11/06/2026
To prawda, że rzadko piszemy o tym, co u nas. Może dlatego, że u nas tętni życie, dzień kończy się późno i mamy ręce pełne roboty. Bo człowiek musi mnóstwo w sobie zmienić, żeby zmieniło się to jedno: przestać brać.
Co dzieje się ostatnio? Ogród, który przez całą zimę wygląda jak zapomniane królestwo, jest już pełen zieleni! Co delikatniejsze sadzonki chłopaki wnosili na noc do swojego pokoju, żeby nie zmarzły – więc od początku otoczone są prawdziwą czułością. Najwięcej emocji budzą sadzonki arbuza – zobaczymy, czy przetrwają!
Po drugie, nawiązaliśmy bliską więź z częstochowskim hospicjum – od czasu do czasu jedziemy tam – albo z jasełkami, albo z gitarą – ale tak naprawdę to tylko pretekst, żeby spotkać ludzi, którzy tworzą to miejsce. Wracamy zawsze pełni wzruszeń i odkrycia, że życie ma sens, że w swojej kruchości, ma sens, i jest dobre. Niedawno wzięliśmy udział w biegu na rzecz hospicjum i marzy nam się jakiś półmaraton.
Po trzecie, żeby się nie zasiedzieć i żeby zwiedzić Jurę (jest piękna!), kupiliśmy nowe rowery, i jeździmy. Przy okazji, zbudowaliśmy dla nich domek, a przy okazji: zbudowaliśmy suszarnię na pranie – i cieszymy się z tego jak dzieci!
Po czwarte, trudno nam z tym, że czasem ktoś przerywa terapię i wyjeżdża, bo przecież wiemy, co się dzieje z człowiekiem, kiedy wraca do swojego świata. Po piąte, cały czas przyjeżdżają nowi ludzi – i oni potrzebują naszego serca, i uważności, i wsparcia – bo świat po odstawieniu „znieczulaczy” bywa i piękny, i trudny. I trzeba się go nauczyć.
Pozdrawiamy! Miejcie się najlepiej!