Fundacja Zaopiekowani

02/06/2026

Kryzys psychiczny bardzo rzadko pojawia się nagle.
Najczęściej jest skutkiem długiego przeciążenia psychicznego i stresu.

To, co dla dorosłego wydaje się „małą rzeczą”, dla dziecka lub nastolatka może być bardzo trudne. Szczególnie wtedy, gdy od dawna żyje w napięciu, presji albo poczuciu samotności.

Długotrwały stres wpływa na organizm.
Może powodować:
– problemy ze snem,
– trudności z koncentracją,
– drażliwość lub wycofanie,
– bóle brzucha i głowy,
– unikanie szkoły,
– poczucie obojętności lub „wyłączenia”.

Czasem dziecko spędza bardzo dużo czasu w telefonie lub internecie.
Nie zawsze mówi wprost, że sobie nie radzi.

Co może przeciążać psychicznie?
– presja szkolna,
– odrzucenie przez rówieśników,
– konflikty w domu,
– rozwód rodziców,
– bullying i cyberprzemoc,
– przeciążenie sensoryczne,
– ciągła krytyka,
– brak odpoczynku,
– ukrywanie trudności, np. w ADHD lub spektrum autyzmu.

Przewlekły stres może zwiększać ryzyko depresji, zaburzeń lękowych, autoagresji i kryzysów suicydalnych.

Stres może także wpływać na pojawienie się epizodów w CHaD u osób bardziej podatnych biologicznie i genetycznie.
Szczególnie ważne są wtedy:
– regularny sen,
– odpoczynek,
– stabilny rytm dnia,
– ograniczanie przeciążenia.

Warto pamiętać:
nie każdy stres jest szkodliwy.
Problem pojawia się wtedy, gdy napięcie trwa długo, a dziecko przez długi czas nie ma poczucia bezpieczeństwa, wsparcia i odpoczynku.

Zadanie publiczne dofinansowane ze środków Samorządu Województwa Mazowieckiego

27/05/2026

Trauma to bardzo trudne doświadczenie, które wywołuje silny stres i poczucie zagrożenia. Dziecko może wtedy czuć strach, smutek, bezradność albo zagubienie.
Trauma sprawia, że trudno poradzić sobie z emocjami i codziennym życiem.
Może wpływać na zachowanie i samopoczucie przez długi czas.
Jedną z reakcji dziecka na traumę może być regres. Regres oznacza powrót do wcześniejszych zachowań i sposobów funkcjonowania. Dziecko może zacząć zachowywać się jak młodsze niż jest naprawdę. Może na przykład ponownie moczyć się w nocy, ssać kciuk, mówić w bardziej dziecięcy sposób, częściej płakać albo nie chcieć rozstawać się z rodzicem.

Regres nie oznacza, że dziecko nie chce współpracować. Jest to sygnał, że dziecko przeżywa bardzo silny stres i trudno mu poradzić sobie z emocjami. Psychika dziecka próbuje wtedy znaleźć sposób, aby poczuć większe bezpieczeństwo. Powrót do wcześniejszych zachowań może być dla dziecka formą ochrony przed trudnymi emocjami.
Trauma wpływa także na ciało i mózg dziecka. Silny i długotrwały stres utrudnia dziecku uspokajanie się, kontrolowanie emocji i radzenie sobie z napięciem. Dziecko może być bardziej lękliwe, rozdrażnione albo wycofane.

Duże znaczenie ma również środowisko, w którym dziecko żyje. Jeżeli w domu jest dużo stresu, chaosu albo brakuje wsparcia i poczucia bezpieczeństwa, reakcje regresyjne mogą się nasilać. Dziecko potrzebuje wtedy spokojnych i wspierających dorosłych, którzy pomogą mu odzyskać poczucie bezpieczeństwa.

Zadanie publiczne dofinansowane ze środków Samorządu Województwa Mazowieckiego

27/05/2026

🖤 Rzadko pytamy dzieci o myśli samobójcze. Unikamy tego tematu. Często wydaje nam się, że możemy pogorszyć sytuację i popchnąć je w stronę najgorszej decyzji. To nieprawda. O tym, dlaczego milczenie bywa groźniejsze niż rozmowa i jak pomóc dziecku w kryzysie psychicznym - mówi nam dr Halszka Witkowska, suicydolog, pomysłodawczyni i koordynatorka serwisu „życie warte jest rozmowy”.

Link w komentarzu 👇

06/05/2026

Zapraszamy do zapisów na zajęcia Program Wzmacniania Rodziny

Zapraszamy rodziców i dzieci w wieku 10–14 lat do udziału w wyjątkowym programie rekomendowanym przez KCPU wzmacniającym relacje rodzinne.

Program obejmuje 7 spotkań cotygodniowych oraz 4 spotkania przypominające. Każde spotkanie składa się z pracy w grupach (rodzice i dzieci osobno) oraz części wspólnej, rodzinnej podczas której uczestnicy mogą ćwiczyć nowe umiejętności w bezpiecznej atmosferze.

W trakcie programu uczestnicy rozwijają kompetencje związane z komunikacją, stawianiem granic i zasad, radzeniem sobie z emocjami i stresem, rozwiązywaniem konfliktów, wzmacnianiem relacji oraz radzeniem sobie z presją rówieśniczą. Program pomaga lepiej rozumieć siebie nawzajem, budować wzajemny szacunek i wzmacniać więź w rodzinie.
Udział w programie to szansa na zdobycie praktycznych umiejętności przydatnych w codziennym życiu oraz poprawę funkcjonowania całej rodziny.

Miejsce: Sienkiewicza 52
Start: 14.05 g.18-20:00
Zapisy: 739 222 492 email: [email protected]

Zadanie publiczne dofinansowane ze środków Samorządu Województwa Mazowieckiego

05/04/2026

Niech ten wyjątkowy czas Wielkanocy
przyniesie spokój, nadzieję i oddech od codzienności.
Niech wiosna wniesie do życia lekkość i nowe początki,
a wspólne chwile napełnią serce ciepłem i bliskością.
Życzymy uważności na to, co ważne
oraz siły do budowania dobra – na co dzień.
- Życzy Zarząd Fundacji (Za)Opiekowani

31/03/2026

Silna więź z dzieckiem nie powstaje raz na zawsze.
Buduje się każdego dnia – w tym, jak reagujesz, słuchasz i jesteś obecny.
Duże znaczenie ma to, czy zauważasz emocje dziecka.
Kiedy mówi: „Nikt ze mną nie rozmawiał”, zamiast bagatelizować, powiedz:
„To musiało być przykre. Chcesz o tym pogadać?”.
Tak buduje się zaufanie.
Dziecko potrzebuje też poczucia bezpieczeństwa.
Chce wiedzieć, że jesteś dostępny i przewidywalny.
Czasem to będzie spokojne posiedzenie obok, gdy boi się zasnąć.
Czasem krótkie, czułe pożegnanie i informacja, kiedy wrócisz.
Nie chodzi o ilość czasu, tylko o jakość.
Nawet kilkanaście minut dziennie, bez telefonu, robi dużą różnicę.
Może to być rozmowa, spacer albo wspólna aktywność wybrana przez dziecko.
Dobra relacja to też przestrzeń na samodzielność.
Szczególnie u nastolatków.
Możesz powiedzieć: „To Twoja decyzja. Jestem, jeśli będziesz potrzebować pomocy”.
Ważne jest, jak słuchasz.
Bez oceniania i bez szybkich rad.
Gdy słyszysz: „Nie lubię szkoły”, zapytaj:
„Co jest dla Ciebie najtrudniejsze?”.
Relację budują też małe, pozytywne komunikaty.
Zauważanie wysiłku ma znaczenie.
„Widzę, że się postarałeś” – to naprawdę działa.
Dzieci uczą się emocji od nas.
Pomagaj je nazywać i rozumieć.
„Widzę, że jesteś zły. Spróbujmy coś z tym zrobić”.
Ważna jest też konsekwencja.
Stałe zasady dają poczucie bezpieczeństwa.
Jeśli coś ustalasz – trzymaj się tego.
Nie unikniemy konfliktów.
Ale ważne jest to, co dzieje się po nich.
„Przepraszam. Spróbujmy jeszcze raz spokojnie” – to uczy naprawiania relacji.
I jeszcze jedno – więź buduje się w działaniu.
Wspólne gotowanie, spacer czy film często otwierają rozmowę bardziej niż pytania.
To właśnie codzienne, małe momenty budują bliskość.

A Tobie co się sprawdza?:)
Zadanie publiczne dofinansowane ze środków Samorządu Województwa Mazowieckiego

03/03/2026

Polecamy przeczytać i poddać się refleksji na temat zaspokajania i wyprzedzania w zaspokajaniu potrzeb dzieci i młodzieży.

W ostatnim czasie obserwuję lawinowy wzrost bardzo specyficznej grupy zgłoszeń. Nie są to klasyczni pacjenci, ponieważ najczęściej to nie oni szukają pomocy. Dzwonią ich rodzice – zwykle matki – pytając, co zrobić z dorosłym dzieckiem, które nie chce nic zmieniać.

Chodzi o osoby pełnoletnie, obojga płci, które:
- pozostają na całkowitym utrzymaniu rodziców,
- nie pracują,
- nie uczą się,
- nie planują podjęcia pracy ani nauki,
- funkcjonują w trybie „ciągłych wakacji”,
- czasem piją alkohol, czasem grają, a czasem po prostu spędzają czas w internecie,
- nie szukają pomocy, bo ich życie jest dla nich wystarczająco komfortowe.

Mają ciepło, jedzenie, internet, bezpieczeństwo. Nie są szczególnie szczęśliwi, ale też nie są wyraźnie nieszczęśliwi. Po prostu żyją.

Czasem rodzice są w stanie nakłonić ich do wizyty lekarskiej i pojawia się rozpoznanie depresji maskowanej, jednak leczenie farmakologiczne często nie zmienia ich funkcjonowania, ponieważ problem nie polega na cierpieniu psychicznym, lecz na utrwalonym stylu życia.

W literaturze to zjawisko ma swoje nazwy.

Najczęściej mówi się o grupie NEET (Not in Education, Employment or Training), czyli osobach, które nie pracują, nie uczą się i nie podejmują żadnej aktywności rozwojowej. W bardziej skrajnej formie opisuje się je także w kontekście zjawiska hikikomori lub tzw. „failure to launch”, czyli braku wejścia w dorosłość.

To, co ich łączy, jest szczególnie charakterystyczne:

- niska motywacja przy braku wyraźnego cierpienia,
- wysoki poziom komfortu życia zapewniany przez rodzinę,
- brak konsekwencji braku działania,
- wyuczona bezradność,
- silne wtórne zyski z zależności,
- bardzo niska tolerancja frustracji,
- brak rozwiniętej tożsamości dorosłej roli,
- brak celów i planów życiowych,
- brak potrzeby zmiany.

Kluczowe jest to, że problem najczęściej nie leży wyłącznie po stronie tej osoby. Jest to zjawisko systemowe – podtrzymywane przez środowisko rodzinne, które zapewnia bezpieczeństwo i komfort niezależnie od poziomu funkcjonowania.

Zmiana w takiej sytuacji jest bardzo trudna, ponieważ nie istnieje naturalna presja adaptacyjna. Osoba nie doświadcza realnych konsekwencji swojego stylu życia, więc nie ma powodu go zmieniać.

To zjawisko nie jest rzadkie i nie jest jednostkowe. W ostatnich latach obserwuje się jego wyraźny wzrost. Wpływ mają m.in. niski koszt życia bez aktywności, łatwy dostęp do rozrywki, zmiany kulturowe, nadopiekuńczość rodzicielska oraz wydłużenie okresu przejścia w dorosłość.

To trudny temat dla rodzin, ponieważ cierpią głównie rodzice, a nie osoba, której dotyczy problem.

Warto o tym mówić, ponieważ zrozumienie mechanizmu jest pierwszym krokiem do jakiejkolwiek zmiany.

02/03/2026

W Fundacji (Za)Opiekowani nasze działania opieramy na rzetelnych, wystandaryzowanych narzędziach diagnostycznych oraz metodach potwierdzonych naukowo. Wierzymy, że tylko takie podejście daje dzieciom realną szansę na skuteczne wsparcie — szczególnie wtedy, gdy ich doświadczenia życiowe są złożone i obciążające.

Dlatego rozpoczynamy realizację nowego zadania publicznego finansowanego z budżetu Miasta Siedlce pn. „Wczesna diagnoza – realna profilaktyka i redukcja szkód 26”. Projekt obejmuje kompleksowe wsparcie psychologiczno-diagnostyczne dzieci objętych opieką MOPR w Siedlcach, w tym wychowanków Ośrodka Interwencji Kryzysowej oraz systemu pieczy zastępczej.

Projekt realizujemy w ścisłej współpracy międzyinstytucjonalnej z MOPR w Siedlcach, odpowiadając na realnie zgłoszone potrzeby systemu wsparcia dzieci i młodzieży. Bo skuteczna profilaktyka zaczyna się od dobrej diagnozy — opartej na danych, wiedzy i odpowiedzialności.

pieczazastepcza OIK MOPR psychologia wsparciedzieci

25/02/2026

Komitet Ochrony Praw Dziecka oraz EduPasjonatka Kinga Sanocka – Pozytywna Dyscyplina łączą siły na rzecz pozytywnej edukacji!

Zapraszamy dorosłych pracujących z dziećmi i dla dzieci na bezpłatne szkolenie z Pozytywnej Dyscypliny.

Chcesz dowiedzieć się:
• jak wywierać wpływ bez krzyku?
• jak budować autorytet bez kar?
• jak wspierać dzieci z szacunkiem i skutecznie?

Spotykamy się:
📅 6 marca 2026 r.
📅 13 marca 2026 r.
⏰ godz. 9:00–13:00

Miejsce spotkania:
Biuro KOPD
ul. Oleandrów 6, Warszawa

Udział jest bezpłatny.
Link do zapisów znajdziesz w komentarzu.

17/02/2026

Czujesz, że rodzicielstwo nastolatka bywa wyzwaniem?
Nie musisz być z tym sama/sam.

Zapraszamy do udziału w grupie wsparcia, w której rodzice otrzymują:

🔹 zrozumienie i poczucie, że nie są sami z podobnymi wyzwaniami,
🔹 możliwość wymiany doświadczeń z innymi rodzicami,
🔹 praktyczne wskazówki dotyczące komunikacji, stawiania granic i budowania relacji,
🔹 wiedzę o potrzebach rozwojowych nastolatków,
🔹 wsparcie emocjonalne i przestrzeń do zadawania ważnych pytań.
Charakter spotkań: warsztatowo-rozwojowy
Kiedy: soboty
Dla kogo: rodzice nastolatków od 12 r.ż.
Gdzie: Ośrodek Wsparcia – (ZA)OPIEKOWANI, Sienkiewicza 52

Zapisy: https://forms.gle/vifpU3s9H1eHwwS26

Zadanie publiczne dofinansowane ze środków Samorządu Województwa Mazowieckiego