25/05/2026
24 maja, niedziela.
Pobudka 5:30. A nie, łaskawcy dali mi pospać aż do 5:50. Zebraliśmy się sprawnie, wyprowadziliśmy dwa motocykle poza podwórko. Gdy kończyliśmy pakować się, zszedł gospodarz i uruchomił swojego mesia ML. Takiej fontanny z wydechu to jeszcze nie widziałem. A po przegazowaniu była poprawka. Okazało się, że jego syn, tak na oko 3 lata dzień wcześniej, nie pierwszy raz, zafundował autu lewatywę. Tego nie da rady odzobaczyć.
Bez żalu opuściliśmy Tiranę i autostradą obraliśmy kierunek na Szkodrę. Nigdy jak dotąd jazda prostą płaską autostradą nie sprawiła mi tyle radości. Po drodze było stanowisko archeologiczne, ledwo kilometr w bok. Postanowiliśmy zobaczyć to miejsce. Tu też wchodzi komercjalizacja. Tyle, że Albańczycy jeszcze muszą nauczyć się w turystykę. Parking na około 80 aut, jest 8:20, tylko my jesteśmy na parkingu, a parkingowy zwraca nam uwagę, byśmy podjechali do samego krawężnika i stanęli gęściej, bo zajmujemy za dużo miejsca. A jak już się ustawiliśmy, to okazało się, że wejścia jeszcze nie ma, bo ta atrakcja czynna od 9:00. I tyle było ze zwiedzania.
Pojechaliśmy dalej, do Kruda. Tam, a jakże, pod górkę. Wjechaliśmy tak daleko jak daliśmy radę, a później klasyczna wycieczka motocyklistów - w kompletnym stroju, no ok, poza kaskami. Obóz kondycyjny (Aniu, zgodnie z zamówieniem). Ruiny zamku były ciekawe, widoki przednie. Warto było wdrapać się tak wysoko.
I dalej w drogę, ku Szkodrze. Po drodze, przy odpoczynku doszliśmy do wniosku, że jest na tyle wcześnie, że może warto odpuścić sobie kolejny zamek i wycieczkę w Góry Przeklęte (bo jakoś gór mamy chwilowo dość) i pojechać do Czarnogóry. Pomysł został przyjęty przez aklamację i udaliśmy się na przejście graniczne. Niby osiem minut oczekiwania, a wyszło ponad pół godziny. I tam zaczepiło nas dwóch chłopaków, jak się okazało z Polski. Podróżowali autostopem przez Bałkany. Szacunek za pomysł, odwagę i realizację.
Potoczyliśmy się przez Bar, Satomore do Budva. Widoki przepiękne. Tego nie da się opisać, zdjęcia też nie oddadzą. Postanowiliśmy zatrzymać się gdzieś na kemping. I to jest problem. Hoteli, apartamentów w bród, a kempingów niestety brak. Pierwszy znaleziony pokonał nas podjazdem z głównej drogi. Znaleźliśmy kolejny, a dokładniej glamping kilka kilometrów dalej. W międzyczasie nieco już zmęczeni zatrzymaliśmy się na poboczu na kawę i małe co-nieco.
Stawiam motocykl na stopce centralnej, a on się nieco buja na boki - spadł seger i sworzeń nieco się wysunął. Naprawa siekierą. Tak, Jawę da radę naprawić również siekierą.
Krótka, szybka naprawa i w drogę. Po kilku kilometrach zjechaliśmy w stronę noclegu i znów, w gorę i w dół a drogi tak wąskie, że nie da rady wyminąć się osobówka z motocyklem, że o Velorexie nie wspomnę. A wypadało by, bo raz Krzysiek się zatrzymał, a kierowca z naprzeciwka tak blisko przejechał, że złożył mu lusterko.
W innym miejscu na skrzyżowaniu ledwo udało i się zatrzymać tuż za Krzyśkiem, tak była szybka akcja, gdy okazało się że nie damy radę minąć się. A Robert równie gwałtownie hamował by nie uderzyć we mnie. Tylko nie wiem dlaczego Wiesiek tego nie nagrał.
Jakoś minęliśmy się, ruszyliśmy a chłopaków nie. Zatrzymałem się, czekam, czekam i nic. Zawracam, raptem ze 300 metrów i co mi się ukazuje zza zakrętu? Chłopaki w ferworze walki. Z linką sprzęgła. No oczywiście, że u Roberta. Raczej nie powinniście być zdziwieni.
I dojechaliśmy niemal na kemping. Pozostał ostatni podjazd. Oczywiście stromo pod górę. Mapa pokazuje jeszcze 100 metrów. Ruszam pierwszy, po 20m droga się rozwidla, mapa pokazuje w prawo, jeszcze ostrzej pod górę, a na lewo jest jakiś parking. Chwila zawahania, obroty spadają, zatrzymuję się. A w zasadzie zaczynam staczać się w dół. Nie jestem w stanie nacisnąć tylnego hamulca, bo obie nogi już na ziemi, a przedni w tym wypadku niewiele daje. Składa mi się przyczepa i dopiero tak zablokowany jestem w stanie przestać się staczać. A w tym czasie słyszę ryk silnika, to Krzysiek, nie widząc mnie za zakrętem zaczyna atakować podjazd. No zdziwił się bardzo widząc origami z Jawy i PAVika. Okazało się, że ten parking to do kempingu, a mapy nieco przekłamują jego położenie.
Przywitał nas bardzo fajny gospodarz. Szybko dogadaliśmy się i dostaliśmy na ukojenie nerwów lokalną księżycówkę oraz podzielił się z nami swoją kolacją. To była wieprzowina w warzywami w formie zupy. Całkiem smaczne.
Później rozpakowanie i wycieczka nad zatokę. Brzeg skalisty a woda przezierna na ponad 2 metry, nieco jeżowców, ale i tak z kapciach weszliśmy wymoczyć się nieco. Kąpiel była i odprężająca, a jednak i męcząca. Później jeszcze spacer na piwo do wioski po drugiej stronie poprzedzony konsumpcją owoców morwy czarnej. Były większe niż u nas i bardzo słodkie, pomimo, że znakomita ich większość nie była jeszcze dojrzała.
Trasa: 256km
Awarie:
Daniel - wysunięty sworzeń centralki
Krzysiek - cykliczne gubione ładowanie
Robert - zerwana linka sprzęgła