22/09/2026
cz.3
Dziecko nie przychodzi na świat z gotową wiedzą o tym, czym są zdrowe relacje, gdzie przebiegają granice bliskości i jakie zachowania dorosłych są niedopuszczalne.
Dopiero się tego uczy. A jego najważniejszymi nauczycielami są właśnie dorośli.
Jeśli więc ktoś bliski, opiekun, wychowawca czy osoba obdarzona autorytetem przekracza granice dziecka, ono nie zawsze potrafi rozpoznać, że dzieje się coś niewłaściwego.
Może czuć dyskomfort, lęk lub zawstydzenie, ale jednocześnie słyszeć, że „tak właśnie okazuje się miłość”, „to tylko zabawa” albo „nie ma w tym nic złego”.
W psychologii mówimy o znaczeniu relacji przywiązania, zależności i procesu uczenia się norm społecznych.
Dziecko potrzebuje dorosłych, ufa im i często przyjmuje ich sposób interpretowania rzeczywistości. Szczególnie trudno jest mu zakwestionować zachowanie osoby, od której zależy jego poczucie bezpieczeństwa, akceptacja czy codzienna opieka.
Dlatego może nie protestować. Może nie opowiedzieć nikomu o tym, co się wydarzyło. Może nawet przez wiele lat nie postrzegać swoich doświadczeń jako krzywdy.
Dopiero z czasem, zdobywając wiedzę o zdrowych relacjach i własnych granicach, zaczyna inaczej rozumieć wydarzenia z dzieciństwa.
Pojawiają się wtedy pytania:
„Dlaczego nikt mi nie powiedział, że to nie było normalne?”
„Dlaczego dopiero teraz rozumiem, co się wydarzyło?”
„Czy to możliwe, że przez tyle lat nie wiedziałem, że zostałem skrzywdzony?”
Dziecko nie musi rozumieć, że doświadcza krzywdy, aby rzeczywiście jej doświadczać.
Odpowiedzialność za przestrzeganie granic dziecka zawsze spoczywa na dorosłych.
Jeśli dziś wracasz myślami do wydarzeń z dzieciństwa i zaczynasz dostrzegać w nich coś, czego wcześniej nie potrafiłeś nazwać, nie musisz samodzielnie mierzyć się z tymi pytaniami.
Możesz porozmawiać z nami podczas dyżuru Punktu Konsultacyjnego Fundacja Świętego Józefa w CPP Metanoia.
📍 Ciechanów | Piątki, 17:00–19:00
📞 514 614 946
Wspólnota ze Zranionymi🫶
