09/09/2026
Rumunia 🇷🇴
Relacja z sierpniowej wyprawy naszych przewodników, cz.1
Tam, gdzie góry nie mają granic”
Colibița – Rarău – Pietrele Doamnei – Giumalău
Są wyjazdy, które zaczynają się długo przed pierwszym szlakiem. Ten zaczął się w Rzeszowie, późnym wieczorem, od odwiecznego pytania: czy na pewno wszystko mamy? Potem był jeszcze przystanek w naszej chacie w Zyndranowej, szybki przeładunek samochodu i zabranie kolejnego uczestnika wyprawy. Plecaki, śpiwory, namioty, jedzenie, no i oczywiście żółty kajak – wszystko znalazło swoje miejsce, choć do dziś zastanawiam się jakim cudem.
Przewodnikiem był Tomek, a samochód – jak na przewodników SKPB Rzeszów przystało – miał pomieścić ludzi, sprzęt i cały ten dobytek, który człowiek uważa za absolutnie niezbędny, dopóki nie zacznie go sam nosić.
Około północy ruszyliśmy w stronę rumuńskiej Bukowiny.
Najpierw jezioro
Odległość była spora, dlatego podróż postanowiliśmy podzielić na dwa etapy. Pierwszy zakończyliśmy nad jeziorem Colibița, położonym wśród gór Kelimeńskich.
I właściwie już tutaj można było uznać, że wyprawa zaczęła się bardzo dobrze.
Nocleg pod namiotami, ognisko, żółty kajak i góry dookoła. Po długiej podróży trudno było wymarzyć sobie lepszy przystanek.
Ale przecież nie przyjechaliśmy aż tutaj po to, żeby posiedzieć nad wodą.
Jak na piechurów przystało, ruszyliśmy zdobyć Piatra Slatina (1463 m).
Podejście nie było szczególnie wymagające, natomiast widok ze szczytu zdecydowanie wynagradzał wysiłek. W dole mieliśmy jezioro, wieś Colibița i otaczające je góry. Po drugiej stronie wyróżniał się Căsaru (1583 m).
To był jeden z tych widoków, przy których człowiek przestaje się spieszyć.
Rarău – góry, które potrafią zaskoczyć
Po drodze Tomek obiecywał nam jeszcze piękne widoki na Alpy Rodniańskie. Nie kłamał.
Kolejny nocleg zaplanowaliśmy w masywie Rarău–Giumalău, pomiędzy szczytem Rarău, a Pietrele Doamnei – Skałami Księżniczki.
To jedna z najbardziej charakterystycznych części tego pasma. Wapienne skały wyrastają ponad lasem i połoninami, tworząc krajobraz, którego trudno nie zapamiętać.
Sama droga na parking dostarczyła nam zresztą dodatkowych atrakcji. Wąska i kręta, miejscami prowadząca wysoko nad zboczami, wymagała od kierowcy skupienia, a od pasażerów pewnej odporności.
Niektórzy z nas tę odporność postanowili budować poprzez zamykanie oczu.
Po drodze zatrzymaliśmy się przy Mănăstirea Rarău. Prawosławny klasztor położony jest w górskiej scenerii i jest jednym z ważniejszych miejsc kultu religijnego w tej części Bukowiny. W cerkwi znajduje się otoczona czcią ikona Matki Bożej z Dzieciątkiem, uważana przez wiernych za cudowną.
Warto tu zajrzeć nawet wtedy, gdy głównym celem wyjazdu są góry. Bukowina bardzo szybko przypomina, że krajobraz i kultura są tutaj ze sobą mocno splecione.
Potem mieliśmy całe popołudnie tylko dla siebie.
Rozległa polana, wiata będąca schronem turystycznym, przepiękne panoramy. Jedni odpoczywali, inni spacerowali, Tomek przygotowywał jedzenie. Czekając na zachód słońca obowiązkowo zrobiliśmy też sesję zdjęciową na ogromnej huśtawce, która stała przed wiatą.
I tym razem góry nie zawiodły.
Światło zaczęło powoli zmieniać krajobraz. Skały i połoniny przybierały kolejne odcienie, a my staliśmy i patrzyliśmy, jak zwyczajne popołudnie zmienia się w spektakl, za który nikt nie musi kupować biletu.
Później przy świecach zaczęły się długie nocne rozmowy. Takie, które w górach pojawiają się niemal samoistnie. Człowiek zostawia gdzieś po drodze telefony, obowiązki, pośpiech i wszystkie problemy, które jeszcze niedawno wydawały się bardzo ważne.
Zostają ludzie, góry i rozmowa. Czasem właśnie tego najbardziej potrzeba.
Wschód słońca i pewien niedźwiedź
Wieczorem powstało oczywiście mocne postanowienie: wstajemy na wschód słońca.
Wstała tylko Agnieszka. Kiedy wygodnie ułożyła się z karimatą pod szczytem Rarău, czekając na poranny spektakl, okazało się, że nie jest sama. W odległości bezpiecznej, ale zdecydowanie zbyt małej, by czuć się komfortowo, pojawił się niedźwiedź. Agnieszka wróciła do wiaty zdyszana i natychmiast zaalarmowała resztę. A my cóż… być może byliśmy zbyt zaspani. Być może wizja niedźwiedzia o świcie wydawała się mniej prawdopodobna niż możliwość dalszego spania. W każdym razie zamiast rzucić się do działania, większość zakopała się jeszcze głębiej w śpiwory.
Niemniej warto pamiętać, że Rarău to teren, w którym rzeczywiście można spotkać niedźwiedzia. Przy nocowaniu w terenie trzeba więc zachować rozsądek: jedzenia nie zostawiać przy miejscu spania, nie wędrować samotnie po zmroku i nie próbować zbliżać się do zwierzęcia, a w ostateczności przypomnieć sobie bajkę Adama Mickiewicza „Przyjaciele”.
Skały Księżniczki
Jeszcze przed śniadaniem pierwsza grupa ruszyła w stronę Pietrele Doamnei. Druga, która ruszyła po śniadaniu zniechęcona kolejką i tłumem ludzi, zawróciła w połowie drogi. I tak narodziła się kolejna obietnica tej wyprawy: musimy tu wrócić.
Skały Księżniczki są bowiem miejscem, które warto zobaczyć, ale warto też pamiętać, że w sezonie należą do najbardziej popularnych atrakcji Rarău. Jeśli ktoś szuka ciszy, pustego szlaku i samotności z górami, najlepiej przyjechać tu bardzo wcześnie.
Kiedy słońce już wyraźnie zaznaczyło swoją obecność nadszedł czas na kawę i śniadanie.
W tempie przypominającym, że tego dnia mamy jeszcze jeden ważny cel - Giumalău.
Giumalău i mały płomień
Na szlak weszliśmy z przełęczy Fundu Colbului.
Czerwony szlak prowadziło nas początkowo przez las. Podejście nie było szczególnie strome, ale góra konsekwentnie robiła swoje. Z każdym metrem byliśmy coraz wyżej, aż las został za nami i wyszliśmy na połoninę.
Giumalău ma 1857 m n.p.m. i jest najwyższym szczytem masywu Rarău–Giumalău. Nie jest to wysokość, która robi wrażenie, ale tutaj liczy się przede wszystkim przestrzeń, długie grzbiety, rozległe połoniny i panorama, która pozwala zrozumieć, jak ogromne są rumuńskie Karpaty.
Na szczycie czekała nas niespodzianka.
Ogromny murowany krzyż, a w jego wnętrzu niewielka kapliczka z lampą naftową, która płonie bez przerwy. Przed krzyżem znajduje się także ołtarz, przy którym odprawiane są msze.
Opiekę nad tym miejscem sprawują zakonnicy z Mănăstirea Rarău.
Kiedy byliśmy na szczycie, podjechał terenowym samochodem jeden z nich. Wysiadł, podszedł do krzyża i sprawdził, czy lampa nadal się pali.
Ten prosty gest zrobił na nas duże wrażenie.
W ogromie gór, gdzie człowiek czuje się czasem tylko chwilowym gościem, ktoś pamięta o małym płomieniu. Ktoś tu wraca. Ktoś go pilnuje.
W drogę powrotną ruszyliśmy niebieskim szlakiem, który przez pewien czas prowadził nas grzbietem połoniny. Dzięki temu mogliśmy jeszcze dłużej korzystać z panoramy, zanim szlak sprowadził nas niżej.
Ostatni widok – Pietrosul
Jak zwykle na takich wyjazdach powrót przyszedł zdecydowanie za szybko.
Przed nami było kilkanaście godzin jazdy. Rozmowy, muzyka, zmieniający się za oknem krajobraz. Bukowina powoli zostawała za nami.
Po drodze zatrzymaliśmy się w Borșy, by zjeść obiad z widokiem na Pietrosula – 2303 m n.p.m., najwyższy szczyt Gór Rodniańskich i zarazem najwyższy szczyt całych Karpat Wschodnich.
Trudno o lepsze pożegnanie z górami.
Pietrosul patrzył na nas z daleka, a my siedzieliśmy przy stole, jedliśmy obiad i powoli przestawialiśmy się z trybu „jeszcze jeden szlak” na tryb „wracamy do domu”.
Po drodze oglądaliśmy jeszcze malowane cerkwie, charakterystyczne dla kulturowego krajobrazu północnej Rumunii, a w Săpânțy zatrzymaliśmy się przy słynnym Wesołym Cmentarzu.
Cimitirul Vesel jest jednym z najbardziej niezwykłych miejsc w tej części Rumunii. Kolorowe drewniane krzyże, sceny z życia zmarłych i często zaskakująco bezpośrednie epitafia sprawiają, że śmierć została tutaj przedstawiona w sposób daleki od naszego europejskiego wyobrażenia o cmentarzu jako miejscu wyłącznie poważnym i pełnym ciszy.
To był już jednak ostatni przystanek.
Jeszcze kilka godzin jazdy, kolejne rozmowy, coraz większe zmęczenie i wreszcie – około północy – znajome światła Zyndranowej.
Wróciliśmy do Chaty, z której kilkadziesiąt godzin wcześniej wyruszaliśmy.
Tekst i zdjęcia
Magda Lenart
zdjęcie
Tomasz Prucnal