14/10/2026
„𝗪𝗶𝗲 𝗽𝗮𝗻, 𝗷𝗮 𝗷𝗲𝘀𝘁𝗲𝗺 𝗸𝗮𝘄𝗮𝗹𝗲𝗿𝗲𝗺, 𝗮𝗹𝗲 𝗷𝗲𝘀𝘇𝗰𝘇𝗲 𝗻𝗶𝗲 𝘄𝘀𝘇𝘆𝘀𝘁𝗸𝗼 𝗽𝗿𝘇𝗲𝘀𝗮̨𝗱𝘇𝗼𝗻𝗲!” ❤️
Pana Stanisława znaleźliśmy pod drzewem w jednym z parków. Starszy pan, po amputacji nogi i części drugiej stopy, z protezą i ogromnymi trudnościami w poruszaniu się. Jego stan zdrowia sprawiał, że nie był już w stanie samodzielnie o siebie zadbać.
Kiedy zapytaliśmy, czy czegoś potrzebuje, odpowiedział bez chwili zastanowienia:
„𝗡𝗮𝗽𝗶𝗹̷𝗯𝘆𝗺 𝘀𝗶𝗲̨ 𝗖𝗼𝗰𝗮-𝗖𝗼𝗹𝗶”.
Ta odpowiedź naprawdę nas wzruszyła. Człowiek w tak trudnym położeniu, z tyloma problemami, a jego życzenie było tak zwyczajne. Po prostu Coca-Cola.
Szybko okazało się, że pan Stanisław jest niezwykle pogodnym, rozmownym człowiekiem z ogromnym poczuciem humoru.
Urodził się w 1949 roku. Przez lata pracował, odbył służbę wojskową, nigdy się nie ożenił. Problemy zaczęły się, kiedy postępująca miażdżyca doprowadziła do amputacji. Później były różne placówki, domy pomocy i kolejne miejscowości. Jak sam powiedział, mimo swoich ograniczeń lubił „𝘂𝗽𝗿𝗮𝘄𝗶𝗮𝗰́ 𝘁𝘂𝗿𝘆𝘀𝘁𝘆𝗸𝗲̨ 𝗸𝗼𝗹𝗲𝗷𝗼𝘄𝗮̨”. Trudno było się nie uśmiechnąć, słysząc, z jaką swobodą opowiada o swoich przygodach.
Za tym humorem kryła się jednak znacznie trudniejsza rzeczywistość.
Opowiadał, że ludzie często go przeganiali. Widzieli zaniedbanego człowieka i natychmiast dopisywali do niego gotową historię. Że pewnie pije. Że sam sobie winien. Że wybrał takie życie.
Tymczasem rozmawialiśmy z trzeźwym, całkowicie świadomym człowiekiem, który z powodu niepełnosprawności miał ogromne trudności z zaspokojeniem nawet podstawowych potrzeb.
𝗪𝘆𝗴𝗹𝗮̨𝗱 𝗰𝘇𝗹̷𝗼𝘄𝗶𝗲𝗸𝗮 𝗽𝗼𝘁𝗿𝗮𝗳𝗶 𝗽𝗼𝘄𝗶𝗲𝗱𝘇𝗶𝗲𝗰́ 𝘄𝗶𝗲𝗹𝗲 𝗼 𝘄𝗮𝗿𝘂𝗻𝗸𝗮𝗰𝗵, 𝘄 𝗷𝗮𝗸𝗶𝗰𝗵 𝘇̇𝘆𝗷𝗲. 𝗭𝗻𝗮𝗰𝘇𝗻𝗶𝗲 𝗺𝗻𝗶𝗲𝗷 𝗼 𝘁𝘆𝗺, 𝗸𝗶𝗺 𝗷𝗲𝘀𝘁 𝗶 𝗱𝗹𝗮𝗰𝘇𝗲𝗴𝗼 𝘀𝗶𝗲̨ 𝘄 𝗻𝗶𝗰𝗵 𝘇𝗻𝗮𝗹𝗮𝘇𝗹̷.
Dzięki współpracy z pracownikami Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Rzeszowie udało się znaleźć dla pana Stanisława miejsce w jednym z domów „Przemienienia Pańskiego” Wspólnoty „Chleb Życia” w Jankowicach.
W drodze rozmawialiśmy o jego przeszłości, pracy, wojsku, podróżach i życiu osobistym. W pewnym momencie padło zdanie, które chyba zapamiętamy na długo:
„𝗪𝗶𝗲 𝗽𝗮𝗻, 𝗷𝗮 𝗷𝗲𝘀𝘁𝗲𝗺 𝗸𝗮𝘄𝗮𝗹𝗲𝗿𝗲𝗺, 𝗮𝗹𝗲 𝗷𝗲𝘀𝘇𝗰𝘇𝗲 𝗻𝗶𝗲 𝘄𝘀𝘇𝘆𝘀𝘁𝗸𝗼 𝗽𝗿𝘇𝗲𝘀𝗮̨𝗱𝘇𝗼𝗻𝗲!”
Trudno było nam powstrzymać uśmiech. Pan Stanisław ma 77 lat, za sobą mnóstwo trudnych doświadczeń, a o możliwości znalezienia żony mówi z taką swobodą, jakby wszystko było jeszcze przed nim. I właściwie, dlaczego miałoby być inaczej?
Kiedy dotarliśmy do Jankowic, był wyraźnie zadowolony. Rozglądał się, rozmawiał, żartował. Uśmiech nie schodził mu z twarzy. Mieliśmy wrażenie, że nowe miejsce przypadło mu do gustu, choć dobrze wiemy, że prawdziwym wyzwaniem będzie odnalezienie się w nim na dłużej.
Wracając, jeszcze przez jakiś czas rozmawialiśmy o tym spotkaniu. O człowieku, którego inni przeganiali, nie próbując nawet poznać jego historii. Który pomimo poważnych ograniczeń zdrowotnych wciąż ma w sobie tyle pogody ducha i ciekawości życia.
Bardzo chcielibyśmy, żeby pan Stanisław znalazł w Jankowicach spokój i poczucie bezpieczeństwa. Żeby nie musiał już szukać kolejnego miejsca, w którym ktoś pozwoli mu zostać.
A co do przyszłej żony? Trzymamy kciuki!
