Głównym celem Szkoły Przysposabiającej do Pracy jest przygotowanie uczniów do integracji i kształcenie umiejętności współżycia oraz funkcjonowania w społeczeństwie, w tym przygotowanie do uzyskania kwalifikacji zawodowych, do pracy i życia w warunkach współczesnego świata. Rozwijanie ich autonomii, personalizacja, socjalizacja i wyposażenie ich – w ramach posiadanych przez nich realnych możliwoś
ci – w takie umiejętności i wiadomości, aby: mogli w najpełniejszy sposób porozumiewać się z otoczeniem (werbalnie lub pozawerbalnie), zdobyli maksymalną niezależność życiową w zakresie zaspakajania podstawowych potrzeb, byli zaradni w codziennym życiu,
mogli uczestniczyć w różnych formach życia społecznego, przestrzegali na równi z innymi ogólnie przyjętych norm, jednocześnie zachowując prawo do swojej odmienności, rozumieli celowość pracy i czerpali z niej jak największą satysfakcję. Do Szkoły przyjmowani są uczniowie z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym oraz z niepełnosprawnościami sprzężonymi, którzy ukończyli Gimnazjum lub ośmioklasową szkołę podstawową i posiadają orzeczenie publicznej poradni psychologiczno – pedagogicznej lub innej poradni specjalistycznej o potrzebie kształcenia specjalnego na etapie Szkoły Przysposabiającej do Pracy. Nauka w Szkole Przysposabiającej do Pracy to etap przygotowawczy, który powinien pozwolić uczniom podjąć pracę w warunkach chronionych. Uczniowie w ciągu trzech lat nauki mają możliwość zapoznania się z szeregiem treści nauczania, a w szczególności opanowania umiejętności praktycznych z zakresu wybranych zawodów. Zakres treści nauczania i wychowania wynika z poziomu indywidualnego rozwoju i tempa przyswajania wiedzy przez ucznia. Przy realizacji treści nauczania i wychowania oraz wyborze kierunku przygotowania do pracy należy wykorzystać możliwości, jakie stwarza lokalne środowisko społeczno-kulturowe, dzienne placówki aktywności dla osób dorosłych, miejscowy rynek pracy (możliwość zatrudnienia na otwartym lub chronionym rynku pracy, w tym w zakładach aktywności zawodowej, spółdzielniach socjalnych itp.) Przygotowanie osób niepełnosprawnych do możliwie najpełniejszej integracji społecznej wiąże się ściśle również z przysposobieniem do wykonywania zawodu. W tym kontekście warto podkreślić, że praca zawodowa osób niepełnosprawnych intelektualnie oprócz ekonomicznego, ma także duże znaczenie rehabilitacyjne, ponieważ stanowi źródło satysfakcji i motywacji do dalszego rozwoju. Ponadto osoby niepełnosprawne, dzięki możliwości podjęcia pracy zawodowej stają się w pełni przygotowane do życia społecznego. Natomiast pedagogom pracującym z uczniami o specyficznych potrzebach edukacyjnych nieustannie przyświeca myśl, że każda osoba niepełnosprawna może się czegoś nauczyć wymaga to tylko czasu i cierpliwości.
