Fundacja Tęczowy Kocyk

Zadzwoń Wskazówki dojazdu Strona internetowa Kontakt: organizacja

Fundacja Tęczowy Kocyk 🦋 Wspieramy rodziny po stracie dziecka. Tworzymy przestrzeni do rozmowy?
🫂 Chcesz zostać naszym partnerem, Napisz do nas [email protected]

Pomagamy przejść przez żałobę
🧵 Dostarczamy bezpłatne zestawy pamięci i tęczowe kocyki do otulenia i pożegnania
🤍 Nie jesteś sam.

🦋 „Gdybym mogła powiedzieć Ci dziś jedno zdanie…”Są słowa, które pozostają niewypowiedziane, choć nosimy je w sobie prze...
20/10/2026

🦋 „Gdybym mogła powiedzieć Ci dziś jedno zdanie…”

Są słowa, które pozostają niewypowiedziane, choć nosimy je w sobie przez całe życie. Są rozmowy, których nie zdążyliśmy odbyć, i wyznania, które nigdy nie miały szansy wybrzmieć. Kiedy odchodzi dziecko, rodzice tracą nie tylko jego obecność, ale również tysiące wspólnych chwil, rozmów i zwyczajnych słów, które miały dopiero nadejść.

W psychologii żałoby mówi się o trwałej więzi, która nie kończy się wraz ze śmiercią bliskiej osoby. Miłość nie znika, lecz zmienia sposób, w jaki jest przeżywana. Czasem odnajduje swoje miejsce we wspomnieniach, czasem w codziennych rytuałach, a czasem właśnie w słowach, które rodzic chciałby jeszcze powiedzieć swojemu dziecku.

Niektórzy powiedzieliby „kocham Cię”, inni „tak bardzo za Tobą tęsknię”. Być może ktoś chciałby powiedzieć „przepraszam”, choć nie ponosi żadnej winy, albo po prostu „cieszę się, że byłeś”. Każde z tych zdań opowiada inną historię miłości, której nie sposób zmierzyć długością wspólnie spędzonego czasu.

A gdyby dziś, choć na jedną krótką chwilę, Twoje dziecko mogło usłyszeć Twój głos… co chciałabyś lub chciałbyś mu powiedzieć? 💙🩷

Jeśli masz ochotę, zostaw te słowa w komentarzu. Nie muszą być piękne ani starannie dobrane. Wystarczy, że będą Twoje. A jeśli wolisz zachować je tylko dla siebie, to również jest w porządku. Nie każda miłość potrzebuje świadków, by pozostać żywa.


Obserwuj nas, jeśli chcesz otrzymywać więcej treści wspierających po stracie dziecka

wśród fanów

17/10/2026
NIE STRACIŁEM DZIECKA. CZY POTRAFIĘ WIĘC ZROZUMIEĆ TYCH, KTÓRZY JE STRACILI?Nie wiem, co czuje matka, która wraca ze szp...
16/10/2026

NIE STRACIŁEM DZIECKA.
CZY POTRAFIĘ WIĘC ZROZUMIEĆ TYCH, KTÓRZY JE STRACILI?

Nie wiem, co czuje matka, która wraca ze szpitala bez swojego dziecka. Nie wiem, jak wygląda poranek ojca, który miał dziś świętować kolejne urodziny syna, ale zamiast przygotowywać tort, zapala świeczkę. Nie wiem, ile odwagi potrzeba, żeby wrócić do codzienności, kiedy świat wokół wygląda dokładnie tak samo, choć własny świat zmienił się nieodwracalnie.

Nie wiem, bo nigdy tego nie przeżyłem. I być może właśnie od tego powinienem zacząć.

Przez długi czas mogło mi się wydawać, że wiem, jak pocieszać. Że kiedy komuś dzieje się krzywda, trzeba znaleźć dobre słowo, pokazać jaśniejszą stronę życia, przekonać, że jeszcze wszystko się ułoży. Może nawet powiedziałem kiedyś komuś: „Jesteście młodzi, będziecie mieć jeszcze dzieci”, „Dobrze, że stało się to tak wcześnie” albo „Musisz być silna i iść dalej”.

Nie chciałem nikogo zranić. Chciałem pomóc. Nie rozumiałem jednak, że próbując odebrać komuś smutek, mogę nieświadomie odebrać mu również prawo do przeżywania miłości i tęsknoty.

Dopiero kiedy zaczynam naprawdę słuchać, dostrzegam coś, czego wcześniej nie widziałem. Że dla rodzica dziecko nie staje się mniej ważne dlatego, że żyło krótko. Że nie trzeba mieć wspólnych lat, szkolnych fotografii ani wspomnień z wakacji, żeby kochać. Że można tęsknić za kimś, kogo nie zdążyło się poznać, i opłakiwać nie tylko jego odejście, ale również wszystkie wspólne chwile, które nigdy się nie wydarzą.

Zaczynam rozumieć, że pytanie „Ile masz dzieci?” wcale nie dla każdego jest proste. Że za chwilą zawahania, za milczeniem czy wymijającą odpowiedzią może kryć się historia, której nigdy nie poznam. Że uśmiechnięta kobieta siedząca obok mnie w pracy może właśnie przeżywać rocznicę śmierci swojego dziecka, a mężczyzna, z którym rozmawiam o zwyczajnych sprawach, może każdego dnia nosić w sobie tęsknotę za synem lub córką.

I że nie mam prawa oceniać, jak długo powinni pamiętać, jak często płakać, kiedy się uśmiechać ani w jaki sposób przeżywać swoją żałobę.

Zaczynam też dostrzegać, jak łatwo nam, ludziom stojącym z boku, pomylić milczenie z taktem. Nie wspominamy o dziecku, bo boimy się sprawić przykrość. Omijamy temat, bo nie wiemy, co powiedzieć. Czasem unikamy nawet spotkania, bo cudzy ból budzi w nas bezradność. Wydaje nam się, że w ten sposób chronimy drugiego człowieka, a być może właśnie wtedy pozostawiamy go samego z poczuciem, że o jego dziecku nie wolno już mówić.

Nie każdy rodzic chce opowiadać o swojej stracie. Nie każdy jest gotowy wypowiedzieć imię dziecka czy wracać do wspomnień. Ale każdy powinien mieć możliwość zrobienia tego bez obawy, że ktoś uzna jego tęsknotę za przesadną, niewłaściwą albo trwającą zbyt długo.

Dzisiaj, 15 października, w Dniu Dziecka Utraconego, myślę więc nie tylko o dzieciach, które odeszły, i o ich rodzicach. Myślę również o sobie. O tym, ile jeszcze muszę nauczyć się o uważności, empatii i szacunku dla doświadczeń, których sam nie znam.

Być może nigdy nie będę potrafił w pełni zrozumieć bólu matki, która straciła dziecko. Być może nigdy nie pojmę tęsknoty ojca, który nie zdążył wziąć swojego maleństwa na ręce. Ale przecież nie muszę przeżyć tego samego, żeby uznać, że ich cierpienie jest prawdziwe, ich miłość ma znaczenie, a ich dziecko istniało.

Mogę nauczyć się nie szukać pocieszenia tam, gdzie potrzebne jest wysłuchanie. Mogę przestać porównywać straty, ważyć je tygodniami ciąży, liczbą przeżytych dni czy wspólnych wspomnień. Mogę zaakceptować, że czas nie wymazuje miłości, a narodziny kolejnego dziecka nie sprawiają, że poprzednie przestaje być częścią rodziny.

Mogę także zdobyć się na prosty gest. Napisać do kogoś, o kim wiem, że stracił dziecko. Zapytać, jak się czuje. Powiedzieć, że pamiętam. Nie oczekiwać odpowiedzi, nie wymuszać rozmowy, nie próbować naprawiać tego, czego naprawić się nie da.

A kiedy ktoś zdecyduje się opowiedzieć mi swoją historię, mogę po prostu przy nim pozostać. Bez gotowych rad, bez ocen, bez pośpiechu.

Bo może właśnie na tym polega prawdziwa empatia. Nie na przekonaniu, że doskonale rozumiem cudze cierpienie, lecz na świadomości, że nie muszę go rozumieć w całości, aby potraktować je z należnym szacunkiem.

15 października nie jest wyłącznie dniem osieroconych rodziców. Jest również ważnym przypomnieniem dla nas wszystkich, którzy mieliśmy szczęście nie doświadczyć takiej straty.

Przypomnieniem, że obok nas żyją ludzie z historiami, których nie widać. Że czasami najważniejsze słowa to nie „Wiem, co czujesz”, ale „Nie wiem, co przeżywasz, jednak jestem obok, jeśli mnie potrzebujesz”.

I że pamięć o dziecku nie powinna kończyć się tam, gdzie zaczyna się nasze zakłopotanie.

🦋 Nie znam Twojego bólu. Ale mogę uszanować Twoją miłość. Nie znałem Twojego dziecka. Ale mogę uznać, że było, że jest ważne i że zasługuje na pamięć.

Bo nie trzeba stracić dziecka, żeby nauczyć się dostrzegać tych, którzy je stracili.

Fundacja Tęczowy Kocyk
Kampania „Pamięć ma moc – dobro ma głos”



wśród fanów

Są dzieci, których nie zobaczymy na kolejnych urodzinowych zdjęciach, nie odprowadzimy do przedszkola i nie usłyszymy ic...
15/10/2026

Są dzieci, których nie zobaczymy na kolejnych urodzinowych zdjęciach, nie odprowadzimy do przedszkola i nie usłyszymy ich śmiechu w drugim pokoju. Są jednak obecne w pamięci, w imieniu wypowiadanym czasem tylko szeptem, w drobnych pamiątkach przechowywanych przez lata i w pytaniu, które wraca niespodziewanie: kim byłoby dziś moje dziecko?

Dzień Dziecka Utraconego nie jest dniem rozdrapywania ran. Jest dniem pamięci, uznania i miłości, która nie kończy się wraz z pożegnaniem. To dzień, w którym chcemy przypomnieć rodzicom po stracie, że ich dziecko ma znaczenie, ich miłość ma znaczenie, a pamięć o nim zasługuje na miejsce, szacunek i obecność.

Nie każdy chce tego dnia mówić. Nie każdy chce być wśród ludzi. Jedni zapalą świecę, inni odwiedzą cmentarz, ktoś wypowie imię swojego dziecka, a ktoś po prostu usiądzie w ciszy i pozwoli sobie tęsknić. Każda z tych form pamięci jest ważna.

W Fundacji Tęczowy Kocyk każdego dnia spotykamy rodziców, którzy noszą w sobie taką historię. Dlatego 15 października chcemy być szczególnie blisko nich i powiedzieć bardzo wyraźnie: Wasze dzieci nie są zapomniane.

Pamiętamy o wszystkich dzieciach, które odeszły zbyt wcześnie, niezależnie od tego, czy były z nami przez lata, miesiące, dni, godziny czy tylko przez krótką chwilę pod sercem mamy.

Niech ten dzień będzie przestrzenią dla pamięci, dla miłości i dla imion, które nadal żyją w sercach swoich rodziców. 🕯️🦋

wśród fanów

15/10/2026

15 października – w Dniu Dziecka Utraconego – wielu rodziców szuka wspólnoty. Szuka swojego miejsca. Takiego, w którym nie trzeba niczego tłumaczyć, udawać, że „już jest dobrze”, ani ukrywać łez. Miejsca, w którym można po prostu być – ze swoją pamięcią, tęsknotą i miłością.

Cieszymy się, że od lat możemy tworzyć dla Was taką bezpieczną przestrzeń. Że możemy być obok, słuchać, pamiętać i przypominać, że Wasze dzieci są ważne, a ich imiona zasługują na to, by wybrzmiewać.

W tym roku chcemy podarować Wam coś jeszcze.

Ofiarujemy Wam muzykę. 🎶

https://www.youtube.com/watch?v=-_inbn96nyY

Muzykę, która nie zabierze bólu, ale być może pomoże go unieść. Która nazwie to, czego czasem nie da się wypowiedzieć. Która będzie mogła towarzyszyć Wam w ciszy, podczas zapalania świecy, odwiedzin na cmentarzu, wspomnień albo po prostu wtedy, gdy zatęsknicie najmocniej.

Przygotowaliśmy ją z myślą o Was i o Waszych dzieciach.
O tych, które były z nami zbyt krótko, ale pozostają kochane na zawsze.

15 października chcemy, aby pamięć miała także swój dźwięk. 🦋

Fundacja Tęczowy Kocyk

„Imię, które pamiętamy” – piosenka dla rodziców po stracie | Dzień ...

🦋 ANIOŁKOWA KSIĘGA PAMIĘCI 🦋To miejsce, zostawiamy Wam. Rodzicom, którzy noszą w sercach miłość do dzieci, których nie m...
14/10/2026

🦋 ANIOŁKOWA KSIĘGA PAMIĘCI 🦋

To miejsce, zostawiamy Wam. Rodzicom, którzy noszą w sercach miłość do dzieci, których nie mogą już przytulić.

Dziś, jak co roku, otwieramy naszą Aniołkową Księgę Pamięci. Księgę szczególną, bo zapisaną nie tylko imionami, ale przede wszystkim miłością, tęsknotą i wspomnieniami, które nie przemijają wraz z upływem lat.

Chcemy, aby znalazło się w niej miejsce dla każdego dziecka, które odeszło. Dla tych, które żyły zaledwie kilka chwil, dla tych, których serca przestały bić jeszcze przed narodzinami, i dla tych, z którymi rodzice zdążyli przeżyć wspólne dni, miesiące czy lata.

Bo każde z tych dzieci było. Każde istniało. Każde pozostawiło po sobie ślad, którego nie da się wymazać.

Nie wszystkie dzieci mają swoje groby, fotografie czy pamiątki. Nie wszystkie zdążyły otrzymać imię. Ale każde ma swoje miejsce w historii rodziny, w pamięci i w sercach tych, którzy je pokochali.

❤️ W komentarzach możecie zapisać imię swojego dziecka, datę, która jest dla Was ważna, albo po prostu zostawić symbol motylka. Możecie również napisać kilka słów do swojego dziecka. Tyle, ile chcecie i ile jesteście gotowi powiedzieć.

Niech nasza Aniołkowa Księga Pamięci stanie się miejscem, w którym żadne dziecko nie zostanie pominięte, a żaden rodzic nie będzie musiał tłumaczyć, dlaczego wciąż pamięta.

Bo one były. Są częścią swoich rodzin. I na zawsze pozostaną w sercach rodziców. 🦋

15 października – Dzień Dziecka Utraconego
Fundacja Tęczowy Kocyk

wśród fanów

14/10/2026

🦋 MAMY DLA WAS JESZCZE JEDNĄ NIESPODZIANKĘ! 🎶💜

Bo są emocje, których nie sposób wyrazić słowami… Ale czasem można je wyśpiewać. ❤️

Z okazji naszej kampanii „Pamięć ma moc – dobro ma głos” przygotowaliśmy dla Was wyjątkową piosenkę. 🎵

To utwór o pamięci, bliskości, dobroci i sile nawet najmniejszych gestów. Włożyliśmy w niego mnóstwo serca i mamy nadzieję, że poruszy również Wasze. 🦋

🎶 Już niebawem podzielimy się z Wami czymś naprawdę wyjątkowym!

Bo pamięć ma moc, a dobro ma głos. 💜


wśród fanów

STARTUJEMY! „Pamięć ma moc – dobro ma głos” 💙🩷14 października rusza druga edycja naszej wyjątkowej zbiórki.Od 14 paździe...
14/10/2026

STARTUJEMY! „Pamięć ma moc – dobro ma głos” 💙🩷

14 października rusza druga edycja naszej wyjątkowej zbiórki.

Od 14 października do 1 listopada 2026 r. chcemy połączyć pamięć o dzieciach, które odeszły, z bardzo konkretnym dobrem – pomocą dla ich rodziców.
W tym roku towarzyszy nam hasło:
„Pamięć ma moc – dobro ma głos”.

Bo pamięć może być czymś więcej niż wspomnieniem. Może stać się gestem, który dociera do drugiego człowieka dokładnie wtedy, kiedy jego świat właśnie się zatrzymał.

Każdego roku Fundacja Tęczowy Kocyk otacza wsparciem tysiące rodzin po stracie dziecka. Nasze rożki, kołyski, czapeczki, szatki i zestawy pamiątkowe trafiają bezpłatnie do szpitali w całej Polsce. Za każdym z nich stoją materiały, praca wolontariuszek, przygotowanie, personalizacja, pakowanie i wysyłka. Dla rodziców jednak nie są to po prostu rzeczy. Czasem są jednymi z niewielu materialnych śladów, które pozostają po ich dziecku.

I właśnie dlatego rozpoczynamy tę zbiórkę.

https://zrzutka.pl/j7t9fs

Chcemy, aby pomoc nadal mogła docierać tam, gdzie jest potrzebna – bez pytania rodziców o pieniądze i bez stawiania przed nimi kolejnych barier w jednym z najtrudniejszych momentów ich życia.

W ubiegłym roku po raz pierwszy zaprosiliśmy Was do wspólnej akcji. Dziś rozpoczynamy drugą edycję i ponownie prosimy Was o pomoc. Możecie wpłacić darowiznę, udostępnić zbiórkę, przesłać ją znajomym, opowiedzieć o niej w swojej firmie lub zachęcić innych do przyłączenia się. Nie ma zbyt małego gestu, jeśli wiele osób zdecyduje się zrobić go razem.

Od 14 października do 1 listopada chcemy pokazać, że pamięć naprawdę może mieć moc. Moc pomagania. Moc bycia obok. Moc sprawienia, że kolejni rodzice po stracie nie zostaną sami.

Dołączcie do nas. Wesprzyjcie zbiórkę i pomóżcie nam nieść pomoc dalej.

Pamięć ma moc.
Dobro ma głos.
A dzięki Wam może dotrzeć jeszcze dalej. 🦋

wśród fanów

10 PAŹDZIERNIKA – ŚWIATOWY DZIEŃ ZDROWIA PSYCHICZNEGOZobaczcie tych, których cierpienie zbyt często pozostaje niewidoczn...
10/10/2026

10 PAŹDZIERNIKA – ŚWIATOWY DZIEŃ ZDROWIA PSYCHICZNEGO

Zobaczcie tych, których cierpienie zbyt często pozostaje niewidoczne.

Dziś, w Światowym Dniu Zdrowia Psychicznego, jako Fundacja Tęczowy Kocyk chcemy zaapelować o szczególną uważność wobec osób, których ból nie zawsze można dostrzec. Wobec matek i ojców, którzy stracili swoje dzieci, a mimo to każdego dnia próbują odnaleźć się w rzeczywistości, która już nigdy nie będzie taka sama.

Nie każda osoba, która cierpi, płacze. Nie każda, która się uśmiecha, odzyskała spokój. Nie każda, która wróciła do pracy i codziennych obowiązków, poradziła sobie ze stratą.

Rodzice po poronieniu, martwym urodzeniu czy śmierci noworodka często mierzą się nie tylko z żałobą, ale również z niezrozumieniem otoczenia, samotnością i presją powrotu do „normalnego życia”. Niekiedy słyszą, że powinni już przestać rozpamiętywać, pomyśleć o kolejnym dziecku albo docenić to, co mają. Tymczasem za pozornym spokojem mogą kryć się bezsenne noce, lęk, poczucie winy, wyczerpanie emocjonalne i ogromna tęsknota, której nie sposób opisać słowami.

Żałoba sama w sobie nie jest chorobą ani zaburzeniem psychicznym. Jest naturalną odpowiedzią na utratę kogoś ważnego. Jednak jej przebieg może wiązać się z poważnym cierpieniem psychicznym, a u części rodziców również z depresją, zaburzeniami lękowymi czy objawami stresu pourazowego. Dlatego tak ważne jest, aby nie bagatelizować ich doświadczeń i nie pozostawiać ich samych z emocjami, które bywają niezwykle trudne do udźwignięcia.

Dziś apelujemy do bliskich, pracodawców, personelu medycznego i całego społeczeństwa: dostrzeżcie rodziców po stracie dziecka.

Nie oceniajcie ich żałoby przez pryzmat czasu, który upłynął. Nie oczekujcie, że kolejna ciąża, narodziny następnego dziecka czy powrót do codzienności wymażą wcześniejszą stratę. Nie umniejszajcie cierpienia tylko dlatego, że dziecko żyło kilka tygodni pod sercem mamy albo przyszło na świat zbyt wcześnie, by mogło zostać poznane przez innych.

Zamiast pytać, dlaczego ktoś wciąż cierpi, zapytajcie, czego dziś potrzebuje. Zamiast szukać słów, które mają zakończyć żałobę, spróbujcie po prostu wysłuchać. Czasem największym wsparciem jest obecność drugiego człowieka, który nie boi się łez, ciszy ani wspomnień.

W Fundacji Tęczowy Kocyk każdego dnia spotykamy się z historiami rodzin, dla których strata dziecka stała się jednym z najtrudniejszych doświadczeń życia. Wiemy, jak wiele znaczy uznanie ich rodzicielstwa, uszanowanie pamięci o dziecku i stworzenie przestrzeni, w której nie muszą ukrywać swoich uczuć.

Zdrowie psychiczne rodziców po stracie zasługuje na taką samą troskę, uwagę i profesjonalne wsparcie jak zdrowie psychiczne każdej innej osoby. Nie powinno zależeć od tego, w którym tygodniu ciąży doszło do straty ani jak długo dziecko żyło.

Za kilka dni, 15 października, będziemy obchodzić Dzień Dziecka Utraconego. Niech tegoroczne obchody będą nie tylko czasem pamięci o dzieciach, których zabrakło, ale również okazją do dostrzeżenia tych, którzy pozostali — ich mam, ojców, rodzeństwa i bliskich.

Bo pamięć o dziecku i troska o zdrowie psychiczne jego rodziców powinny iść ze sobą w parze.
Nie musisz rozumieć całego bólu drugiego człowieka, aby potraktować go poważnie. Wystarczy, że go dostrzeżesz.



wśród fanów

Adres

Ulica Dworcowa 1/1
Namysłow
46-100

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy Fundacja Tęczowy Kocyk opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Kontakt: Organizacja

Wyślij wiadomość do Fundacja Tęczowy Kocyk:

Skróty

Udostępnij