W jego skład weszli przedstawiciele miejscowej inteligencji, nauczyciele, urzędnicy, członkowie palestry, lekarze, ziemiaństwo, duchowieństwo. Członkowie Kółka z własnych środków zakupili budynek przy skrzyżowaniu traktów na Ostrołękę i Ciechanów, dawną „Zieloną Karczmę” wspominaną przez Wiktora Gomulickiego, i tu urządzili teatr, który mógł pomieścić ok. 300. W latach 1880-1904 Miłośnicy Sceny da
li w sumie grubo ponad 300 przedstawień. Dochody ze sprzedaży biletów w całości były przeznaczane na działalność charytatywną. W 1904 roku powstało Towarzystwo Muzyczno-Dramatyczne, do którego wstąpiła część najaktywniejszych członków Kółka Miłośników Sceny. Prezesem był w latach 1904-1919 Stanisław Sulej, a do głównych działaczy Towarzystwa należeli: architekt Józef Sandecki, właściciel Kleszewa Emil Rau, sędzia Romuald Gogolewski, prawnik Bolesław Mazurowski, urzędnik magistratu Jan Lewandowski, pomocnik rewizora podatków Józef Gniewosz, adwokat i nauczyciel Zygmunt Pietrusieński. Największym osiągnięciem Towarzystwa było wybudowanie nowego gmachu teatru według projektu Józefa Sandeckiego, na placu u zbiegu ulic Petersburskiej i Świętojańskiej. Po trzech latach budowy oddano do użytku w 1910 roku budynek Domu Ludowego, który do dziś gości w swoim wnętrzu instytucje kultury: kino „Narew” (ulokowane tam zresztą już w 1915 roku) i Miejskie Centrum Kultury i Sztuki. W 1919 roku w miejsce Towarzystwa Muzyczno-Dramatycznego powstała Sekcja Dramatyczna przy Związku Urzędników w Pułtusku. Jej członkowie od początku uznali, że głównym celem działalności będzie wychowywanie społeczeństwa poprzez sztukę, a zwłaszcza teatr, który miał dawać „strawę naprawdę zdrową, która by społeczeństwu służyła za moc i wyrobiła w nim hart, odporny na wszelkie zło”. Prezesem Sekcji i głównym animatorem ruchu teatralnego był Antoni Sikorski (1884-1946). Tylko w latach 1919-1929 Sekcja wystawiła 86 premierowych utworów odgrywanych łącznie 164 razy, a wystąpiło w nich ponad 130. mieszkańców miasta. Dochód z przedstawień tradycyjnie przeznaczano głównie na cele charytatywne. Wrzesień 1939 roku przerwał tę ożywioną działalność, a jej wznowienie po II wojnie światowej okazało się niemożliwe. Gdy grupa przedwojennych działaczy wystąpiła z taką inicjatywą, starosta powiatowy odparł, że nie ma obecnie odpowiedniego klimatu politycznego dla działalności towarzystw społecznych. Dopiero zatem w 1961 roku udało się weteranom pułtuskiego ruchu społeczno-kulturalnego (Czesławowi Dubiejkowi, Edwardowi Cicharskiemu, Jerzemu Burawskiemu, Krystynie Duszczyk, Wincentemu Mossakowskiemu) reaktywować działalność społeczno-kulturalną, tworząc Towarzystwo Przyjaciół Bibliotek Publicznych. W 1964 roku Towarzystwo zmieniło nazwę na Towarzystwo Kulturalne Ziemi Pułtuskiej, a od 1976 roku nosi obecną nazwę: Pułtuskie Towarzystwo Społeczno-Kulturalne. Funkcję prezesów pełnili:
1961-1966 Bogdan Serafin
1967 Jan Olczak
1967-1970 Stanisława Nowotko
1970-1976 Daniel Ciok
1976-1978 Tadeusz Waleśkiewicz
1978-1980 Piotr Kalinowski
1980-1990 Miron Owsiewski
1990-2004 Janusz Szczepański
2004-2016 Radosław Wojciech Lolo
2016- Krzysztof Wiśniewski
Od momentu reaktywacji Towarzystwo aktywnie włączało się we wszelkie formy popularyzacji kultury: zorganizowało kilkaset odczytów i kilkadziesiąt konferencji naukowych, wydało kilkadziesiąt publikacji naukowych i popularnonaukowych, ufundowało kilkanaście tablic upamiętniających miejsca pamięci narodowej. Od 2004 roku PTS-K organizuje doroczną kwestę na Cmentarzu Św. Krzyża na rzecz renowacji zabytkowych nagrobków na tej nekropolii.
