Stowarzyszenie RODŁO Opole

Stowarzyszenie RODŁO Opole Celem działania Stowarzyszenia jest
upowszechnianie i promocja dziedzictwa ZPwN

18 sierpnia przypada 122 rocznica urodzin Janiny Kłopockiej Twórczyni znaku RodłaJanina Kłopocka – ur. 18 sierpnia 1904 ...
18/08/2026

18 sierpnia przypada 122 rocznica urodzin Janiny Kłopockiej Twórczyni znaku Rodła
Janina Kłopocka – ur. 18 sierpnia 1904 w Koźminie, zm. 2 lutego 1982 w Warszawie, polska artystka, działaczka Zadrugi, autorka Rodła.

Janina Kłopocka urodziła się w 1904 r. w Koźminie (Wielkopolska). W wieku 4 lat wyjechała wraz z rodziną do Berlina. Tam wstąpiła do Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, którego celem, oprócz podnoszenia sprawności fizycznej, było rozwijanie świadomości narodowej. W roku 1919 po raz pierwszy przyjechała na Górny Śląsk, gdzie zaangażowała się w organizowanie imprez patriotycznych dla mieszkańców. W tym okresie podjęła też pierwsze próby artystyczne – rysowanie i malowanie akwarelą. Ukończyła Szkołę Sztuk Pięknych w Berlinie. W roku 1925 rozpoczęła pracę zarobkową, zamieszczając ilustracje w niemieckich pismach katolickich i młodzieżowych. Pod koniec lat 20. XX w. uzyskała stypendium na dalsze studia w Polsce, w Warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. Studiowała malarstwo ścienne, ceramikę oraz mozaikę, interesowała się różnymi technikami sztuk plastycznych.

W 1930 roku nawiązała stałą współpracę z ZPwN. Projektowała okładki pism, plakaty, dekoracje imprez. Rozpoczęła stałą współpracę z czasopismami: „Polakiem w Niemczech" i „Młodym Polakiem w Niemczech“. W tym czasie porzuciła rysunek, koncentrując się na innych technikach graficznych, szczególnie drzeworycie. Ulubionymi motywami jej dzieł była przyroda, folklor oraz świat baśni.
W 1932 roku Janina Kłopocka zaprojektowała dla ZPwN graficzny znak organizacji nazwany Rodło. Poświęciła nań wiele dni pracy. Wykonanie zlecenia władz ZPwN pokazało w pełni profesjonalny warsztat młodej artystki, który będzie ją wyróżniać także w następnych latach. Kłopocka odbyła wiele rozmów z działaczami Związku, przejrzała liczne publikacje. Stworzyła wiele projektów. Rodło, nawiązujące do biegu królowej polskich rzek Wisły, poprzez swą prostotę, jednoznaczną wymowę i nowoczesną formę szybko stał się znakiem rozpoznawczym Polaków w Niemczech (i jest używany do dzisiaj przez ZPwN i tzw. Rodziny Rodła).

Janina wykonała również drzeworyt przedstawiający Madonnę z Dzieciątkiem na ręku (Matka Boska Radosna). Odbitki drzeworytu zawieszono w pracowni księdza Bolesława Domańskiego i rozpowszechniano wśród członków związku. Artystka przygotowała szereg prac artystycznych poświęconych polskiej kulturze, wśród nich dzieło składające się z 16 obrazów pt. „Polski Rok Obrzędowy”, namalowanych na ścianach Domu Polskiego w Zakrzowie, obrazujących obyczaje ludowe. W trakcie II wojny światowej Janina Kłopocka prowadziła działalność konspiracyjną w Warszawie. W lipcu 1944 r. zagrożona aresztowaniem przez gestapo uciekła do Częstochowy. Po zakończeniu wojny została kierownikiem referatu Kultury i Sztuki Starostwa Powiatowego w Oleśnie, gdzie zabezpieczała i inwentaryzowała ocalałe dzieła sztuki.
Zmarła 2 lutego 1982 r. w Warszawie, lecz zgodnie z jej ostatnim życzeniem została pochowana w Oleśnie. Trumnę Janiny Kłopockiej okrył sztandar ze znakiem Rodła.

Janina Kłopocka na balkonie swojego mieszkania przy ulicy Chmielnej 12 w Warszawie, ok. 1958 r.
© Archiwum Stowarzyszenia Rodu Kłopockich im. Janiny Kłopockiej Twórczyni Znaku Rodła

11 sierpnia przypada 54. rocznica śmierci Szymona Koszyka – patrona jednej z opolskich ulic. W naszym cyklu przypominamy...
11/08/2026

11 sierpnia przypada 54. rocznica śmierci Szymona Koszyka – patrona jednej z opolskich ulic. W naszym cyklu przypominamy postać człowieka, który całe swoje życie związał ze Śląskiem Opolskim, działalnością społeczną, kulturalną i walką o polskość regionu.

Szymon Koszyk urodził się 3 lipca 1891 roku w Opolu na Zaodrzu. Kształcił się w seminarium nauczycielskim w Prószkowie, a następnie we Włoszech, gdzie uzyskał maturę. W 1914 roku został wcielony do armii niemieckiej i walczył na froncie zachodnim, m.in. pod Verdun, gdzie został ciężko ranny. W 1918 roku zdezerterował z armii niemieckiej i trafił do Tarnowa. Tam wyszkolił oddział polskiego wojska, z którym 1 listopada 1918 roku zdobył austriackie koszary.

W 1919 roku powrócił na Śląsk. Został członkiem Polskiej Powiatowej Rady Narodowej w Opolu i uczestniczył w pracach związanych z konferencją pokojową w Paryżu. Angażował się w działalność plebiscytową, organizował harcerstwo na Opolszczyźnie oraz pełnił funkcję referenta broni w opolskiej komendzie Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska. Brał udział w I powstaniu śląskim, a podczas III powstania był oficerem sztabowym w dowództwie Podgrupy Linke.

Szczególnie zapisał się w historii Opola organizacją obchodów 3 maja 1920 roku. Zorganizowany przez niego pochód patriotyczny stał się symbolem polskich dążeń mieszkańców miasta. Wydarzenie zakończyło się starciami z niemieckimi bojówkami, pokazując napiętą sytuację na Górnym Śląsku w okresie poprzedzającym plebiscyt.

W latach 1920–1921 Szymon Koszyk pełnił funkcję komendanta POW Górnego Śląska na powiat opolski. Za swoją działalność został później aresztowany i w 1923 roku skazany we Frankfurcie nad Menem na sześć lat więzienia pod zarzutem szpiegostwa. Po trzech latach został zwolniony dzięki interwencji Watykanu.

Po powrocie do kraju pracował m.in. w Śląskim Urzędzie Wojewódzkim w Katowicach, kierował archiwum Biura Sejmu Śląskiego oraz archiwum księcia Pszczyńskiego. Był również publicystą, współpracownikiem m.in. „Tygodnika Ilustrowanego”, „Zwrotu” i „Polonii”.

W czasie II wojny światowej działał w ruchu oporu w tajnej organizacji „Nowy Węgiel”. Po zakończeniu wojny, 4 maja 1945 roku, objął urząd pierwszego burmistrza Głuchołaz. W 1948 roku wrócił do Opola, gdzie pracował w archiwum miejskim, redakcji „Słowa Powszechnego”, a następnie w opolskim oddziale PTTK.

Do końca życia pozostawał aktywnym działaczem społecznym i kulturalnym. Był członkiem Związku Literatów Polskich, ZBoWiD, Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich, Instytutu Śląskiego i PTTK. Pozostawił po sobie także bogaty dorobek literacki i publicystyczny.

Szymon Koszyk zmarł 11 sierpnia 1972 roku w Opolu. Jego życie jest przykładem zaangażowania, odwagi i troski o zachowanie dziedzictwa Śląska Opolskiego.

Fot. Jerzy Stemplewski

10 sierpnia przypada 113. rocznica urodzin Edmunda Jana Osmańczyka – patrona jednej z opolskich ulic. Edmund Jan Osmańcz...
09/08/2026

10 sierpnia przypada 113. rocznica urodzin Edmunda Jana Osmańczyka – patrona jednej z opolskich ulic.
Edmund Jan Osmańczyk urodził się 10 sierpnia 1913 roku w Jagielnie, w powiecie strzelińskim na Dolnym Śląsku. Jego dzieciństwo przypadło na lata I wojny światowej. Pierwszą szkołą, do której uczęszczał Osmańczyk, było 8-klasowe Gimnazjum Męskie im. T. Kościuszki w Wieluniu, dokąd przenieśli się rodzice.Następnie dzięki staraniom matki 30 czerwca 1927 roku został przyjęty do Gimnazjum Męskiego Zgromadzenia Księży Marianów na Bielanach, ówczesnej wsi pod Warszawą. W 1932 roku, jeszcze przed maturą, Osmańczyk zadebiutował na łamach „Wiadomości Bielańskich”, napisanym w gwarze śląskiej artykułem pt. „Sakramenckie pierony”. Artykuł ten powstał pod wpływem lektury książek Gustawa Morcinka „Wyrąbany chodnik” i „Chleb na kamieniu”.
W 1932 r. Osmańczyk wyjechał do Berlina, gdzie od w 1922 roku działała polska organizacja ZPwN, której prezesem został Stanisław Sierakowski, a kierownikiem naczelnym Jan Kaczmarek. Członkiem tej organizacji była matka młodego Osmańczyka. Do 1939 roku ZPwN grupował Polaków obywateli niemieckich, broniąc ich praw narodowych. Związek podzielony był na pięć dzielnic: I – Śląsk Opolski, II – Niemcy Środkowe z Berlinem, III – Westfalię z Nadrenią, IV – Prusy Wschodnie, V – Pogranicze i Kaszuby. Edmund Osmańczyk w środowisku mniejszości polskiej czuł się potrzebny. Jako 19 – letni młodzieniec, 15 sierpnia 1932 roku, został redaktorem „Młodego Polaka”. Był to miesięcznik dla młodzieży, wydawany w latach 1930 – 1939 przez ZPwN. Administracja pisma znajdowała się we Wrocławiu, w domu Polskiej Bursy Akademickiej. W tym okresie Osmańczyk współpracował z Heleną Lehr, jedną z najwybitniejszych postaci wśród działaczy spod znaku Rodła. Osmańczyk, będąc redakcyjnym „druhem Mietkiem”, odpowiadającym za więź pisma z polskimi harcerzami z ZHPwN udzielał odpowiedzi na listy. Ponadto kontynuował on działalność swych poprzedników Jana Łangowskiego i Stefana Murka, mającą na celu zwiększenie czytelnictwa „Młodego Polaka w Niemczech”.
Od 1933 roku Edmund Osmańczyk był równocześnie jedynym etatowym dziennikarzem gazety „Naród”, wydawanej w Westfalii, a od jesieni 1935 roku także redaktorem „Polaka w Niemczech”. Miesięcznika wydawanego od kwietnia 1925 roku, jako organu ZPwN. Był on kontynuacją miesięcznika organizacyjnego – „Biuletyn Związku Polaków w Niemczech”.
W 1932 mieszkał w Berlinie przy Lutherstrasse 17, ale rzadko można było go tam zastać. Niemal stale przebywał w podróży, starając się dotrzeć tam, gdzie coś się dzieje. W tym samym czasie zapisał się na Uniwersytet im. Wilhelma Humbolta. Studiował nauki polityczne i historię, jednak po roku został relegowany za odmowę wstąpienia w szeregi hitlerowskiego Związku Studentów Niemieckich. W 1938 roku Osmańczyk kontynuował studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim, jednakże nie ukończył ich. W okresie tym należał niewątpliwie do aktywnych działaczy narodowych ZPwN i Światowego Związku Polaków z Zagranicy. Był stałym korespondentem polskiej prasy zagranicznej. W prasie krajowej ukazywały się liczne jego wiersze i artykuły dotyczące problematyki narodowej i międzynarodowej.
Okres okupacji Osmańczyk spędził w Warszawie. Od końca sierpnia 1939 roku pracował w Polskim Radio, a od początku okupacji działał w Polskim Państwie Podziemnym, gdzie używał wielu fałszywych nazwisk m.in. Jan Gor w Polskim Radio i Jan Krzemiński w „Społem”.Po wojnie był dziennikarzem w kraju i zagranicą.
Działacz Związku Polaków w Niemczech, obrońca praw człowieka, poseł i senator Ziemi Opolskiej, korespondent polskiej prasy i radia w świecie, dziennikarz i publicysta, autor wielu książek, m.in. takich jak „Sprawy Polaków” i monumentalnego dzieła "Encyklopedii spraw międzynarodowych i ONZ".Ukazała się ona w 1974 r. w okresie obchodów 40-lecia ONZ.Była owocem wieloletniej pracy i życia Osmańczyka, jako polskiego korespondenta zagranicznego w różnych regionach świata. Za tą pracę, został nadany Osmańczykowi w 1975 roku stopień naukowy doktora nauk humanistycznych WSP w Opolu. W tym samym roku otrzymał także tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, a w 1988 roku Uniwersytetu Wrocławskiego we Wrocławiu.
Edmund Jan Osmańczyk zmarł 4 października 1989 roku. Jego prochy, zgodnie z ostatnim życzeniem, złożono w Opolu przy kościele „Na Górce”.

W 82. rocznicę Powstania Warszawskiego Zarząd Stowarzyszenia Rodło Opole miał zaszczyt spotkać się z Panią Heleną Kamers...
01/08/2026

W 82. rocznicę Powstania Warszawskiego Zarząd Stowarzyszenia Rodło Opole miał zaszczyt spotkać się z Panią Heleną Kamerską ps. Halina – sanitariuszką Powstania Warszawskiego i ostatnią uczestniczką Powstania Warszawskiego w województwie opolskim. 🇵🇱

To było niezwykle ważne i wzruszające spotkanie z osobą, która swoją odwagą i postawą zapisała się na kartach historii.

Pani Heleno, z okazji 82. rocznicy Powstania Warszawskiego życzymy Pani dużo zdrowia, spokoju, siły oraz wielu pięknych chwil w gronie najbliższych. Dziękujemy za świadectwo historii i za to, że możemy czerpać z Pani doświadczeń.
❤️🤍
Fot. Małgorzata Sobolewska

📅 25 lipca przypada 87. rocznica śmierci Augustyna Kośnego – patrona jednej z opolskich ulic.W cyklu „Patroni opolskich ...
25/07/2026

📅 25 lipca przypada 87. rocznica śmierci Augustyna Kośnego – patrona jednej z opolskich ulic.

W cyklu „Patroni opolskich ulic – Zasłużeni dla Opolszczyzny” przypominamy postać człowieka, który całe swoje życie podporządkował walce o polskość Śląska Opolskiego. Augustyn Kośny był lekarzem, społecznikiem, działaczem narodowym i uczestnikiem III powstania śląskiego. Jego biografia jest świadectwem odwagi, niezłomności i głębokiego przywiązania do ojczyzny.

Urodził się 17 listopada 1896 roku w Chróścicach w rodzinie pielęgnującej polskie tradycje narodowe. Już jako uczeń wyróżniał się zdolnościami – szkołę powszechną ukończył z wyróżnieniem, a naukę kontynuował w krakowskim Gimnazjum im. Bartłomieja Nowodworskiego.

Po wybuchu I wojny światowej dał wyraz swoim patriotycznym przekonaniom, wypowiadając na dworcu w Chróścicach słowa: „Z tej wojny Polska powstanie”. Za ten odważny okrzyk został aresztowany i osadzony w więzieniach w Opolu oraz Nysie. Po odzyskaniu wolności wrócił do Krakowa, by kontynuować naukę.

W 1916 roku został wcielony do armii niemieckiej i skierowany na front zachodni. Zdezerterował jednak na stronę francuską, gdzie wstąpił do Armii Polskiej we Francji. W 1919 roku powrócił do odradzającej się Polski, a już rok później aktywnie włączył się w działania plebiscytowe na Górnym Śląsku. Za swoją działalność został ponownie aresztowany przez Niemców. Równocześnie rozpoczął studia medyczne w Krakowie, które przerwał, aby uczestniczyć w akcji plebiscytowej oraz w III powstaniu śląskim.

Po podziale Górnego Śląska pozostał na Opolszczyźnie. Współpracował ze Związkiem Polaków w Niemczech, Polskim Towarzystwem Szkolnym oraz redakcją „Nowin Codziennych”. W 1924 roku był współzałożycielem Związku Akademików Górnoślązaków „Silesia Superior”. Działalność społeczna i narodowa stała się dla niego równie ważna jak przyszła praca lekarza.

Kontynuując studia we Wrocławiu, ponownie padł ofiarą prześladowań niemieckich władz. Mimo zdobycia dyplomu lekarza przez długi czas nie pozwalano mu wykonywać zawodu. Dopiero po wielu staraniach uzyskał zgodę na praktykę, jednak z zakazem pracy na Śląsku Opolskim. Była to kara za jego nieugiętą postawę i działalność na rzecz polskiej społeczności.

Na przełomie 1938 i 1939 roku rozpoczął pracę lekarską w Berlinie. Tam, 25 lipca 1939 roku, został zamordowany przez agentów Gestapo. Jego ciało odnaleziono w jednym z berlińskich kanałów, a następnie przewieziono do rodzinnych Chróścic, gdzie został pochowany.

Augustyn Kośny jest symbolem odwagi, niezłomności i wierności polskiej tożsamości. Jego życie przypomina, jak wysoką cenę wielu mieszkańców Opolszczyzny zapłaciło za możliwość zachowania swojej narodowej i kulturowej tożsamości.

Pamięć o nim trwa do dziś – również dzięki ulicy jego imienia w Opolu.

Kościół pod wezw. św. Marii, czyli „Na Górce” w OpoluWedług legendy wzniesiony na najwyższym pagórku miasta na zalecenie...
20/07/2026

Kościół pod wezw. św. Marii, czyli „Na Górce” w Opolu

Według legendy wzniesiony na najwyższym pagórku miasta na zalecenie św. Wojciecha, który tu, pomiędzy rokiem 984 a 995, miał głosić swe kazania. Pierwotnie drewniany, już w XIV wieku z kamienia zbudowany. Do 1811 roku był kościołem klasztornym oo. Dominikanów. W latach 1931-1938 nadano kościołowi dzisiejszy wygląd zewnętrzny i wewnętrzny. Oprowadzając pisarza po wnętrzu kościoła, zwróciłem mu uwagę na 6 bocznych ołtarzy, z których zawsze 2 z nich mają tę samą architektoniczną budowę. Powstały one w 1750 roku i są najlepszymi dziełami sztuki barokowej w Opolu. Na każdym z nich znajdują się 2 rzeźbione w drzewie figury świętych, a wysokość ich waha się pomiędzy 1,15-1,50 m. Na dłuższą chwilę zatrzymaliśmy się przed głównym ołtarzem, oglądając dużych rozmiarów obraz olejny, przedstawiający św. Wojciecha i św. Jerzego w otoczeniu aniołów z atrybucjami i narzędziami cierpień.

Fragmenty publikacji Jana Klicha pt. „Trwaliśmy”. Maszynopis przedwojennego działacza Związku Polaków w Niemczech, pod redakcją Katarzyna Mazur-Kulesza i Urszula Zajączkowska, Opole Wojewódzka Biblioteka Publiczna Opole, 2025.

Tekst stanowi część dotyczącą oprowadzania pisarza Stanisława Wasylewskiego przez Jana Klicha – kierownika kulturalno-oświatowego I Dzielnicy ZPwN – po przedwojennym Opolu.

🇫🇷 14 lipca – Dzień Kultury FrancuskiejZ okazji Dnia Kultury Francuskiej wspominamy postać francuskiego generała Henrieg...
14/07/2026

🇫🇷 14 lipca – Dzień Kultury Francuskiej

Z okazji Dnia Kultury Francuskiej wspominamy postać francuskiego generała Henriego Le Ronda, wybitnego wojskowego i dyplomaty, którego działalność na trwałe zapisała się w historii Opola oraz Górnego Śląska.

📅 11 lutego 1920 roku generał Henri Le Rond przybył do Opola jako przewodniczący Międzysojuszniczej Komisji Rządzącej i Plebiscytowej na Górnym Śląsku. Tego samego dnia Komisja przejęła pełnię władzy administracyjnej i wojskowej na obszarze plebiscytowym, a jej siedzibą został gmach Rejencji w Opolu (dzisiejszy Plac Wolności). Komisja kierowała przygotowaniami do plebiscytu na Górnym Śląsku i sprawowała władzę w regionie aż do lipca 1922 roku.

Generał Le Rond był znany z życzliwego stosunku do sprawy polskiej. Wspierał działania zmierzające do zapewnienia uczciwych warunków plebiscytu i odegrał istotną rolę w wydarzeniach, które zadecydowały o przyszłości Górnego Śląska.

Dziś z dumą upamiętniamy tę ważną kartę historii Opola, przypominając o francusko-polskich związkach oraz osobach, które miały wpływ na losy naszego regionu.

Dziękujemy za wspólne upamiętnienie:
Barbara Kamińska
Ryszard Czerwiński - wieloletni inicjator i organizator wydarzenia
🤝 Stowarzyszenie RODŁO Opole
🤝 Towarzystwo Przyjaciół Opola

📚 Już dziś zapraszamy na wrześniowe spotkanie z prof. dr hab. Anna Pobóg-LenartowiczStowarzyszenie RODŁO Opole, Oddział ...
09/07/2026

📚 Już dziś zapraszamy na wrześniowe spotkanie z prof. dr hab. Anna Pobóg-Lenartowicz

Stowarzyszenie RODŁO Opole, Oddział Regionalny PTTK Śląska Opolskiego, Opolski Klub Krajoznawców oraz Instytut Historii, Uniwersytet Opolski serdecznie zapraszają na wyjątkowy wykład:

„Chmielowice – siedem i pół wieków istnienia”

Spotkanie poprowadzi prof. dr hab. Anna Pobóg-Lenartowicz – wybitna historyczka, specjalistka w zakresie historii średniowiecza, archiwistyki i dziejów Śląska, badaczka historii kobiet, nauczycielka akademicka oraz popularyzatorka nauki.

📅 7 września 2026 r. (poniedziałek)
⏰ godz. 16:30
📍 Centrum Dialogu Obywatelskiego w Opolu
ul. Damrota 1, I piętro, sala 106

Zapraszamy wszystkich miłośników historii, krajoznawstwa i Opolszczyzny na spotkanie pełne ciekawostek, wiedzy i opowieści o dziejach Chmielowic.

🌞 Tymczasem życzymy wszystkim udanych, słonecznych i pełnych pięknych wrażeń wakacji! Do zobaczenia we wrześniu! 🌿

Polskie Towarzystwo Historyczne Oddział w Opolu
Towarzystwo Przyjaciół Chmielowic

🌿 Serdecznie dziękujemy wszystkim za obecność na spotkaniu poświęconym Rezerwatowi Przyrody Łężczok.Szczególne podziękow...
06/07/2026

🌿 Serdecznie dziękujemy wszystkim za obecność na spotkaniu poświęconym Rezerwatowi Przyrody Łężczok.

Szczególne podziękowania kierujemy do Teresy Nocoń-Hadasz za niezwykle interesującą i pełną pasji prelekcję oraz za wieloletnią, owocną współpracę. Dziękujemy również dr Marcie Hatalskiej-Rygorowicz, dzięki której wspólnie możemy organizować tak wartościowe wydarzenia.

Dziękujemy opolskiej publiczności za liczne przybycie, ciepłe przyjęcie oraz aktywny udział w spotkaniu. Państwa zainteresowanie przyrodą, krajoznawstwem i naszym regionem jest dla nas ogromną radością i motywacją do kolejnych działań.

Do zobaczenia na następnych spotkaniach! 🌿☀️

Rodzice autora Jana Klicha — pochodzący z Mierzejewa pow. Leszno — z pierworodnym. Zdjęcie z 1902 roku, tj. 2 lata po ic...
04/07/2026

Rodzice autora Jana Klicha — pochodzący z Mierzejewa pow. Leszno — z pierworodnym. Zdjęcie
z 1902 roku, tj. 2 lata po ich ślubie i emigracji do Westfalii. Rok później urodził się autor — 1 II 1903 roku.

Fragmenty publikacji Jana Klicha pt. „Trwaliśmy”. Maszynopis przedwojennego działacza Związku Polaków w Niemczech, pod redakcją Katarzyna Mazur-Kulesza i Urszula Zajączkowska, Opole Wojewódzka Biblioteka Publiczna Opole, 2025.

Adres

Opole

Telefon

+48608614713

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Stowarzyszenie RODŁO Opole umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Ta Organizacja

Wyślij wiadomość do Stowarzyszenie RODŁO Opole:

Skróty

Udostępnij