09/09/2026
Są w życiu takie chwile, kiedy człowiek zatrzymuje się na moment, spogląda za siebie i dopiero wtedy uświadamia sobie, jak długa i trudna była droga, którą przeszedł…
Dziś jest właśnie taki dzień. ❤️
Z ogromnym wzruszeniem i wdzięcznością pragnę podziękować Zarządowi Polski Klub Kynologiczny — Zbigniew Paweł Zieliński oraz Ewa Zielińska — za zaufanie, wsparcie i wiarę we mnie. A przede wszystkim za niezwykły dla mnie moment, jakim było wręczenie mi nominacji na międzynarodowego sędziego kynologicznego.
To dla mnie nie jest tylko nominacja.
To coś znacznie więcej.
To lata pracy, nauki, wyrzeczeń, nieprzespanych nocy, chwil radości, ale również momentów zwątpienia. Były chwile, kiedy zastanawiałam się, czy warto dalej iść tą drogą. Czy mam jeszcze siłę. Czy dam radę.
I właśnie dlatego dziś tak bardzo czuję, że nie doszłam tutaj sama.
Dziękuję wszystkim, którzy byli ze mną przez te lata. Tym, którzy podawali mi rękę, kiedy było trudno. Tym, którzy cieszyli się razem ze mną z każdego małego sukcesu. Tym, którzy potrafili powiedzieć właściwe słowo dokładnie wtedy, kiedy było mi ono najbardziej potrzebne.
Renata Rembis — Tobie należą się szczególne podziękowania. ❤️
Za setki godzin przegadanych o wzorcach ras, za analizowanie, porównywanie, zadawanie pytań i szukanie odpowiedzi. Za wszystkie te rozmowy, które niejednokrotnie kończyły się wtedy, kiedy większość ludzi już dawno spała.
To właśnie te godziny spędzone na rozmowach, dyskusjach i wspólnym analizowaniu wzorców wniosły ogromnie wiele do mojego rozwoju. Były czymś więcej niż nauką — były pasją, wymianą wiedzy i ciągłym poszukiwaniem tego, co w kynologii najważniejsze.
Chcę również z całego serca podziękować hodowcom.🐕🐩🐕🦺🦮 ❤️
To właśnie od Was nauczyłam się bardzo wiele. Każdy kontakt z hodowcą, każda rozmowa, każde pytanie, każda dyskusja o psach, rodowodach, typie, budowie czy ruchu była dla mnie kolejną lekcją. Pokazywaliście mi swoje psy, swoje osiągnięcia, ale również swoje dylematy i problemy hodowlane.
Dziękuję Wam za zaufanie, za wiedzę, którą niejednokrotnie dzieliliście się ze mną, i za to, że pozwoliliście mi uczyć się razem z Wami.
To również dzięki Wam patrzę dziś na kynologię z dużo większą świadomością i pokorą.
Monika Stolińska — a Tobie dziękuję ❤️🙏 za ten Twój słynny „kopniak”, kiedy chciałam odpuścić🤣. Za to, że nie pozwoliłaś mi się poddać. Czasami człowiek potrzebuje obok siebie kogoś, kto uwierzy w niego wtedy, kiedy on sam przestaje wierzyć w siebie.
Dziękuję moim Przyjaciołom.
Wy wiecie najlepiej, ile razy byliście obok. ❤️
Za rozmowy, za wsparcie, za obecność, za milczenie wtedy, kiedy nie trzeba było nic mówić. Za to, że byliście — po prostu.
Dziękuję również wszystkim, których dziś nie wymieniłam z imienia. Jest Was tak wielu, że musiałabym wymienić dziesiątki osób. Każdy z Was zostawił na tej drodze swój ślad. Czasem było to jedno zdanie, czasem gest, rada, pomoc, a czasem po prostu obecność.
I choć dziś to moje nazwisko widnieje przy tej nominacji, wiem, że za tym momentem stoi ogrom ludzi i ogrom serc. ❤️
Jestem wdzięczna.
Jestem wzruszona.
I chyba pierwszy raz pozwalam sobie powiedzieć głośno:
Było warto.
Warto było nie odpuszczać.
Warto było iść dalej mimo zwątpienia.
Warto było wierzyć, nawet wtedy, kiedy wiara była naprawdę mała.
Dziś zaczyna się dla mnie kolejny rozdział. Wiem, że będzie wymagał jeszcze więcej odpowiedzialności, wiedzy, pokory i pracy. Ale wchodzę w niego z ogromną wdzięcznością za ludzi, których spotkałam po drodze.
Dziękuję, że byliście. Dziękuję, że jesteście. I dziękuję, że dzięki Wam ta droga miała sens. ❤️🐾
Z całego serca — DZIĘKUJĘ
Z wyrazami szacunku - Małgorzata Witowska