Z pewnością było to przyczynkiem do wzmocnienia możliwości ratowania miasta z pożogi, bo pruski opis Rajgrodu z 1800 r. podaje wykaz narzędzi przeciwpożarowych: 158 drewnianych szpryc, 158 skórzanych wiader, 158 bosaków, 2 kadzie z wodą. W mieście było: 202 gospodarzy, 231 gospodyń, 79 + 136 synów, 72 + 122 córek, 14 parobków, 9 chłopów, 22 dziewki. Ponadto 2 duchownych, 7 kupców, 44 rzemieślników, 4 urzędników magistrackich, 2 policyjnych. Drewniana zabudowa miasta składała się ze 158 domów i 75 stodół; a było też aż 116 pustych placów. Gospodarze i zapewne inni mieszkańcy hodowali łącznie: 159 koni, 203 źrebaki, 164 woły, 201 krów, 197 cieląt, 564 owiec, 449 świń. W historii Rajgrodu możemy jeszcze wymienić kilka zdarzeń związanych z pożarem miasta: podczas bitwy o Rajgród w 1831 r., w roku 1862, podczas I wojny światowej spłonęła duża część miasta, w styczniu 1934 r., kiedy to spłonęła plebania i część ul. Po wojnie do największych pożarów zaliczamy spalenie się kilku domostw na ul. Żabiej. Pod koniec XIX wieku zaczęły powstawać organizacyjne zręby Ochotniczych Straży Pożarnych. Z dokumentów będących w posiadaniu UM w Rajgrodzie wynika, że w 1891 r. zarejestrowano w sądzie rajgrodzką straż pożarną. Natomiast Maria Jolanta Szymanowska w swej pracy magisterskiej „Rajgród w latach 1796-1914“, powołując się na liczne źródła (m. In. Na „Echa Płockie i Łomżyńskie“), podaje, że straż pożarna powstała w Rajgrodzie w 1900 r. Od początku swego istnienia straż liczyła 51 członków. Należeli do niej ochotnicy bez względu na narodowość. W 1900 roku przewodniczącym zarządu został proboszcz Henryk Tyszka, członkami zarządu: właściciel apteki Czesław Strzelecki, lekarz Szymon Peltyn, nauczyciel – Franciszek Urbejtys. W roku 1902 do zarządu weszli także Żydzi. Zastępcą przewodniczącego komisji rewizyjnej był Abram Cukierbraum, a zarządzającym majątkiem towarzystwa Lejzor Goldfarb. Straż pożarna miała 85 beczek, 5 wiader, 13 bosaków i 25 toporów. Narzędzia składowane były w szopie pożarniczej znajdującej się na Końskim Rynku, którą potem przeniesiono na rynek główny. Dnia 13 października 1928 r. odbyło się w Rajgrodzie poświęcenie i wręczenie miejscowej Straży Pożarnej sztandaru, ufundowanego ze składek straży, zarządu miejskiego i dobrowolnych ofiar, dzięki zabiegom druhów: prezesa Straży Stanisława Formejstra i naczelnika Straży Stefana Koniecko. Po uroczystej Mszy Św., odprawionej przez ks. prałata H. Tyszkę i po gorącym przemówieniu tegoż ze stopni ołtarza do zgromadzonych druhów, dokonane zostało poświęcenie sztandaru, potem nastąpiła przysięga naczelnika i wbijanie gwoździ, a wreszcie prezes Straży odebrał przysięgę od całego korpusu straży. Przemawiał potem prezes Okr. Związku d-h Walerian Zamierowski, podkreślając, że członków organizacji musi obowiązywać posłuszeństwo dla przełożonych i usilna praca dla dobra Państwa i Społeczeństwa. Przemówienie zakończono wzniesieniem okrzyku na cześć Rzeczypospolitej Polskiej i pierwszego jej Marszałka Józefa Piłsudskiego – Honorowego Członka Straży Rajgrodzkiej. Uroczystość zakończono herbatką, występem i zabawą taneczną. Ten sam sztandar rajgrodzcy strażacy noszą z dumą do dzisiejszego dnia.
