły naukowe.
Szukałam odpowiedzi nocami, kiedy inni spali.

Później zaczęłam studiować oligofrenopedagogikę, logopedię i neurologopedię.
Potem zaczęłam jeździć do Krakowa i pracować z Kasią metodą SDD. Następnie pojawiła się terapia metodą Padovan.
Kolejne kursy, szkolenia, nauka i próby ratowania mojego dziecka najlepiej, jak tylko potrafiłam.

I dopiero wtedy naprawdę zrozumiałam, czym jest ta „praca”, o której ludzie tak lekko piszą w komentarzach.

To praca bez końca.
Bez urlopu.
Bez chorobowego.
Bez wolnych weekendów.

Praca, w której dajesz z siebie wszystko, a efekty czasem są tak małe, że inni nawet ich nie zauważają.
Praca, w której kochasz najmocniej na świecie, a jednocześnie jesteś tak zmęczona, że czasem nie masz już siły oddychać.

Nigdy w życiu nie byłam tak wypalona jak teraz.
I naprawdę — praca w korporacji w porównaniu do tego wydaje się momentami zwyczajnie łatwa.

Jak prawie każda mama dziecka z niepełnosprawnością, kompletnie zaniedbałam siebie.
Nie było czasu na odpoczynek, badania, zdrowie, własne potrzeby.
Najważniejsze było dziecko.

Dopiero kiedy sama trafiłam do szpitala i moje życie wisiało na włosku, zrozumiałam coś bardzo ważnego — że my też musimy o siebie zawalczyć.

Bo prawda jest brutalna:
nikt nie zajmie się naszymi dziećmi tak jak my.
I każda z nas gdzieś w środku boi się pytania:
„Co będzie z moim dzieckiem, kiedy mnie zabraknie?”

Właśnie dlatego razem z dwiema cudownymi kobietami stworzyłyśmy Fundację Idę Dalej.
Trochę po to, żeby pomagać innym.
Ale też po to, żeby same przetrwać.

Żeby opiekunowie mogli choć czasem usiąść, wypić ciepłą kawę, porozmawiać z kimś, kto naprawdę rozumie.
Żeby przypominać im, że oni też są ważni.
Że też mają prawo być zmęczeni.
I że dbanie o siebie nie jest egoizmem — tylko koniecznością.

Dlatego kiedy ktoś pisze:
„Do roboty won”
to naprawdę zastanawiam się, czy za tym stoi ogrom własnych problemów, czy po prostu kompletny brak empatii, wyobraźni i podstawowego człowieczeństwa.

I właśnie dlatego trzeba mówić głośno o życiu opiekunów dzieci z niepełnosprawnościami.
Bo wiele osób naprawdę nie ma pojęcia, jak wygląda nasza codzienność.

27/05/2026

„Na temat niepełnosprawności należy rozmawiać” ❤️

I właśnie o tym każdego dnia staramy się przypominać jako Fundacja Idę Dalej.

W miesiącu maju odbyło się aż 12 warsztatów "Uwrażliwianie dzieci i młodzieży na potrzeby osób z niepełnosprawnościami", które miały miejsce w szkołach:
15.05.2026r. w SP nr 35 w Szczecinie
18.05.2026r. w SP w Przylepie.
20.05.2026r w SP nr 35 w Szczecinie.
21.05.2026r w Zespole Szkół im. Ignacego Łukasiewicza w Policach.
26.05.2026r. w SP nr 8 w Szczecinie
27.05.2026r. w SP nr 51 w Szczecinie.

Dzięki programowi Program Społecznik zainicjowanemu przez Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego mogliśmy zakupić okulary pokazujące różne wady wzroku oraz specjalny kombinezon- symulator geriatryczny. Jest to specjalistyczny kombinezon, który pozwala młodym osobom doświadczyć ograniczeń fizycznych i sensorycznych typowych dla podeszłego wieku (np. sztywność stawów, ograniczenie pola widzenia, osłabienie słuchu). Służy do szkolenia zwiększając empatię wobec osób starszych, niepełnosprawnych.

Niepełnosprawność to nie temat tabu. To codzienność wielu rodzin, dzieci i opiekunów. Dlatego tak ważne jest budowanie empatii już od najmłodszych lat — w szkołach, przedszkolach i zwykłych codziennych rozmowach.

Podczas naszych warsztatów uczymy dzieci nie tylko czym są różne rodzaje niepełnosprawności, ale przede wszystkim:

- jak okazywać szacunek,
- jak pomagać,
- czego nie mówić i nie robić,
- oraz że „inny” nigdy nie znaczy „gorszy”.

Ogromnie cieszy nas, że potrzeba takich rozmów jest zauważana coraz szerzej, a kalendarz warsztatów niemal pęka w szwach. To pokazuje, że wrażliwości można i trzeba uczyć. ❤️

Dziękujemy wszystkim szkołom, nauczycielom, rodzicom i dzieciom za otwartość oraz każdą wspólną rozmowę.

Bo świat staje się lepszy wtedy, gdy zaczynamy rozumieć drugiego człowieka.

Dziękujemy Małgorzata Gwiazda-Elmerych Radio Szczecin za poruszenie tak ważnego tematu. ❤️

Program Społecznik został zainicjowany przez Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego.

!

!
, , , ; !, , !, .

Jakie są rodzaje niepełnosprawności, czym jest niepełnosprawność intelektualna i jak należy pomagać osobie niewidomej - to tylko niektóre tematy, jakie poruszają przedstawicielki szczecińskiej fundacji "Idę dalej" z dziećmi w szkołach i przedszkolach.

26/05/2026

Dziś jest Dzień Matki.
Ale są mamy, dla których każdy dzień to coś więcej niż święto.
To walka. Cicha, codzienna i często niewidzialna dla świata.

Są mamy, które zamiast spokojnych poranków znają dźwięk respiratora, alarmów, karetek i szpitalnych korytarzy.
Mamy, które nauczyły się być pielęgniarką, terapeutką, psychologiem i wojowniczką… choć nigdy o to nie prosiły.

Być może Twoje dziecko nie powie dziś „kocham Cię”.
Być może nie wręczy laurki, nie przytuli Cię mocno i nie pobiegnie w Twoją stronę.
Ale to nie znaczy, że nie jesteś dla niego całym światem.

Bo miłość nie zawsze mówi słowami.
Czasem mówi spojrzeniem.
Czasem spokojnym oddechem przy Tobie.
Czasem tym, że właśnie przy Tobie czuje się bezpiecznie.

Droga Mamo…
tej, która zasypia ze zmęczenia, ale wstaje do dziecka setny raz tej samej nocy.
Tej, która uśmiecha się do innych, choć sama rozpada się po cichu.
Tej, która każdego dnia słyszy: „jak Ty dajesz radę?”, choć sama już nie zna odpowiedzi.

Jesteś niezwykła. ❤️

Nawet jeśli świat nie widzi Twojego zmęczenia.
Nawet jeśli rzadko ktoś pyta, jak Ty się czujesz.
Nawet jeśli czasem masz wrażenie, że zostałaś z tym wszystkim sama.

Twoje dziecko może nigdy nie wypowie słowa „mama”…
ale każdego dnia czuje Twoją miłość bardziej, niż potrafią wyrazić słowa.

Dziś przytulam wszystkie mamy wyjątkowych dzieci.
Te silne i te zmęczone.
Te walczące i te, które właśnie straciły siłę.
Te, które płaczą po cichu, kiedy nikt nie patrzy.

Nie jesteście same. ❤️

Jeśli jesteś taką mamą — zostaw serce w komentarzu.
Niech każda z nas zobaczy dziś, że obok są inne kobiety, które rozumieją bez słów.

24/05/2026

To nie jest „procedura”.
To często jest upokorzenie.

Osoby z niepełnosprawnościami i ich rodziny nie powinny na komisjach orzeczniczych udowadniać, że naprawdę chorują, naprawdę cierpią, naprawdę potrzebują wsparcia.

Za każdym orzeczeniem stoi człowiek. Dziecko. Dorosły. Rodzina. Opiekun, który często od lat dźwiga codzienność, której inni nawet nie widzą.

System powinien wspierać, a nie podejrzewać.
Powinien widzieć potrzeby, a nie zmuszać do kolejnego tłumaczenia się z własnej niepełnosprawności.

Potrzebujemy orzecznictwa opartego na szacunku, empatii i realnym spojrzeniu na codzienne funkcjonowanie osób z niepełnosprawnościami.

Niepełnosprawność to nie rola do odegrania przed komisją.
To życie. Codzienne, trudne, często niewidzialne dla systemu.

https://www.infor.pl/prawo/pomoc-spoleczna/niepelnosprawni/7445069%2Cupokorzenie-dla-stopnia-znacznego-osoby-niepelnosprawne-symuluja-na-komisjach-orzeczniczych.html?fbclid=IwdGRzaAR_ULxjbGNrBH9PLGV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHlLHHvD4l4C7APBy-IFSEphbcoZLR3ytOjRIGorP6OPDZ_3I9hQ5q5BU8Zqw_aem_QXI3vfvN3s069LfiL-EI1A&utm_id=97758_v0_s00_e227_tv4_tp1_a1demo0e69czya&sfnsn=mo