JAWA-ČEZET KLUB POLSKA

Wskazówki dojazdu

JAWA-ČEZET KLUB POLSKA Klub polskich miłośników motocykli marki Jawa i ČZ

➡️Bieszczady ⛰️⛰️⛰️▶️Dzień drugi🏍▶️Pojezdżdżone, szczyty zdobyte🏔
12/07/2026

➡️Bieszczady ⛰️⛰️⛰️
▶️Dzień drugi🏍
▶️Pojezdżdżone, szczyty zdobyte🏔

▶️W ten piękny dzień🌅 nasi Klubowicze Artur i Roztocz oraz młodzi Jawerzy Filip i Filip..wyruszyli zaprzęgami w Bieszcza...
11/07/2026

▶️W ten piękny dzień🌅
nasi Klubowicze Artur i Roztocz
oraz młodzi Jawerzy Filip i Filip..
wyruszyli zaprzęgami w Bieszczady⛰️⛰️⛰️
Pogoda dopisuje wiec oby tak dalej..

31/05/2026

Albania 2026, 29 maja, piątek.

Kończymy naszą podróż. Dziś ostatni etap - kawałek wspólnej podróży a potem tak jak zjechaliśmy się, tak i rozjedziemy. Robert z Wiesiem zaatakują bardziej na lewo, ja z Krzyśkiem bardziej na prawo.

Tradycji jednakże stać się musi zadość - wstajemy o 5:00. I szok. Wczoraj o tej porze było ponad 23C, a teraz równiutkie 20C mniej. Słowem zimno. Jaki początek, taki koniec. Na szczęście nie pada i to jest duży plus. Zakładamy na siebie cieplejsze rzeczy, zmiana rękawiczek i w drogę. Ja mam najmniej, bo lekko ponad 430km. Nieco dalej ma Krzysiek. Robertowi wylosowało się najtrudniejsze, ma o ponad 100km więcej. Ruszamy. Jest zimno, słońce czasem świeci prosto w oczy. Ale dziś to jakby wcale nie przeszkadzało. Wybraliśmy autostradę, tak będzie szybciej i wygodniej, tym bardziej że w planach nie ma do zwiedzania już nic, aczkolwiek ...

Benzyny mamy na tyle, by z zapasem dojechać do Polski. I tak robimy. Tankujemy na stacji już w Polsce. Cena za litr wciąż bardzo miła. W okolicach Piotrkowa Trybunalskiego rozstajemy się, chłopaki pojechali dalej A1, my skręciliśmy na S8.

Po kilkudziesięciu kilometrach krótka przerwa na dotankowanie Velorexa. I tu właśnie, na stacji w Czerniewicach dopadło nas "aczkolwiek" - wielokrotnie przejeżdżałem obok tej stacji i za każdym razem, jak ominąłem już wjazd, to uświadamiałem siebie, że chciałem obejrzeć stojące tam w gablotach pojazdy z czasów PRL. A jest co oglądać, bo i Mikrusa i Syrenki, Polonezy, Fiaty, Trabanty z Wartburgami, a nawet Wołgi stoją. Słowem uczta dla oczu.

Po chwili postoju (i kawie) ruszyłem z Krzyśkiem w dalszą drogę. Udało nam się wjechać do Warszawy przed piątkowym szczytem, co nie oznacza, że nie staliśmy w korku. Na szczęście Warszawa nie pokazała jeszcze co potrafi.

Kolejno meldowaliśmy się w domach. Już bez dodatkowych przygód. W odróżnieniu od zeszłego roku, gdy było zimno i mokro na dalekiej północy, w tym roku było zimno i mokro na południu. No dobra, nad Adriatykiem przejściowo, co tylko potwierdza to spostrzeżenie.

Trasa: 430-540km
Łącznie: 4820-5060
Awarie: nic spektakularnego - atakowanie wiertarką skrzyni biegów, połowienie silnika czy używanie siekiery do naprawy elementów zawieszenia nie robią już na nas większego wrażenia. Jazda ponad 4000km bez 4 biegu, bez ładowania, urywanie się fragmentów osprzętu, cykliczna wymiana dętek. Nuuuda. To są knedle, i tak pojadą dalej, dowiozą nas do celu. Jakieś wątpliwości?

Albania 2026, 28 maja, czwartek.Toczymy się wytyczonym rytmem. Pobudka o 5:00, wyjazd o 6:00. Tym, razem do pokonania by...
28/05/2026

Albania 2026, 28 maja, czwartek.

Toczymy się wytyczonym rytmem. Pobudka o 5:00, wyjazd o 6:00. Tym, razem do pokonania był Zagrzeb, a zatem miasto stołeczne. Spodziewaliśmy się stołecznych korków, te były jak dotychczas, czyli na przedmieściach.

I to mogłaby być najkrótsza notka, no bo o czym pisać? Jedziemy, jedziemy, jedziemy. I byłaby nudna. A jednak …

Pierwszy był Krzysiek. U naszych braci od szabelki urwał mocowanie filtra powietrza. W zasadzie to dałoby się pojechać i bez filtra, na skarpetce, no ale od czego są trytytki? Pierwsza wersja prowizorki już na etapie prototypowania ujawniła błędy konstrukcyjne. Druga wersja, "ekologiczna", czyli z zastosowaniem patyków poległa na zabezpieczeniu p.poż. Kolejna wersja utrzymała się technologicznie i praktycznie. I to ona zwyciężyła w tym szybkim konkursie prowizorek.

Dalej, nieco z innej bajki - w Austrii, tuż przed granicą ze Słowacją, spotkaliśmy starszego Włocha, który rowerem podróżował z Wenecji do Krakowa. Zatrzymał się obok nas, bo … przebił dętkę. Drugi raz tego dnia. Pogadaliśmy z nim na migi, bo my z włoskiego to nic, a on z każdego innego języka podobnie. Poczęstowaliśmy go kawą i pożyczyliśmy sobie szerokiej drogi.

Ponieważ jedynym stałym elementem naszych planów podróży jest ich zmienność, wylądowaliśmy w pewnym momencie około 90km od Jiri. Wstępnie rozmawialiśmy o kolejnym dniu i kawie, a wyszło jak wyszło. Szkoda. Może następnym razem szczęście nam dopisze.

Ale ni dziś - dętka u Roberta złapała włoski katar - zrobiła pffff. Całe szczęście, że w przyczepie miałem zapasową i nie trzeba było jej kleić, a jedynie wymienić. Klejenie jednak było. Opony. No kto rozsądny klei oponę w zestawie dętkowym? Z braku rozsądnych ludzi w tej wycieczce, myśmy to zrobili.

I na sam koniec nieco się pochwalimy. Chyba nikt z czytających nie był knedlem w 6 krajach w ciągu jednego dnia? A my tak: Chorwacja, Słowenia, Węgry, Austria, Słowacja, Czechy. I gdyby Robert zechciał używać 4 biegu, to byśmy jeszcze Polskę dołożyli. I ciekawostka druga - kto był krócej niż my w jednym z tych miejsc? W Słowenii byliśmy niecały kwadrans, przejazdem, ale byliśmy.

Trasa:570km
Awarie:
Krzysiek - urwane mocowanie filtra powietrza
Robert - przebita dętka

Albania 2026, 27 maja, środa.Chorwacja też. Tak, Chorwacja również zafundowała nam deszcz a nawet burzę. Co prawda zdąży...
27/05/2026

Albania 2026, 27 maja, środa.

Chorwacja też. Tak, Chorwacja również zafundowała nam deszcz a nawet burzę. Co prawda zdążyliśmy zjechać na nocleg, lecz nie udało nam się zabrać rzeczy z motocykli bez zmoczenia.

Cofnijmy się jednak o kilkanaście godzin. Jest 5:00, Split, wstajemy. Szybkie śniadania, jak zwykle zresztą, pakowanie i o 6:00 wyjazd. Miasto jeszcze śpi. Musimy przejechać przez centrum - udaje się to bez najmniejszego problemu. Pierwsze korki, i to w przeciwną stronę, są na przedmieściach. Jest końcówka maja, a już rano nie było czym oddychać. Gdy opuszczaliśmy Split, temperatura sięgnęła 25C. O 6:00 rano!. A później było tylko cieplej. Około 14:00 prognozy podawały 33C (odczuwalna 38C). Dobrze, że nas tam już nie było.

Naszym celem jest tylko jedna atrakcja- opuszczona baza lotnicza w Zeljava. Wybieramy boczne drogi - autostrady nie są dla nas. Po pierwsze nie urwiemy czasu, a po drugie, nie ma już takich podjazdów, by autostrada je łagodziła.

Toczymy się swoim tempem, czasem zjeżdżając na bok, by przepuścić tych, co w swoim mniemaniu "wloką się", a w naszym, po prostu jadą za nami. Czasem to też przerwa, bywa, że na kawę.

Odbijamy z głównej trasy w prawo na Zeljavę. Wita nas tablica z nazwą miejscowości. Nie wypada, bo to jednak znak drogowy, pozostawiamy klubową wlepkę.
Dwa, czy trzy kilometry dalej, oczom naszym okazał się słynny wlepkowy DC-3 (Douglas C-47 Dakota). To obowiązkowy punkt każdego szanującego się motocyklisty, który jest w tej okolicy. Zrobiliśmy kilka zdjęć, pozostawiliśmy i nasz ślad na tej żywej legendzie. Drugą częścią, równie atrakcyjną jest zwiedzanie, a jakże, motocyklem hangarów. To wydrążone w skale miejsca postojowe dla jugosłowiańskich odrzutowców. Przeszedłem się kilkaset metrów wewnątrz góry i ich końca nie było widać. Wszystkie pomieszczenie bardzo wysokie, tak na oko ponad 10 metrów. Po wyjściu weryfikacja tego co zobaczyłem z internetem. Nic dziwnego, że końca nie było widać - to ponad 3500m wykutych w skale hangarów. Wysokość również dobrze oszacowałem - 8 do 12 metrów.
Na koniec małe zerknięcie na dwa pasy startowe - jeden już zarasta trawą, a drugi wygląda całkiem porządnie. Nie wjechaliśmy na nie, postanowiliśmy pojechać dalej.

Jesteśmy już zmęczeni, odczuwamy przebyte kilometry i bądźmy szczerzy, włączył się już tryb "do domu".

Plan mamy ogólny, bardzo. A tym samym podlega ciągłym zmianom. I tymże sposobem na koniec dnia wylądowaliśmy w Zagrzebiu, choć mieliśmy go ominąć.

Trasa: 383km
Awarie: brak

Albania 2026, 26 maja, Split nocą.
26/05/2026

Albania 2026, 26 maja, Split nocą.

Albania 2026, 26 maja, wtorek.Pobudka, jak to w wakacje, o 5:00. Śniadanie, pakowanie i w drogę. Cel: Split. Oczywiście ...
26/05/2026

Albania 2026, 26 maja, wtorek.

Pobudka, jak to w wakacje, o 5:00. Śniadanie, pakowanie i w drogę. Cel: Split. Oczywiście nie tak od razu, najpierw Makarska. Oczywiście z braku atrakcji dla nas pominięta w z wielką gracją. Dalej Omiś, Tu zatrzymaliśmy się na trochę.

Tam spędziliśmy trochę czasu. W zasadzie z dwóch powodów - po pierwsze, bo to fajne miasto, a po drugie, że nocleg w pobliskim Split mieliśmy dopiero od 14:00. Połaziliśmy po starówce, oczywiście porobiliśmy nieco zdjęć. Dalej mając jeszcze nieco czasu podjechaliśmy do Salona (Solin) na ruiny amfiteatru.

Ta wycieczka po ruinach kompleksu miejskiego z 5 wieku była fascynująca. Co prawda w stroju motocyklowym w prawie 30C nie było to łatwe, ale w sumie przyjemne, dla oczu i wyobraźni.

I tym sposobem pozostało nam około 20km do Split. Jazda w korku w pełnym stroju, w korku z potem zalewającym oczy to jest niezły wyczyn. I do tego udało nam się nie pogubić w gęstym ruchu. A jeszcze większy wyczynem było znalezienie miejsca do zaparkowania. Przed sezonem, aż nie chcę myśleć co tu jest w sezonie.

Wbiliśmy na kwaterę, prysznic w zimnej wodzie, lekkie ciuchy i w miasto. Split to kawał historii, miasto pełne zaułków, historycznych budowli i jednak sporej dawki współczesności. Widać, że nastawione na turystykę. Pochodziliśmy prawie dwie godziny i zmęczeni wróciliśmy na wieczorną sjestę. W planach wycieczka jak upał nieco odpuści.

Swoją drogą, to jesteśmy już tak zmęczeni przebytymi kilometrami, upałem i atrakcjami, że coraz większym wyzwaniem jest przejechanie po względnie płaskiej drodzy i tych niespełna 200 km. Chyba czas wracać do domu. Znaczy Robert od Arad w Rumunii już wraca. Pora byśmy dołączyli do niego.

Trasa: 188km
Awarie: brak, bo ileż można.

Albania 2026, 26 maja, poniedziałek.Pobudka o normalnej, urlopowej porze, czyli o 6:00. Wieczorem zasypialiśmy przy odgł...
25/05/2026

Albania 2026, 26 maja, poniedziałek.

Pobudka o normalnej, urlopowej porze, czyli o 6:00. Wieczorem zasypialiśmy przy odgłosach lokalnego ptactwa. Tylko jakoś tak dziwnie znajomo ćwierkało w tonacji hau-hau. Nie wiem, nie znam się. Zasnąłem. To chyba kwestia zmęczenia. Rano sprawne pakowanie, standardowe omówienie dnia i już po godzinie z małym okładem w drogę. Tym razem postanowiliśmy pojechać wprost do Dubrownika.

Jest koniec maja, ponoć nie ma tu jeszcze wielu turystów. Ja sobie nie wyobrażam jak tu jest w sezonie. Gwarno, tłoczno i gorąco. I nie ma możliwości wybrania dwóch z trzech. Komplet był dostępny już dziś.

Ponieważ przyjechaliśmy motocyklami, to znaleźliśmy miejsce raz, że bezpłatne, a dwa, pod samymi murami starówki. Porzuciliśmy stroje motocyklowe i jak rasowi turyści poszliśmy na zamek w koszulkach i krótkich spodenkach. To był doskonały wybór.

Polecam, pomimo kosztów, wycieczkę po murach Dubrownika. Widoki na całe miasto przepiękne, a jeszcze ładniejsze na morze. Można stać i patrzeć. I ewentualnie przejść kawałek i pod innym kątem oglądać jeszcze raz to samo. I jeszcze raz, i jeszcze raz. Warto jednak delikatnie ostrzec, że to atrakcja raczej nie dla ludzi z lękiem wysokości.

Po Dubrowniku postanowiliśmy pojechać dalej, w kierunku Ston. I tu kolejne mury do wdrapania. Tym razem odpuściliśmy, bo pocenie się w ponad 30C na otwartej przestrzeni to raczej nie jest dobry pomysł. Czasem nawet nam trafiają się przebłyski zdrowego rozsądku. Trudno, nikt nie jest doskonały w szaleństwie.

Pokręciliśmy się po 3 tutejszych ulicach i podjęliśmy decyzję - nocujemy w okolicy. Tu praktycznie nie ma kempingów, dlatego też wynajęliśmy pokój i wczesnym popołudniem zakończyliśmy jazdę.

Oczywiście dzień się jeszcze nie skończył i po wycieczce na obiad, w planach kolejna, na pomoczenie się w wodzie.

Trasa: 174km
Awarie: hmm, brak.

24 maja, niedziela.Pobudka 5:30. A nie, łaskawcy dali mi pospać aż do 5:50. Zebraliśmy się sprawnie, wyprowadziliśmy dwa...
25/05/2026

24 maja, niedziela.

Pobudka 5:30. A nie, łaskawcy dali mi pospać aż do 5:50. Zebraliśmy się sprawnie, wyprowadziliśmy dwa motocykle poza podwórko. Gdy kończyliśmy pakować się, zszedł gospodarz i uruchomił swojego mesia ML. Takiej fontanny z wydechu to jeszcze nie widziałem. A po przegazowaniu była poprawka. Okazało się, że jego syn, tak na oko 3 lata dzień wcześniej, nie pierwszy raz, zafundował autu lewatywę. Tego nie da rady odzobaczyć.

Bez żalu opuściliśmy Tiranę i autostradą obraliśmy kierunek na Szkodrę. Nigdy jak dotąd jazda prostą płaską autostradą nie sprawiła mi tyle radości. Po drodze było stanowisko archeologiczne, ledwo kilometr w bok. Postanowiliśmy zobaczyć to miejsce. Tu też wchodzi komercjalizacja. Tyle, że Albańczycy jeszcze muszą nauczyć się w turystykę. Parking na około 80 aut, jest 8:20, tylko my jesteśmy na parkingu, a parkingowy zwraca nam uwagę, byśmy podjechali do samego krawężnika i stanęli gęściej, bo zajmujemy za dużo miejsca. A jak już się ustawiliśmy, to okazało się, że wejścia jeszcze nie ma, bo ta atrakcja czynna od 9:00. I tyle było ze zwiedzania.

Pojechaliśmy dalej, do Kruda. Tam, a jakże, pod górkę. Wjechaliśmy tak daleko jak daliśmy radę, a później klasyczna wycieczka motocyklistów - w kompletnym stroju, no ok, poza kaskami. Obóz kondycyjny (Aniu, zgodnie z zamówieniem). Ruiny zamku były ciekawe, widoki przednie. Warto było wdrapać się tak wysoko.

I dalej w drogę, ku Szkodrze. Po drodze, przy odpoczynku doszliśmy do wniosku, że jest na tyle wcześnie, że może warto odpuścić sobie kolejny zamek i wycieczkę w Góry Przeklęte (bo jakoś gór mamy chwilowo dość) i pojechać do Czarnogóry. Pomysł został przyjęty przez aklamację i udaliśmy się na przejście graniczne. Niby osiem minut oczekiwania, a wyszło ponad pół godziny. I tam zaczepiło nas dwóch chłopaków, jak się okazało z Polski. Podróżowali autostopem przez Bałkany. Szacunek za pomysł, odwagę i realizację.

Potoczyliśmy się przez Bar, Satomore do Budva. Widoki przepiękne. Tego nie da się opisać, zdjęcia też nie oddadzą. Postanowiliśmy zatrzymać się gdzieś na kemping. I to jest problem. Hoteli, apartamentów w bród, a kempingów niestety brak. Pierwszy znaleziony pokonał nas podjazdem z głównej drogi. Znaleźliśmy kolejny, a dokładniej glamping kilka kilometrów dalej. W międzyczasie nieco już zmęczeni zatrzymaliśmy się na poboczu na kawę i małe co-nieco.

Stawiam motocykl na stopce centralnej, a on się nieco buja na boki - spadł seger i sworzeń nieco się wysunął. Naprawa siekierą. Tak, Jawę da radę naprawić również siekierą.

Krótka, szybka naprawa i w drogę. Po kilku kilometrach zjechaliśmy w stronę noclegu i znów, w gorę i w dół a drogi tak wąskie, że nie da rady wyminąć się osobówka z motocyklem, że o Velorexie nie wspomnę. A wypadało by, bo raz Krzysiek się zatrzymał, a kierowca z naprzeciwka tak blisko przejechał, że złożył mu lusterko.
W innym miejscu na skrzyżowaniu ledwo udało i się zatrzymać tuż za Krzyśkiem, tak była szybka akcja, gdy okazało się że nie damy radę minąć się. A Robert równie gwałtownie hamował by nie uderzyć we mnie. Tylko nie wiem dlaczego Wiesiek tego nie nagrał.

Jakoś minęliśmy się, ruszyliśmy a chłopaków nie. Zatrzymałem się, czekam, czekam i nic. Zawracam, raptem ze 300 metrów i co mi się ukazuje zza zakrętu? Chłopaki w ferworze walki. Z linką sprzęgła. No oczywiście, że u Roberta. Raczej nie powinniście być zdziwieni.

I dojechaliśmy niemal na kemping. Pozostał ostatni podjazd. Oczywiście stromo pod górę. Mapa pokazuje jeszcze 100 metrów. Ruszam pierwszy, po 20m droga się rozwidla, mapa pokazuje w prawo, jeszcze ostrzej pod górę, a na lewo jest jakiś parking. Chwila zawahania, obroty spadają, zatrzymuję się. A w zasadzie zaczynam staczać się w dół. Nie jestem w stanie nacisnąć tylnego hamulca, bo obie nogi już na ziemi, a przedni w tym wypadku niewiele daje. Składa mi się przyczepa i dopiero tak zablokowany jestem w stanie przestać się staczać. A w tym czasie słyszę ryk silnika, to Krzysiek, nie widząc mnie za zakrętem zaczyna atakować podjazd. No zdziwił się bardzo widząc origami z Jawy i PAVika. Okazało się, że ten parking to do kempingu, a mapy nieco przekłamują jego położenie.

Przywitał nas bardzo fajny gospodarz. Szybko dogadaliśmy się i dostaliśmy na ukojenie nerwów lokalną księżycówkę oraz podzielił się z nami swoją kolacją. To była wieprzowina w warzywami w formie zupy. Całkiem smaczne.

Później rozpakowanie i wycieczka nad zatokę. Brzeg skalisty a woda przezierna na ponad 2 metry, nieco jeżowców, ale i tak z kapciach weszliśmy wymoczyć się nieco. Kąpiel była i odprężająca, a jednak i męcząca. Później jeszcze spacer na piwo do wioski po drugiej stronie poprzedzony konsumpcją owoców morwy czarnej. Były większe niż u nas i bardzo słodkie, pomimo, że znakomita ich większość nie była jeszcze dojrzała.

Trasa: 256km
Awarie:
Daniel - wysunięty sworzeń centralki
Krzysiek - cykliczne gubione ładowanie
Robert - zerwana linka sprzęgła

Adres

Al. Katowicka 62 05-830 Nadarzyn,
Nadarzyn
AL. KATOWICKA 62

Strona internetowa

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy JAWA-ČEZET KLUB POLSKA opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Skróty

Udostępnij