25/05/2020
Agata Siwiak w najnowszym numerze Czas Kultury przybliża ideę, proces powstawania oraz działalność miejsca, które zostało otwarte w czerwcu 2019 roku w Zespole Szkół Specjalnych numer 89 w Warszawie. "Przestrzeń bez końca" została powołana do życia z myślą o dzieciach i młodzieży jako demokratyczne centrum kultury, nauki, sztuki i zabawy. Współtwórczyniami i współtwórcami Przestrzeni byli między innymi mieszkańcy Ośrodka dla Cudzoziemców na Targówku Fabrycznym, Zespołu Małych Form Opieki i Wychowania „Chata”, uczniowie i uczennice warszawskiego Zespołu Szkół Specjalnych nr 89, a także działający na rozmaitych polach sztuki (choreografii, teatru, architektury, dizajnu, sztuk wizualnych i filmu) twórcy i twórczynie.
Jak pisze Agat Siwiak "Zależało mi, by w tym miejscu wybrzmiały przede wszystkim głos oraz potrzeby dzieci i młodzieży. Było to jednak w równym stopniu miejsce dla dorosłych widzów, których zaprosiliśmy do wsłuchania się w ten głos i potraktowania go poważnie. (...) Przez miesiąc trwania Przestrzeni bez końca zorganizowaliśmy w niej rozmaite wydarzenia (...) Jednak najbardziej interesujące było to, co wydarzało się poza kontrolą, niespodziewanie i spontanicznie. Przestrzeń bez końca odwiedzali na przerwach uczniowie szkoły, bywały w niej także nauczycielki (kadrę szkolną każdorazowo najbardziej dziwiły plansze ze wspólnie wynegocjowanymi przez dzieci, młodzież i artystów zasadami współpracy), artyści, uczestnicy i widzowie Biennale Warszawa, ale także dzieci z okolicznych podwórek, które coraz bardziej przejmowały miejsce i ustalały w nim nowe zasady. (...) Tworząc projekt „Re.Prezentacje Nowa edukacja”, w tym Przestrzeń bez końca, pytaliśmy:
„Czy jest możliwy świat, w którym możliwości dzieci nie są ograniczane przez miejsce zamieszkania /klasę społeczną / kolor skóry / status polityczny?
Czy świat stworzony przez dorosłych pozwala wierzyć, że dzieci doczekają swojej dojrzałości?
Na ile przestrzenie, w których żyjemy, podważają lub reprodukują mechanizmy władzy i opresji?
Gdzie zaczyna się i kończy nasza, dorosłych, odpowiedzialność za prawa dzieci i młodzieży?”.
Zapraszamy do lektury i dyskusji http://czaskultury.pl/magazyn/czas-kultury-12020-204/
Redaktorki prowadzące - Iwona Chmura-Rutkowska i Sylwia Jaskulska
Dr Agata Siwiak - ulturoznawczyni, teatrolożka, kuratorka i producentka performatywnych i interdyscyplinarnych projektów społeczno-artystycznych, adiunktka w Instytucie Teatru i Sztuki Mediów UAM. Jako kuratorka działa na pograniczu rozmaitych mediów, praktyki krytycznej i sztuki zaangażowanej społecznie – swoje projekty realizowała w prestiżowych publicznych instytucjach kultury, ale także w domu dziecka, domu pomocy społecznej, w areszcie śledczym. Obecnie pracuje nad autorskim projektem RePrezentacje w ramach I edycji Warszawa Biennale. Od 2016 jest dyrektorką artystyczną Festiwalu Bliscy Nieznajomi w Teatrze Polskim Poznaniu. Od 2013 roku współprowadzi wraz z reżyserem Michałem Borczuchem i jego zespołem teatr w Domu Dziecka w Szamocinie. W 2015 roku kuratorowała wraz z Grzegorzem Niziołkiem na zaproszenie prof. Jerzego Hausnera i Fundacji GAP w Krakowie Teatr POP-UP – krytyczną, „znikającą” anty-instytucję oraz realizowała w Teatrze Polskim w Bydgoszczy autorski cyklInterwencje. Autorka i kuratorka realizowanego w latach 2012-2014 dla Samorządu Województwa Wielkopolskiego programu społeczno-artystycznego Wielkopolska: Rewolucje, za który dostała nominację do „Paszportu Polityki” w kategorii „Teatr”. Była także kuratorką projektu Trickster 2011 – programu performatywnego Europejskiego Kongresu Kultury we Wrocławiu – najistotniejszego z organizowanych w Polsce wydarzeń kulturalnych Polskiej Prezydencji w Unii Europejskiej. We wrześniu 2011obroniła rozprawę doktorską na Wydziale Filologii Polskiej i Klasycznej UAM pt. Projekt performatywny jako scenariusz i inscenizacja dramatu społecznego. Estetyka, ekonomia, zarządzanie (promotor: prof. zw. dr hab. Dobrochna Ratajczakowa) i otrzymała tytuł doktora nauk humanistycznych. W latach 2008 i 2009 dyrektorka artystyczna intedyscyplinarnego Festiwalu Dialogu Czterech Kultur w Łodzi, dedykowanemu idei wielokulturowości (wraz z Grzegorzem Niziołkiem). W latach 2004–07 związana z Narodowym Starym Teatrem w Krakowie, w którym szefowała festiwalowi baz@rt oraz prowadziła autorskie projekty międzynarodowe. W latach 2002–04 pracowała w Teatrze Polskim we Wrocławiu. W Instytucie Teatru i Sztuki Mediów na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza prowadzi specjalizację dla kuratorów i producentów teatralnych.
Fot. Monika Stolarska (dokumentacja projektu Przestrzeń bez końca)
