Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich (SKPB) Rzeszów

Wskazówki dojazdu Strona internetowa Kontakt: organizacja

Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich (SKPB) Rzeszów W ramach naszej działalności organizujemy kurs przewodnicki, rajdy dla studentów, pokazy slajdów itp.

Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich w Rzeszowie jest organizacją zrzeszającą ludzi, których pasją jest chodzenie po górach i pogłębianie wiedzy geograficznej, historycznej i etnograficznej terenów Beskidów Wschodnich. Prowadzimy ponadto chatkę studencką w Zyndranowej oraz bazę namiotową w Wisłoczku. Od innych SKPB odróżnia nas wzór blachy i szary polar z biało-czerwono-niebieskim paskiem na lewym ramieniu. Wyjazdy prowadzimy na zasadzie non-profit, to znaczy w żaden sposób nie zarabiamy na uczestnikach.

Już w ten czwartek odbędzie się kolejna edycja Rzeszowskich Śpiewanek 🙂 jeśli chcecie dołączyć, zabierajcie gitary, grze...
22/09/2026

Już w ten czwartek odbędzie się kolejna edycja Rzeszowskich Śpiewanek 🙂 jeśli chcecie dołączyć, zabierajcie gitary, grzechotki i inne instrumenty, na których chętnie gracie i meldujcie się w Norze Aktora!!!

🔖UWAGA! Zmieniamy miejsce spotkania.

40. Śpiewanki odbędą się w lokalu
🎭Nora Aktora (Rynek 8).
✨️24 IX od 18:30.

Przekażcie dalej.

Z okazji okrągłej edycji- mile widziane utwory, w których pojawia się choć 1 zwierzę. 🐻

Rumunia 🇷🇴 Tam, gdzie góry mówią po polskuRelacja naszych przewodników z wyjazdu sierpniowego, cz. 2Plesza – polska wieś...
11/09/2026

Rumunia 🇷🇴
Tam, gdzie góry mówią po polsku

Relacja naszych przewodników z wyjazdu sierpniowego, cz. 2

Plesza – polska wieś w sercu rumuńskiej Bukowiny

Na Bukowinę jechaliśmy zainspirowani filmem.

To dość nietypowy sposób planowania górskiej wyprawy. Zwykle najpierw wybiera się pasmo, szczyt albo szlak, potem nocleg i dopiero zastanawia się, gdzie po drodze można napić się kawy. Tym razem było odwrotnie. Najpierw był film.

Kumotry Emilii Śniegoskiej opowiadają mieszkankach Pleszy – Hance i Bronce. O ich codzienności, przyjaźni, troskach i świecie, który z polskiej perspektywy wydaje się jednocześnie bardzo odległy i zaskakująco znajomy.

Po obejrzeniu filmu, Plesza przestała być dla mnie nazwą na mapie. Stała się miejscem, do którego chciałam pojechać.

Polska wieś w Rumunii

Plesza – rumuńska Pleșa – leży w samym sercu Bukowiny. To jedna z miejscowości, w których do dziś żyją potomkowie polskich osadników, przede wszystkim górali czadeckich.

Polacy zaczęli osiedlać się na Bukowinie już w XVIII wieku, a kolejne fale osadnictwa sprawiły, że w tej części Rumunii powstały polskie wsie i kolonie.

Historia mogłaby jednak pozostać tylko historią. Datami, nazwiskami i informacją w przewodniku. W Pleszy wydarza się coś zupełnie innego.

Ta miejscowość pozwala historię usłyszeć. Pierwsza napotkana przez nas osoba odpowiedziała na nasze „dzień dobry” czystą polszczyzną.

A przecież byliśmy w Rumunii. Kilkaset kilometrów od Polski. I nagle ktoś mówi do nas po polsku. Nie było w tym nic uroczystego. Żadnej ceremonii. Zwyczajne „dzień dobry”.

Właśnie ten moment zapadł nam w pamięci.

Dom Polski

Zatrzymaliśmy się w Domu Polskim.

Dla osób planujących odwiedzenie Pleszy jest to bardzo dobre rozwiązanie. Wygodne warunki, cena rozsądna a gospodarze serdeczni i gościnni.

Plesza nie jest miejscem, które wystarczy obejrzeć z samochodu. Trzeba się po niej przejść, zanurzyć.

Popatrzeć na domy. Zajrzeć do kościoła. Porozmawiać z mieszkańcami. I przede wszystkim dać sobie trochę czasu.

Tego czasu nie żałowaliśmy.

W Domu Polskim spotkaliśmy innych Polaków, którzy, c o ciekawe, przyjechali do Pleszy z tego samego powodu co my. Też widzieli Kumotry. Też byli na premierze. Też chcieli zobaczyć tę niezwykłą wieś i poznać kobiety, które znali dotąd tylko z ekranu.

Szybko okazało się więc, że znaleźliśmy się w grupie ludzi, których połączył jeden film.



Hanka i Bronka

Rano, przed mszą świętą, poszliśmy razem odwiedzić Hankę i Bronkę.

To był chyba najważniejszy moment całej wizyty, mimo, że nie wydarzyło się nic spektakularnego. Nie było oficjalnego spotkania. Nie było przemówień.

Było zwyczajne spotkanie. Hanka i Bronka przyjęły nas serdecznie, każda w swoim domu. Cieszyły się z odwiedzin, opowiadały o swoich troskach, żartowały. Rozmawiały z nami swobodnie, bez dystansu, po polsku. I właśnie ta zwyczajność zrobiła na nas największe wrażenie.

Bo nagle Plesza przestała być miejscem z filmu. Nie była już polską enklawą, gdzieś w Rumunii. Nie była ciekawostką dla turystów. Stała się konkretnym miejscem, w którym żyją konkretni ludzie. Ludzie, którzy mają swoje codzienne sprawy, swoje radości, problemy, wspomnienia i poczucie humoru. I może właśnie wtedy najlepiej zrozumieliśmy, że polskość na Bukowinie nie jest muzealnym eksponatem. Ona po prostu trwa.

Jak daleko jest „u siebie”?

Jest coś bardzo szczególnego w podróżowaniu za śladami własnego języka.

Można pojechać bardzo daleko, przekroczyć granicę, znaleźć się w obcym kraju, w którym mówi się w innym języku, uczy innej historii i … usłyszeć swój ojczysty język.

I nagle odległość przestaje mieć znaczenie. W Pleszy szczególnie mocno widać, że kultura nie zawsze potrzebuje wielkich instytucji, żeby przetrwać.

Czasem wystarczy dom, kościółm rodzina, opowieść przekazywana dzieciom i język, którym mówili nasi przodkowie.

Dlatego Plesza zrobiła na nas większe wrażenie niż niejeden pomnik czy muzeum.

Jeśli pojedziecie do Pleszy

Pleszę warto potraktować jako osobny punkt podróży, a nie tylko przystanek „po drodze”.

Najlepiej zostać tu przynajmniej na jedną noc. Warto skorzystać z Domu Polskiego i dać sobie czas na spacer po miejscowości.

Dobrze wcześniej obejrzeć Kumotry Emilii Śniegoskiej. Nie jest to oczywiście warunek konieczny, ale film sprawia, że późniejsza wizyta nabiera zupełnie innego znaczenia.

Jeśli chcemy spotkać mieszkańców, trzeba pamiętać, że Plesza jest przede wszystkim ich domem, a nie skansenem.

Warto również sprawdzić wcześniej informacje o nabożeństwach i wydarzeniach organizowanych przez miejscową polską społeczność. Kościół i życie religijne są ważną częścią tożsamości tej miejscowości.

A potem najlepiej po prostu iść przed siebie. Bez mapy atrakcji. Bez odhaczania punktów.

Dać sobie szansę na przypadkowe „dzień dobry”.

A jednak najważniejsze

Kiedy wyjeżdżaliśmy z Pleszy, zostawało z nami coś trudnego do nazwania.

Może świadomość, że polskość ma więcej odcieni, niż zwykle widzimy z własnego podwórka.

Może zdumienie, że język potrafi ocalić tożsamość przez wiele pokoleń.

A może po prostu radość ze spotkania.

Bo przecież właśnie po to czasem warto pojechać, gdzieś przed siebie.

Plesza została więc w naszej pamięci nie jako „polska wieś w Rumunii”.

Została jako miejsce, w którym ktoś powiedział do nas: „Dzień dobry”.

A my, choć byliśmy setki kilometrów od domu, przez chwilę naprawdę poczuliśmy się trochę jak u siebie.

Tekst i zdjęcia
Magda Lenart
zdjęcia
Tomasz Prucnal

10/09/2026

Zapraszamy na relację z Wisłoczkowego Retra Bis 2026🙂
To co wydarzyło się ostatnio w Baza Namiotowa SKPB Rzeszów w Wisłoczku na długo zostanie w naszej pamięci 🎶🎵🎼
Jeśli chcecie przygotować się na kolejną imprezę, zachęcamy. Piosenki które możecie usłyszeć w nagraniu:
1) Neron - Nasze Wino
2) Idźmy w las - Bieszczadzki Wir https://www.youtube.com/watch?v=y4si-po3a9E
3) Stary Kowboj w aranżacji Adama
4) Dom o zielonych progach - Góry i ludzie https://www.youtube.com/watch?v=Uglc7Hq-U5Q
5) SDM - Niebieski Cyrkiel https://www.youtube.com/watch?v=W91UnnOsaD4
6) Idziemy w las - Mój własny diabeł stróż https://www.youtube.com/watch?v=dV5rOn6qbWg
7) Pelton - Jesienna Prośba https://www.youtube.com/watch?v=J5RHYrmx9iM
8) SDM - Nie rozdziobią nas kruki https://www.youtube.com/watch?v=1Dmb7AsBZjY
9) Pelton - Jak wiatr https://www.youtube.com/watch?v=DFE2PmAXphY
10) Andrzej Koczewski - Jeszcze nie czas https://www.youtube.com/watch?v=aN7Mn3hOkK8
Uczcie się tekstów, melodii i spiewajcie z nami ☺️☺️☺️

Rumunia 🇷🇴 Relacja z sierpniowej wyprawy naszych przewodników, cz.1Tam, gdzie góry nie mają granic”Colibița – Rarău – Pi...
09/09/2026

Rumunia 🇷🇴

Relacja z sierpniowej wyprawy naszych przewodników, cz.1

Tam, gdzie góry nie mają granic”

Colibița – Rarău – Pietrele Doamnei – Giumalău

Są wyjazdy, które zaczynają się długo przed pierwszym szlakiem. Ten zaczął się w Rzeszowie, późnym wieczorem, od odwiecznego pytania: czy na pewno wszystko mamy? Potem był jeszcze przystanek w naszej chacie w Zyndranowej, szybki przeładunek samochodu i zabranie kolejnego uczestnika wyprawy. Plecaki, śpiwory, namioty, jedzenie, no i oczywiście żółty kajak – wszystko znalazło swoje miejsce, choć do dziś zastanawiam się jakim cudem.

Przewodnikiem był Tomek, a samochód – jak na przewodników SKPB Rzeszów przystało – miał pomieścić ludzi, sprzęt i cały ten dobytek, który człowiek uważa za absolutnie niezbędny, dopóki nie zacznie go sam nosić.

Około północy ruszyliśmy w stronę rumuńskiej Bukowiny.

Najpierw jezioro

Odległość była spora, dlatego podróż postanowiliśmy podzielić na dwa etapy. Pierwszy zakończyliśmy nad jeziorem Colibița, położonym wśród gór Kelimeńskich.

I właściwie już tutaj można było uznać, że wyprawa zaczęła się bardzo dobrze.

Nocleg pod namiotami, ognisko, żółty kajak i góry dookoła. Po długiej podróży trudno było wymarzyć sobie lepszy przystanek.

Ale przecież nie przyjechaliśmy aż tutaj po to, żeby posiedzieć nad wodą.

Jak na piechurów przystało, ruszyliśmy zdobyć Piatra Slatina (1463 m).

Podejście nie było szczególnie wymagające, natomiast widok ze szczytu zdecydowanie wynagradzał wysiłek. W dole mieliśmy jezioro, wieś Colibița i otaczające je góry. Po drugiej stronie wyróżniał się Căsaru (1583 m).

To był jeden z tych widoków, przy których człowiek przestaje się spieszyć.



Rarău – góry, które potrafią zaskoczyć

Po drodze Tomek obiecywał nam jeszcze piękne widoki na Alpy Rodniańskie. Nie kłamał.

Kolejny nocleg zaplanowaliśmy w masywie Rarău–Giumalău, pomiędzy szczytem Rarău, a Pietrele Doamnei – Skałami Księżniczki.

To jedna z najbardziej charakterystycznych części tego pasma. Wapienne skały wyrastają ponad lasem i połoninami, tworząc krajobraz, którego trudno nie zapamiętać.

Sama droga na parking dostarczyła nam zresztą dodatkowych atrakcji. Wąska i kręta, miejscami prowadząca wysoko nad zboczami, wymagała od kierowcy skupienia, a od pasażerów pewnej odporności.

Niektórzy z nas tę odporność postanowili budować poprzez zamykanie oczu.

Po drodze zatrzymaliśmy się przy Mănăstirea Rarău. Prawosławny klasztor położony jest w górskiej scenerii i jest jednym z ważniejszych miejsc kultu religijnego w tej części Bukowiny. W cerkwi znajduje się otoczona czcią ikona Matki Bożej z Dzieciątkiem, uważana przez wiernych za cudowną.

Warto tu zajrzeć nawet wtedy, gdy głównym celem wyjazdu są góry. Bukowina bardzo szybko przypomina, że krajobraz i kultura są tutaj ze sobą mocno splecione.

Potem mieliśmy całe popołudnie tylko dla siebie.

Rozległa polana, wiata będąca schronem turystycznym, przepiękne panoramy. Jedni odpoczywali, inni spacerowali, Tomek przygotowywał jedzenie. Czekając na zachód słońca obowiązkowo zrobiliśmy też sesję zdjęciową na ogromnej huśtawce, która stała przed wiatą.

I tym razem góry nie zawiodły.

Światło zaczęło powoli zmieniać krajobraz. Skały i połoniny przybierały kolejne odcienie, a my staliśmy i patrzyliśmy, jak zwyczajne popołudnie zmienia się w spektakl, za który nikt nie musi kupować biletu.

Później przy świecach zaczęły się długie nocne rozmowy. Takie, które w górach pojawiają się niemal samoistnie. Człowiek zostawia gdzieś po drodze telefony, obowiązki, pośpiech i wszystkie problemy, które jeszcze niedawno wydawały się bardzo ważne.

Zostają ludzie, góry i rozmowa. Czasem właśnie tego najbardziej potrzeba.

Wschód słońca i pewien niedźwiedź

Wieczorem powstało oczywiście mocne postanowienie: wstajemy na wschód słońca.

Wstała tylko Agnieszka. Kiedy wygodnie ułożyła się z karimatą pod szczytem Rarău, czekając na poranny spektakl, okazało się, że nie jest sama. W odległości bezpiecznej, ale zdecydowanie zbyt małej, by czuć się komfortowo, pojawił się niedźwiedź. Agnieszka wróciła do wiaty zdyszana i natychmiast zaalarmowała resztę. A my cóż… być może byliśmy zbyt zaspani. Być może wizja niedźwiedzia o świcie wydawała się mniej prawdopodobna niż możliwość dalszego spania. W każdym razie zamiast rzucić się do działania, większość zakopała się jeszcze głębiej w śpiwory.

Niemniej warto pamiętać, że Rarău to teren, w którym rzeczywiście można spotkać niedźwiedzia. Przy nocowaniu w terenie trzeba więc zachować rozsądek: jedzenia nie zostawiać przy miejscu spania, nie wędrować samotnie po zmroku i nie próbować zbliżać się do zwierzęcia, a w ostateczności przypomnieć sobie bajkę Adama Mickiewicza „Przyjaciele”.

Skały Księżniczki

Jeszcze przed śniadaniem pierwsza grupa ruszyła w stronę Pietrele Doamnei. Druga, która ruszyła po śniadaniu zniechęcona kolejką i tłumem ludzi, zawróciła w połowie drogi. I tak narodziła się kolejna obietnica tej wyprawy: musimy tu wrócić.

Skały Księżniczki są bowiem miejscem, które warto zobaczyć, ale warto też pamiętać, że w sezonie należą do najbardziej popularnych atrakcji Rarău. Jeśli ktoś szuka ciszy, pustego szlaku i samotności z górami, najlepiej przyjechać tu bardzo wcześnie.

Kiedy słońce już wyraźnie zaznaczyło swoją obecność nadszedł czas na kawę i śniadanie.

W tempie przypominającym, że tego dnia mamy jeszcze jeden ważny cel - Giumalău.

Giumalău i mały płomień

Na szlak weszliśmy z przełęczy Fundu Colbului.

Czerwony szlak prowadziło nas początkowo przez las. Podejście nie było szczególnie strome, ale góra konsekwentnie robiła swoje. Z każdym metrem byliśmy coraz wyżej, aż las został za nami i wyszliśmy na połoninę.

Giumalău ma 1857 m n.p.m. i jest najwyższym szczytem masywu Rarău–Giumalău. Nie jest to wysokość, która robi wrażenie, ale tutaj liczy się przede wszystkim przestrzeń, długie grzbiety, rozległe połoniny i panorama, która pozwala zrozumieć, jak ogromne są rumuńskie Karpaty.

Na szczycie czekała nas niespodzianka.

Ogromny murowany krzyż, a w jego wnętrzu niewielka kapliczka z lampą naftową, która płonie bez przerwy. Przed krzyżem znajduje się także ołtarz, przy którym odprawiane są msze.

Opiekę nad tym miejscem sprawują zakonnicy z Mănăstirea Rarău.

Kiedy byliśmy na szczycie, podjechał terenowym samochodem jeden z nich. Wysiadł, podszedł do krzyża i sprawdził, czy lampa nadal się pali.

Ten prosty gest zrobił na nas duże wrażenie.

W ogromie gór, gdzie człowiek czuje się czasem tylko chwilowym gościem, ktoś pamięta o małym płomieniu. Ktoś tu wraca. Ktoś go pilnuje.

W drogę powrotną ruszyliśmy niebieskim szlakiem, który przez pewien czas prowadził nas grzbietem połoniny. Dzięki temu mogliśmy jeszcze dłużej korzystać z panoramy, zanim szlak sprowadził nas niżej.

Ostatni widok – Pietrosul

Jak zwykle na takich wyjazdach powrót przyszedł zdecydowanie za szybko.

Przed nami było kilkanaście godzin jazdy. Rozmowy, muzyka, zmieniający się za oknem krajobraz. Bukowina powoli zostawała za nami.

Po drodze zatrzymaliśmy się w Borșy, by zjeść obiad z widokiem na Pietrosula – 2303 m n.p.m., najwyższy szczyt Gór Rodniańskich i zarazem najwyższy szczyt całych Karpat Wschodnich.

Trudno o lepsze pożegnanie z górami.

Pietrosul patrzył na nas z daleka, a my siedzieliśmy przy stole, jedliśmy obiad i powoli przestawialiśmy się z trybu „jeszcze jeden szlak” na tryb „wracamy do domu”.

Po drodze oglądaliśmy jeszcze malowane cerkwie, charakterystyczne dla kulturowego krajobrazu północnej Rumunii, a w Săpânțy zatrzymaliśmy się przy słynnym Wesołym Cmentarzu.

Cimitirul Vesel jest jednym z najbardziej niezwykłych miejsc w tej części Rumunii. Kolorowe drewniane krzyże, sceny z życia zmarłych i często zaskakująco bezpośrednie epitafia sprawiają, że śmierć została tutaj przedstawiona w sposób daleki od naszego europejskiego wyobrażenia o cmentarzu jako miejscu wyłącznie poważnym i pełnym ciszy.

To był już jednak ostatni przystanek.

Jeszcze kilka godzin jazdy, kolejne rozmowy, coraz większe zmęczenie i wreszcie – około północy – znajome światła Zyndranowej.

Wróciliśmy do Chaty, z której kilkadziesiąt godzin wcześniej wyruszaliśmy.

Tekst i zdjęcia
Magda Lenart
zdjęcie
Tomasz Prucnal

W minioną sobotę nasi przewodnicy - Grzesiek i Jacek wraz z przyjaciółmi,  zorganizowali 1 Otwarte Mistrzostwa Gminy Gło...
08/09/2026

W minioną sobotę nasi przewodnicy - Grzesiek i Jacek wraz z przyjaciółmi, zorganizowali 1 Otwarte Mistrzostwa Gminy Głogów Małopolski w biegu na orientacje. Zawody odbyły się w trzech kategoriach:
1. Sprint
2. Średnodystansowy
3. Bieg Nocny

W zawodach wzięli udział nasi kołowi koledzy wraz z rodzinami 🙂
Impreza była bardzo udana, wiec liczymy na kolejne edycje 🤩🤩🤩

Przy okazji przypominamy, ze już 08.11. w Chata SKPB Rzeszów w Zyndranowej koledzy zorganizują marsz na orientację "Rajd Małej", upamietniajacy naszą ś.p. Prezes Kasię. Marsz jest otwarty i serdecznie zapraszamy wszystkich. Więcej informacji pojawi się bliżej terminu 😉

W Zyndranowej jesień się zaczyna...🏵️🍁🌼🍂
07/09/2026

W Zyndranowej jesień się zaczyna...
🏵️🍁🌼🍂

‼️🎉📣RENOWACJA ŁAWEK SKPB RZESZÓW - KONKURS ROZSTRZYGNIĘTY‼️🎉📣Na początku wakacji ogłosiliśmy konkurs na największą ilość...
06/09/2026

‼️🎉📣RENOWACJA ŁAWEK SKPB RZESZÓW - KONKURS ROZSTRZYGNIĘTY‼️🎉📣
Na początku wakacji ogłosiliśmy konkurs na największą ilość odnowionych ławek, które były stawiane w Beskidach na 50lecie naszego Koła.

Konkurs miał na celu zainicjować ruch mający na celu poprawę stanu ławek, bo jak wiadomo czas i warunki atmosferyczne nie są dla drewna litosciwe.

I teraz, UWAGA‼️‼️‼️ podczas 2 miesiecy wakacji zostało odnowionych 21 ławek, z czego AZ 15 Z NICH RĘKAMI NASZYCH KURSANTÓW Andrzej Andrzej i Patrycja Paradowska 📣🎉
Jesteśmy niesamowicie dumni, że mamy tak zaangażowanych i pracowitych Kursantów, bardzo Wam dziękujemy i trzymamy kciuki, żebyście jak najszybciej dołączyli do grona przewodnickiego SKPB Rzeszów 🥳😍🤩 mamy nadzieję, że skromne nagrody będą przywoływały fajne wspomnienia🙂

Dodatkowo pragniemy podziękować Grzegorz Wróbel i Piotrek Hordij, których dziełem jest odnowienie pozostałych ławek 🎉🤩

Kiedy wszyscy opalali się w Mielnie za parawanem, Wy przemierzaliście nasze Beskidy z pędzlami, szmatkami i papierem ściernym, żeby turyści mieli gdzie usiąść jeszcze przez kilka lat🙂

Ale tutaj nie kończymy tej historii, zostało jeszcze 32 ławki do odnowienia, jeśli jesień dla kogoś jest lepszym momentem na działania spoleczne, to zachęcamy do udziału w inicjatywie.

Lista ławek z mapką znajduje się na naszej stronie:
https://www.skpb.rzeszow.pl/o-nas/50-lawek/

Listę odnowionych ławek, znajdziecie pod linkiem: https://docs.google.com/spreadsheets/d/1GrpJJFkM6P_IteG9U6y-Vp0buGUnCKn1IwTlECSVyZk/edit?gid=1280807099 =1280807099
Jeśli ktoś zdecyduje się działać, zachęcam do wpisywania dalej na listę, żeby inni widzieli, co zostało zrobione: https://docs.google.com/.../1FAIpQLSdHLrwIB2VPLi.../viewform

Pozdrowienia!

W ostatni weekend sierpnia kończymy sezon bazowy w Wisłoczku. Co dwa lata, w lata nieparzyste odbywa się wtedy nasze tra...
03/09/2026

W ostatni weekend sierpnia kończymy sezon bazowy w Wisłoczku. Co dwa lata, w lata nieparzyste odbywa się wtedy nasze tradycyjne Retro. Jednak z potrzeby częstszych spotkań w naszym ulubionym gronie od jakiegoś już czasu w lata parzyste organizujemy Retro Bis.
W tym roku impreza odbyła się z niemałym rozmachem, bo oprócz zwykłego spotkania przy ognisku w gronie przyjaciół, KOR (Komitet Organizacji Retra), wziął się do roboty i zorganizował ogrom atrakcji dla uczestników imprezy.

Na początek nasi fachowcy od imprez na orientację: Jacek i Grzesiek przygotowali Marsz Na Orientację Retro Balkonik 2026, który był nie lada wyzwaniem, bo punkty były solidnie pochowane, ale za to dla śmiałków, oprócz rozerwanych spodni i obdartych kolan, na niektórych punktach czekały cudowne nagrody, dopingujące do bardzo dokładnego przeczesywania terenu 😊

Była też impreza przebierana. Tym razem temat sam narodził się na jednym z wcześniejszych wyjazdów i został rewelacyjnie zagospodarowany przez uczestników imprezy: Damy i Wieśniacy. Tutaj szczególne ukłony dla Rodziny Leśniaków z wszystkimi przyległościami, bo mieliśmy tu przegląd od romantycznej wizji „Chłopów” Reymonta, przez chorwackich hodowców arbuzów, po najpiękniejsze damy, podziwiane na rosyjskich salonach w epoce panowania dynastii Romanowów.

Pośród gier i konkursów zręcznościowych, największą atrakcją była jak zwykle Retrowa Ruletka, nazywana też roboczo „grą w mąkę”… tutaj śmiałkowie próbowali swoich sił dopóki nie wylosowali jakiegoś smakołyku, niestety często napotykali mączną atrakcję, tym razem w wersji „mąka poznańska” lub „pełne ziarno”.

Wydarzeniem wieczoru był bez wątpienia konkurs piosenki, który zamienił się w prawdziwy koncert, który poprowadziły dla nas następujące podmioty muzyczne: Azbest Askut, Mój Marcin, Idźmy w Las oraz Animals Band as Friend. Animalsi wygrali główną nagrodę przez harmonijkowy popis naszego kołowego bluesmana – Andrzeja i bardzo bluesowy głos Grześka Mecenasa. Wszystkie zespoły były rewelacyjne, co udowodniły podczas śpiewanek na 4 gitary, grzechotki, przeszkadzajki, harmonijki i wiele, wiele głosów, które trwały do późnych godzin nocnych (jak niektórzy twierdzą, nawet do wczesnych godzin porannych).

Zwycięzcy konkursów zostali wyłonieni przez bardzo zaangażowane składy jurorskie, a oprócz pamiątkowych dyplomów i kilku nagród rzeczowych, nagrody w formie pysznego świeżego Litovela zasponsorował nasz Drogi Prucuś.

Dziękujemy całej Ekipie za przygotowanie Retra, dziękujemy uczestnikom za udział – bez Was nie byłoby tej imprezy! Widzimy się za rok na Retrze Głównym!

W międzyczasie zapraszamy na koncerty zespołu Naszego Maestra: Idźmy w las, oraz na imprezy na orientacje organizowane przez Jacka i Grześka – dla nas zorganizują „Marsz Małej” w Zyndranowej, już 08.11.2026. Pamiętajcie także o środowych rzeszowskich śpiewankach.

W kontaktażu!

Adres

Zelwerowicza 4
Rzeszów
35-601

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich (SKPB) Rzeszów opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Kontakt: Organizacja

Wyślij wiadomość do Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich (SKPB) Rzeszów:

Skróty

Udostępnij