Jaka jest strona internetowa?

https://www.facebook.com/101872518963407/

Zbrodnia miłoszycka - sama prawda, Miłoszyce (2026)

16/10/2026

NACISKI MINISTERSTWA SPRAWIEDLIWOŚCI W SPRAWIE MIŁOSZYCKIEJ. JAK BYŁO NAPRAWDĘ?

Od lat w przestrzeni publicznej powraca teza, że L**h Kaczyński miał naciskać na prokuraturę, aby postawiła Tomaszowi Komendzie zarzuty. Jako dowód przywoływany jest fragment jego wypowiedzi z konferencji prasowej z jesieni 2000 roku.

Aby rzetelnie ocenić te twierdzenia, należy wrócić do chronologii wydarzeń, przypomnieć okoliczności tej wypowiedzi, a następnie prześledzić, co działo się w Ministerstwie Sprawiedliwości po 2018 roku, kiedy sprawa miłoszycka znalazła się w centrum zainteresowania ogólnopolskiej opinii publicznej.

1. Zanim L**h Kaczyński został ministrem, Tomasz Komenda miał już postawione zarzuty i przebywał w areszcie

18 kwietnia 2000 roku Tomasz Komenda został zatrzymany i przedstawiono mu zarzuty. Dzień później, 19 kwietnia, sąd zastosował wobec niego tymczasowe aresztowanie.

L**h Kaczyński objął urząd ministra sprawiedliwości 12 czerwca 2000 roku, a więc niemal dwa miesiące później.

To istotna okoliczność, ponieważ decyzje o przedstawieniu Komendzie zarzutów i zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania zapadły, zanim Kaczyński objął stanowisko.

Warto przypomnieć, kto kierował resortem od początku sprawy do oddalenia kasacji Komendy przez Sąd Najwyższy 12 maja 2005 roku:

▪️ Hanna Suchocka — od 31 października 1997 r. do 8 czerwca 2000 r.
▪️ L**h Kaczyński — od 12 czerwca 2000 r. do 4 lipca 2001 r.
▪️ Stanisław Iwanicki — od 5 lipca 2001 r. do 19 października 2001 r.
▪️ Barbara Piwnik — od 19 października 2001 r. do 6 lipca 2002 r.
▪️ Grzegorz Kurczuk — od 6 lipca 2002 r. do 2 maja 2004 r.
▪️ Marek Sadowski — od 2 maja 2004 r. do 6 września 2004 r.
▪️ Andrzej Kalwas — od 6 września 2004 r. do 31 października 2005 r.

W okresie wakatu na stanowisku ministra, od 8 do 12 czerwca 2000 roku, obowiązki związane z kierowaniem resortem wykonywał premier Jerzy Buzek.

2. Co rzeczywiście wydarzyło się podczas konferencji L**ha Kaczyńskiego?

Jesienią 2000 roku L**h Kaczyński podczas konferencji prasowej mówił o nieprawidłowościach w funkcjonowaniu prokuratury. Wśród wielu poruszanych kwestii wspomniał również o sprawie zbrodni miłoszyckiej. W tym czasie Tomasz Komenda od pół roku przebywał już w areszcie.

Tak więc owa konferencja nie była poświęcona sprawie Małgosi ani Tomaszowi Komendzie. Dotyczyła szerszych problemów związanych z działaniem prokuratury, a sprawa miłoszycka była jedną z wielu poruszonych kwestii. Fragment dotyczący tej sprawy nie stanowił głównego tematu wystąpienia.

Kaczyński zainteresował się sprawą w związku ze skargą pełnomocniczki rodziców Małgosi, dotyczącą przede wszystkim stanowiska wrocławskiej prokuratury, która nie chciała zmienić kwalifikacji prawnej czynu na zabójstwo.

W grudniu 2000 roku zmieniono prokuratora prowadzącego śledztwo w sprawie zbrodni w Miłoszycach. Stanisław Ozimina przestał je prowadzić, a sprawę powierzono Tomaszowi Fedykowi. W marcu 2001 roku odwołano prokuratora okręgowego Marka Gabryjelskiego, jednak nie ma podstaw, by twierdzić, że decyzja ta wynikała wyłącznie ze sprawy miłoszyckiej.

Nie zaprzeczamy więc, że interwencja miała miejsce. Trzeba jednak odróżnić zainteresowanie sposobem działania prokuratury od udowodnionego nacisku na podejmowanie określonych decyzji procesowych.

W szczególności nie można twierdzić, że L**h Kaczyński naciskał na przedstawienie Komendzie zarzutów, skoro nastąpiło to przed objęciem przez niego urzędu.

3. Rok 2018 — sprawa miłoszycka staje się przedmiotem intensywnych działań Ministerstwa Sprawiedliwości

15 marca 2018 roku Tomasz Komenda opuścił zakład karny.

16 maja 2018 roku Sąd Najwyższy uchylił wcześniejsze wyroki skazujące i uniewinnił Komendę.

Po tych wydarzeniach sprawa miłoszycka stała się przedmiotem licznych publicznych wystąpień Zbigniewa Ziobry, który pełnił wówczas funkcję ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego.

Organizowano konferencje prasowe poświęcone sprawie Komendy, błędom wcześniejszego postępowania, działaniom prokuratury oraz poszukiwaniu rzeczywistych sprawców zbrodni.

Podczas tych wystąpień przedstawiano również informacje dotyczące osób podejrzewanych o udział w zbrodni. W tamtym momencie ich odpowiedzialność nie była jeszcze prawomocnie rozstrzygnięta przez sądy.

Konferencję zorganizowano również po zatrzymaniu Norberta Basiury, aby poinformować opinię publiczną o tym wydarzeniu.

Nie chodziło zatem o pojedynczą wzmiankę o sprawie miłoszyckiej przy okazji szerszej wypowiedzi na temat prokuratury. Była to seria wystąpień, których bezpośrednim tematem były konkretna zbrodnia, śledztwo, Tomasz Komenda i osoby podejrzewane o udział w przestępstwie.

4. Zbigniew Ziobro kierował resortem przez cały okres nowego śledztwa i procesów

Zbigniew Ziobro objął stanowisko ministra sprawiedliwości 16 listopada 2015 roku i pełnił je do 27 listopada 2023 roku.

W tym okresie toczyły się kluczowe postępowania związane ze zbrodnią miłoszycką.

W 2016 roku prowadzono działania zmierzające do ustalenia pozostałych sprawców. W 2018 roku Komenda został uniewinniony, a postępowanie wobec innych podejrzanych było kontynuowane.

W 2020 roku zapadł wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu w sprawie Ireneusza Matuszaka i Norberta Basiury. W grudniu 2021 roku sprawę rozstrzygnął Sąd Apelacyjny we Wrocławiu.

26 października 2023 roku Sąd Najwyższy oddalił kasacje w sprawie Matuszaka i Basiury. Zbigniew Ziobro nadal sprawował wówczas urząd ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego. Z funkcji ministra odszedł dopiero 27 listopada 2023 roku.

Przez cały okres nowego śledztwa, procesów przed sądami obu instancji oraz postępowania kasacyjnego resortem kierował więc ten sam polityk.

Samo sprawowanie urzędu ani organizowanie konferencji prasowych nie dowodzi bezprawnego wywierania nacisków. Nie oznacza to jednak, że publiczne działania ministra i prokuratora generalnego w tak konkretnej i głośnej sprawie nie powinny podlegać analizie.

5. I teraz porównajmy oba okresy

Dopiero po przedstawieniu chronologii widać, jak bardzo różnią się okoliczności obu sytuacji.

W przypadku L**ha Kaczyńskiego punktem odniesienia stało się kilka zdań wypowiedzianych podczas jednej konferencji prasowej jesienią 2000 roku. Konferencja ta nie była poświęcona sprawie miłoszyckiej, a Komenda miał już wówczas postawione zarzuty i był tymczasowo aresztowany.

W przypadku Zbigniewa Ziobry mamy natomiast do czynienia z wieloma konferencjami prasowymi od 2018 roku, podczas których sprawa miłoszycka, postępowanie dotyczące Komendy i osoby podejrzewane o udział w zbrodni stanowiły bezpośredni temat wystąpień. Ziobro kierował resortem przez cały okres nowego śledztwa i kolejnych procesów, aż do rozstrzygnięcia kasacji w październiku 2023 roku.

I właśnie tutaj pojawia się problem, którego nie sposób zignorować.

Jak to możliwe, że kilka zdań L**ha Kaczyńskiego, wypowiedzianych podczas jednej konferencji, urosło do rangi rzekomego dowodu na nie wiadomo jak wielkie naciski, podczas gdy wielokrotne konferencje Zbigniewa Ziobry, poświęcone bezpośrednio sprawie miłoszyckiej, są w opinii publicznej w dużej mierze pomijane?

Nie twierdzimy, że każde wystąpienie Ziobry było bezprawnym naciskiem. Takiego wniosku nie można wyprowadzić wyłącznie z liczby konferencji.

Zwracamy jednak uwagę na rażącą nierównowagę w sposobie, w jaki te wydarzenia są przedstawiane i oceniane.

Jeżeli pojedyncza wypowiedź jednego ministra ma być analizowana jako możliwa forma nacisku na prokuraturę, to dlaczego nie poddaje się równie wnikliwej analizie wielokrotnych wystąpień jego następcy, który publicznie wypowiadał się o tej konkretnej sprawie, osobach podejrzewanych i prowadzonych postępowaniach?

Dlaczego w jednym przypadku kilka zdań urasta do rangi kluczowego dowodu, a w drugim cała seria konferencji nie wywołuje żadnej dyskusji?

6. Nasz wniosek

Nie zamierzamy zastępować jednej politycznej narracji inną. Nie twierdzimy, że publiczne wystąpienia Ziobry dowodzą bezprawnych nacisków.

Wskazujemy natomiast, że rzetelna analiza wymaga uwzględnienia chronologii, kontekstu, liczby wystąpień i rzeczywistego przebiegu postępowań.

Tomasz Komenda usłyszał zarzuty i został tymczasowo aresztowany, zanim L**h Kaczyński objął urząd ministra. Jesienią 2000 roku Kaczyński wspomniał o sprawie miłoszyckiej podczas konferencji dotyczącej szerszych problemów prokuratury. Była to jednorazowa sytuacja. Później L**h Kaczyński nigdy już nie zabierał publicznie głosu na temat zbrodni w Miłoszycach.

Od 2018 roku Zbigniew Ziobro wielokrotnie publicznie wypowiadał się na temat zbrodni miłoszyckiej, a jego ministerstwo nadzorowało prokuraturę przez cały okres nowego śledztwa i procesów dotyczących innych podejrzanych.

Te okoliczności nie są identyczne i nie należy udawać, że są. Ale właśnie dlatego każda z nich zasługuje na rzetelną, opartą na faktach ocenę.

W TEJ SPRAWIE NAJWAŻNIEJSZA JEST MAŁGOSIA, JEJ RODZINA I PRAWDA O TYM, CO RZECZYWIŚCIE SIĘ WYDARZYŁO.

15/10/2026

DWA PROCESY, TA SAMA ZBRODNIA, ALE ZUPEŁNIE INNY CIĘŻAR MEDIALNY I SPOŁECZNY

Proces Tomasza Komendy w latach 2001–2004 a proces Ireneusza Matuszaka i Norberta Basiury w latach 2019–2021. Porównanie, którego nie wolno pomijać.

Sprawa zbrodni miłoszyckiej wymaga rzetelnej analizy, obejmującej także warunki, w jakich odbywały się oba procesy. Nie wystarczy stwierdzić, że dotyczyły tej samej tragedii. Trzeba również zapytać, czy toczyły się w podobnej atmosferze medialnej i społecznej.

Odpowiedź brzmi: zdecydowanie nie. Pierwszy proces odbywał się w warunkach typowych dla ówczesnych postępowań dotyczących brutalnych zbrodni, przy zainteresowaniu przede wszystkim lokalnym. Drugi rozpoczął się po prawomocnym uniewinnieniu Tomasza Komendy, gdy jego historia należała już do najgłośniejszych tematów w Polsce. Był to poziom zainteresowania wyjątkowy, skrajny i w praktyce unikalny w skali kraju. Nie były to więc porównywalne warunki prowadzenia postępowania ani podobny ciężar społeczny.

1. PIERWSZY PROCES: SPRAWA ZNANA GŁÓWNIE LOKALNIE

Na początku lat dwutysięcznych sprawa zbrodni miłoszyckiej była rozpoznawana przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu. W 2003 roku Tomasz Komenda został skazany, a w 2004 roku sąd drugiej instancji zaostrzył wymierzoną mu karę.

Nie ma wątpliwości, że chodziło o brutalną zbrodnię na 15-letniej Małgosi. Powaga czynu nie oznacza jednak, że proces był wydarzeniem o ogólnopolskiej skali. Pierwszego procesu Komendy nie można przedstawiać tak, jakby od początku był ogólnopolskim medialnym spektaklem. Taka charakterystyka byłaby niezgodna z rzeczywistym kontekstem tamtego postępowania.

Zainteresowanie sprawą miało przede wszystkim wymiar lokalny i mieściło się w granicach uwagi, jaka towarzyszy podobnym procesom dotyczącym brutalnych przestępstw. Nie było wówczas ogólnokrajowej mobilizacji opinii publicznej ani przekonania, że postępowanie ma rozstrzygnąć jedną z największych afer wymiaru sprawiedliwości w Polsce. Nie istniał jeszcze także dodatkowy kontekst związany z późniejszym uniewinnieniem Tomasza Komendy i jego wieloletnim pozbawieniem wolności.

Ówczesny krajobraz medialny obejmował także inne głośne postępowania sądowe m.in:

Sprawa „Skorpiona” – we Wrocławiu rozpoznawano sprawę Krzysztofa Gawlika, seryjnego zabójcy, który został skazany w 2002 roku. Było to jedno z najgłośniejszych postępowań kryminalnych w powojennej historii miasta.

Sprawa „łowców skór” – w Łodzi ujawniono proceder związany z handlem informacjami o zgonach pacjentów pogotowia oraz podejrzeniami o zabójstwa. Afera wywołała ogólnopolską debatę.

Sprawa zabójstwa pracowników Kredyt Banku – brutalne morderstwo czterech osób w warszawskiej placówce banku w 2001 roku doprowadziło do głośnego postępowania karnego.

2. DRUGI PROCES: SPRAWA, KTÓRĄ ŻYŁA CAŁA POLSKA

W 2019 roku rozpoczął się proces Ireneusza Matuszaka i Norberta Basiury przed Sądem Okręgowym we Wrocławiu. Obaj mężczyźni zostali oskarżeni o gwałt i zabójstwo Małgosi. 25 września 2020 roku sąd pierwszej instancji skazał obu na 25 lat pozbawienia wolności.

Postępowanie odbywało się po prawomocnym uniewinnieniu Tomasza Komendy w maju 2018 roku. Po osiemnastu latach więzienia jego historia stała się jednym z najgłośniejszych tematów w Polsce. Gdy w 2019 roku rozpoczęto sprawę wobec kolejnych oskarżonych o zbrodnię miłoszycką, media i opinia publiczna znały już jej szeroki kontekst.

Nie był to zwykły proces dotyczący brutalnej zbrodni. Toczył się w cieniu jednej z najbardziej rozpoznawalnych w skali kraju historii niesłusznego skazania i wieloletniego pozbawienia wolności. Sprawa była obecna w ogólnopolskich mediach, komentowana przez dziennikarzy, prawników i opinię publiczną, a jej wynik miał być odbierany nie tylko jako rozstrzygnięcie dotyczące śmierci Małgosi, lecz także jako odpowiedź na pytanie, kto rzeczywiście odpowiadał za czyn, za który wcześniej skazano Tomasza Komendę.

Ogólnopolskie redakcje relacjonowały rozpoczęcie procesu, wydarzenia na sali rozpraw i kolejne etapy postępowania. Sprawa nie była już wyłącznie próbą ustalenia odpowiedzialności za śmierć Małgosi. Stała się także częścią debaty o prawomocnym uniewinnieniu Komendy i odpowiedzialności za konsekwencje jego wieloletniego pozbawienia wolności.

W rezultacie postępowanie odbierano w dwóch nakładających się wymiarach: jako tragedię Małgosi oraz powszechnie znaną historię Tomasza Komendy. Opinia publiczna oczekiwała zarówno wyjaśnienia zbrodni i rozliczenia osób, które za nią odpowiadały, jak i uznania krzywdy Komendy oraz jego rodziny. To połączenie nadało sprawie wyjątkowy, bezprecedensowy ciężar medialny i społeczny.

Towarzysząca jej presja nie była zwykłym zainteresowaniem pojawiającym się przy sprawach o zabójstwo. Miała charakter ogólnopolski, wielowątkowy i wyjątkowy w skali kraju — wynikała jednocześnie z brutalności zbrodni, historii Komendy oraz oczekiwania, że cała sprawa zostanie ostatecznie i symbolicznie zamknięta.

3. ZWARTA ANALIZA RÓŻNIC MIĘDZY PROCESAMI

Pierwszy proces odbywał się na początku lat dwutysięcznych, przy zainteresowaniu przede wszystkim lokalnym i bez kontekstu późniejszego uniewinnienia Tomasza Komendy. Towarzyszyła mu presja typowa dla sprawy o brutalną zbrodnię: poważna, ale ograniczona do lokalnych mediów i społeczności. Nie istniało wówczas oczekiwanie, aby jedno postępowanie wyjaśniło jednocześnie zbrodnię oraz krzywdę człowieka prawomocnie uniewinnionego po odbyciu kary osiemnastu lat pozbawienia wolności. Nie było też przekonania, że wynik sprawy ma symboliczne znaczenie dla oceny całego wymiaru sprawiedliwości.

Drugi proces toczył się w warunkach ogólnopolskiej, wyjątkowej i w praktyce bezprecedensowej uwagi. Prawomocne uniewinnienie Komendy było już powszechnie znanym faktem, a media i społeczeństwo śledziły sprawę zarówno ze względu na śmierć Małgosi, jak i potrzebę domknięcia historii związanej z jego skazaniem i późniejszym uniewinnieniem.

Różnica dotyczyła więc nie tylko liczby publikacji, lecz także jakości i intensywności oddziaływania opinii publicznej. W 2019 roku postępowanie oceniano przez pryzmat wcześniejszego skazania Komendy, jego późniejszego uniewinnienia oraz oczekiwania społecznego finału tej historii. Każde rozstrzygnięcie mogło być przedstawiane jako potwierdzenie albo podważenie narracji o największej pomyłce sądowej ostatnich lat. Tego rodzaju obciążenie nie istniało podczas pierwszego procesu.

Nie oznacza to, że zainteresowanie opinii publicznej dowodziło nieprawidłowości postępowania ani że można na tej podstawie przesądzić o wpływie mediów na sędziów.

Oznacza jednak, że drugi proces odbywał się w warunkach radykalnie odmiennych od pierwszego.

Pierwszy był obciążony zainteresowaniem typowym dla tego rodzaju spraw. Drugi toczył się pod presją ogólnopolską, wyjątkową i unikalną w skali kraju, ponieważ został włączony w już istniejącą, powszechnie znaną historię Tomasza Komendy.

Presja medialna nie musi oznaczać bezpośredniego nacisku na sąd, aby stanowić istotny element kontekstu. Może przejawiać się w skali relacji, częstotliwości komentarzy, sposobie przedstawiania rozpraw oraz oczekiwaniach wobec wyniku. W drugim procesie wszystkie te elementy występowały w natężeniu nieporównywalnym z pierwszym postępowaniem.

Jednocześnie sąd powinien oceniać dowody, a nie odpowiadać na oczekiwania opinii publicznej. Każdy oskarżony ma prawo do rzetelnego procesu, niezależnie od rozgłosu sprawy, a powaga zbrodni i powszechne przekonanie nie mogą zastępować dowodów ani sądowej oceny materiału.

4. WYWAŻONE PODSUMOWANIE

Ta sama zbrodnia i ten sam Sąd Okręgowy we Wrocławiu nie oznaczają takich samych warunków medialnych i społecznych. Pierwszy proces odbywał się przed prawomocnym uniewinnieniem Tomasza Komendy, gdy sprawa miała przede wszystkim lokalny charakter. Drugi rozpoczął się po jego uniewinnieniu, gdy historia Komendy stała się nieodłączną częścią odbioru zbrodni miłoszyckiej i jednym z najgłośniejszych tematów w Polsce.

Nie można twierdzić, że sama presja medialna przesądziła o wyniku drugiego procesu. Można jednak stanowczo stwierdzić, że jej skala i charakter były wyjątkowe, bezprecedensowe i unikalne w skali kraju. Nie była to zwykła presja pojawiająca się przy każdej głośnej sprawie karnej. Wynikała z połączenia brutalnej zbrodni, prawomocnego uniewinnienia człowieka po osiemnastu latach więzienia oraz ogólnopolskiego oczekiwania, że nowe postępowanie przyniesie ostateczne wyjaśnienie całej historii.

Ostatecznie o odpowiedzialności powinny decydować dowody i prawo, nie oczekiwania społeczne. Wymiar sprawiedliwości musi być odporny na nacisk szczególnie wtedy, gdy sprawa staje się symbolem ogólnonarodowych emocji.

Tym bardziej nie wolno zacierać różnicy między pierwszym procesem, prowadzonym przy głównie lokalnym zainteresowaniu, a drugim, toczącym się pod wyjątkową uwagą całego kraju.

Porównując oba postępowania, trzeba więc pamiętać zarówno o wydarzeniach na sali sądowej, jak i o fundamentalnej zmianie ich medialnego oraz społecznego otoczenia.

Pierwszy proces nie był ogólnopolskim spektaklem. Drugi stał się częścią jednej z najgłośniejszych historii polskiego wymiaru sprawiedliwości. Taka perspektywa nie przesądza o winie ani o nieprawidłowościach, ale pozwala pełniej, uczciwiej i bez fałszywego zrównywania ocenić różnice między procesami.

07/10/2026

DWA PROCESY. TA SAMA ZBRODNIA. A DWA ZUPEŁNIE RÓŻNE STANDARDY PROWADZENIA PROCESU.

Jeżeli ktoś chce naprawdę zobaczyć różnicę pomiędzy pierwszym procesem Tomasza Komendy a procesem Ireneusza Matuszaka i Norberta Basiury, nie powinien patrzeć wyłącznie na wyroki. Powinien zobaczyć, jak te procesy wyglądały na sali rozpraw.

Bo różnica jest uderzająca - i dotyczy nie szczegółów, lecz samego fundamentu rzetelnego procesu.

I nie chodzi tylko o atmosferę czy kulturę rozpraw. Chodzi o sposób prowadzenia procesu, dyscyplinowanie stron przez sąd oraz - przede wszystkim - praktyczną realizację prawa do obrony.

PROCES KOMENDY - SĄD BYŁ GOSPODARZEM SALI

W pierwszym procesie Tomasza Komendy wyraźnie było widać, kto prowadzi rozprawę.
- SĄD.

To sąd udzielał głosu, rozstrzygał wnioski, wyznaczał granice i decydował o przebiegu rozprawy.

Równie wyraźnie widać to w zachowaniu prokuratora Fedyka. Spokojny, opanowany, bez podnoszenia głosu. Przy wnioskach obrony często pozostawiał decyzję sądowi. Przedstawiał swoje stanowisko, ale nie próbował przejmować kontroli nad salą.
Prokurator występował jako strona przed sądem - i było jasne, że pozostaje stroną.

Co równie ważne, Komenda miał możliwość zabierania głosu, składania wyjaśnień i aktywnego uczestniczenia w postępowaniu. Jednak z tych możliwości nie korzystał. Była to jego decyzja. Nie można więc utożsamiać jego bierności z ograniczaniem prawa do obrony przez sąd.

PROCES MATUSZAKA I BASIURY - ZUPEŁNIE INNY OBRAZ

W przypadku procesu Ireneusza Matuszaka i Norberta Basiury obraz był zupełnie inny.

Prokurator Sobieski wielokrotnie podnosił głos, kategorycznie sprzeciwiał się wnioskom obrony i oskarżonych, dochodziło do ostrych wymian zdań, a nawet pyskówek z rodzicami Małgosi.

Oczywiście prokurator ma prawo sprzeciwiać się wnioskom obrony.

Ale prokurator jest stroną. Nie gospodarzem sali.

I właśnie tutaj pojawia się zasadnicza różnica.

W procesie Komendy było jasne, że to sąd dyscyplinuje strony.

W procesie Matuszaka i Basiury często można było odnieść wrażenie, że to prokurator dominuje nad przebiegiem rozprawy, a sąd nie narzuca mu wyraźnych granic.

Co więcej, zdarzało się, że przewodniczący składu komentował na głos wypowiedzi i oświadczenia oskarżonego Ireneusza Matuszaka. Takie zachowanie budzi uzasadnione wątpliwości co do bezstronności przewodniczącego i tego, czy oskarżony jest traktowany przez sąd w sposób neutralny.

To nie jest drobna różnica w stylu prowadzenia rozprawy. To różnica między sądem, który rzeczywiście kieruje postępowaniem, a sądem, który sprawia wrażenie biernego wobec dominującej strony.

PRAWO DO OBRONY – I TU KONTRAST JEST NAJMOCNIEJSZY

W procesie Komendy oskarżony miał możliwość uczestniczenia w rozprawie i korzystania ze swoich uprawnień.

W procesie Matuszaka i Basiury widzieliśmy natomiast sytuacje, w których Ireneusz Matuszak był uciszany, a przy przesłuchaniu kluczowych biegłych polecono mu przekazywać pytania na piśmie. Dochodziło również do masowych oddaleń wniosków dowodowych obrony.

Oczywiście sąd nie ma obowiązku uwzględniać każdego wniosku obrony.

Ale prawo do obrony to coś więcej niż obecność adwokata na sali.

To realna możliwość zabierania głosu, zadawania pytań, reagowania na dowody i przedstawiania własnej wersji wydarzeń.

Jeżeli oskarżony jest uciszany, ogranicza mu się możliwość bezpośredniego zadawania pytań, a kolejne wnioski obrony są masowo oddalane, to nie wystarczy powiedzieć, że formalnie obrońca był obecny. Formalna obecność obrońcy nie może zastępować realnej obrony.

I właśnie dlatego sposób prowadzenia obu procesów zasługuje na tak mocne porównanie.

SĄD MUSI BYĆ SILNIEJSZY OD KAŻDEJ ZE STRON

To jest fundament.

Jeżeli obrońca przekracza granice – sąd reaguje.
Jeżeli oskarżony przekracza granice – sąd reaguje.
Jeżeli PROKURATOR przekracza granice – sąd również musi reagować.

Prokurator nie jest przełożonym sądu.

To sąd ma panować nad prokuratorem, obroną i oskarżonym. Nie odwrotnie.

I właśnie dlatego tak mocno rzuca się w oczy kontrast między tymi dwoma procesami.

W jednym sąd wyraźnie dominował nad salą, a strony musiały podporządkować się regułom narzuconym przez sąd.

W drugim często zdarzały się momenty, w których można było odnieść wrażenie, że prokurator jest tak konfrontacyjny i tak dominujący, że zamiast być kontrolowany przez sąd, sam zaczyna wyznaczać rytm rozprawy.

To odwraca właściwą hierarchię procesu. Strona nie może przejmować funkcji gospodarza sali, a sąd nie może sprawiać wrażenia, że na to przyzwala.

I TO JEST NAJWAŻNIEJSZA RÓŻNICA

Nie chodzi tylko o to, że jeden prokurator był spokojniejszy, a drugi bardziej konfrontacyjny.

Nie chodzi nawet o samą kulturę rozprawy.

Chodzi o odpowiedź na trzy fundamentalne pytania:
KTO PROWADZIŁ PROCES?
KTO DYSCYPLINOWAŁ STRONY?
I CZY OSKARŻONY MIAŁ REALNĄ MOŻLIWOŚĆ KORZYSTANIA Z PRAWA DO OBRONY?

Bo sprawiedliwy proces to nie tylko wyrok.
To również droga, która do tego wyroku prowadzi.

Jeżeli w jednym procesie przez całą rozprawę widać, że SĄD PANUJE NAD SALĄ, a w drugim na każdym kroku można się zastanawiać, CZY TO JESZCZE SĄD DYSCYPLINUJE STRONY, CZY PROKURATORA ZACZYNA DYSCYPLINOWAĆ SĄD, to nie jest różnica kosmetyczna.

To jest różnica w standardzie prowadzenia procesu.

I właśnie dlatego tych dwóch procesów nie można przedstawiać jako dwóch podobnie prowadzonych postępowań.

Bo nie były podobne. Ani pod względem kultury rozprawy, ani dyscypliny stron, ani praktycznej realizacji prawa do obrony, ani - przede wszystkim - tego, kto faktycznie był gospodarzem sali rozpraw.

05/10/2026

Pamięci Małgosi.🖤

Dziś Małgosia Kwiatkowska skończyłaby 45 lat.
Posłuchajcie…

23/07/2026

W marcu 2016 roku Radio Wrocław opublikowało reportaż poświęcony zbrodni w Miłoszycach. Jego integralną częścią była rozmowa z mec. Ewą Szymecką, która przez 20 lat nieodpłatnie reprezentowała rodziców Małgosi w ich dążeniu do wyjaśnienia wszystkich okoliczności tej zbrodni.

W wywiadzie mecenas Szymecka mówila m.in. o nieprawidłowościach, których - w jej ocenie - dopuszczono się podczas prowadzenia śledztwa, o zastraszaniu świadków oraz o nadziei, jaką wówczas wiązano z przekazaniem sprawy do Archiwum X.

Dziś przypominamy tę rozmowę w całości. To ważny materiał archiwalny, który pozwala lepiej zrozumieć, z jakimi problemami przez lata mierzyli się rodzice brutalnie zamordowanej Małgosi Kwiatkowskiej oraz dlaczego walka o wyjaśnienie tej zbrodni trwa do dziś.

🎧 Zachęcamy do wysłuchania nagrania i wyrobienia sobie własnego

02/07/2026

Prawda nie boi się pytań.

Przez lata mówiono Ci, jak wyglądała historia zbrodni miłoszyckiej.

Czytałeś nagłówki.

Oglądałeś reportaże.

Słuchałeś komentarzy.

Widziałeś gotowe odpowiedzi.

Ale czy ktokolwiek zachęcał Cię, byś zajrzał do akt?

Byś sam sprawdził dokumenty?

Byś sam ocenił materiał dowodowy?

Bo właśnie tam znajduje się fundament tej historii.

Nie w medialnych skrótach.

Nie w sensacyjnych tytułach.

Nie w powtarzanych od lat opiniach.

Lecz w dokumentach.

W zeznaniach.

W opiniach biegłych.

W protokołach.

W materiale zgromadzonym podczas śledztwa i postępowań sądowych.

Im głębiej analizujemy akta, tym więcej pojawia się pytań.

Pytań, których przez lata zadawano zaskakująco rzadko.

Dlaczego?

To pytanie pozostawiamy każdemu z Was.

Nie chcemy, abyś przyjmował nasze zdanie.

Nie chcemy, abyś wierzył nam na słowo.

Chcemy czegoś znacznie ważniejszego.

Żebyś sam sprawdził.

Ta strona nie powstała po to, by walczyć z mediami.

Nie powstała po to, by budować sensację.

Nie powstała po to, by kogokolwiek przekrzykiwać.

Powstała dlatego, że dokumenty zasługują na to, by zostały przeczytane.

Bo tylko one pozwalają spojrzeć na tę sprawę szerzej.

Bez skrótów.

Bez uproszczeń.

Bez gotowych ocen.

Nie oczekujemy wiary.

Oczekujemy tylko uczciwości wobec faktów.

Przeczytaj.

Porównaj.

Zweryfikuj.

Myśl samodzielnie.

Bo jeśli prawda jest naprawdę prawdą, nie musi bać się żadnego pytania.

I jest jeszcze coś, o czym nie wolno zapominać.

W centrum tej sprawy nie znajdują się media.

Nie znajdują się komentarze.

Nie znajdują się internetowe spory.

W centrum tej sprawy jest MAŁGOSIA.

Dziewczyna, której odebrano życie.

To dla niej wracamy do akt.

To dla niej analizujemy dokumenty.

To dla niej zadajemy pytania, nawet wtedy, gdy są niewygodne.

Bo pamięć o Małgosi zasługuje na coś więcej niż powtarzane od lat schematy.

Zasługuje na rzetelność.

Na odwagę.

Na odpowiedzialność.

I na nieustanne poszukiwanie prawdy.

Witaj na stronie „Zbrodnia miłoszycka - sama prawda”.

Nie oczekujemy, że nam uwierzysz.

Oczekujemy tylko jednego.

Otwórz akta.

Przeczytaj.

I sam zdecyduj, w co naprawdę warto wierzyć.

29/06/2026

Szacunek do tej tragedii wymaga opierania się na prawdzie. Każdy, kto traktuje tę sprawę poważnie, ma obowiązek przeczytać poniższe wnioski. ⬇️

Nie ma innej prawdy niż ta, zawarta w tych wnioskach, która całkowicie otwiera oczy na tę tragedię.
Koniec z plotkami i internetowymi domysłami.
Szacunek dla pamięci zamordowanej Małgorzaty Kwiatkowskiej wymaga trzymania się faktów a te są wyłącznie w tych pismach.
Przeczytaj, zanim zabierzesz głos.

1) 04.08.2000r.: Prokurator Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu - Pan Stanisław Ozimina ⬇️

2) 30.10.2019r.: wniosek do Sądu Okręgowego we Wrocławiu III Wydział Karny ⬇️

3) 03.01.2020r.: wniosek do Sądu Okręgowego we Wrocławiu III Wydział Karny ⬇️

⚠️Najbardziej przerażający skandal w historii polskiego wymiaru sprawiedliwości.
Najbardziej cichy skandal.
Zmowa milczenia zaczyna się właśnie tutaj.

Myślisz, że najgorsze zrobili Małgosi mordercy?
Kolejny koszmar zaczął się wtedy, gdy do akcji wkroczyła prokuratura.

Styczeń 2020 roku.
To moment, w którym cała Polska świętowała uniewinnienie Tomasza Komendy…

Tylko… jak ten sam dowód może w 100% kogoś skazać, a potem w 100% uniewinnić?

Nie przekonuję to nikogo i nie dziwi?

Zanim zaczniesz czytać, musisz zrozumieć jedno: w kryminalistyce istnieje pojęcie „dowodu ostatecznego”. Czegoś, z czym się nie dyskutuje.
W tej sprawie takim dowodem był ślad po ugryzieniu na ciele ofiary.
Biegli zeznawali pod przysięgą, że w 100% pasuje do zębów Tomasza Komendy.
Sąd uwierzył.
Komenda dostał 25 lat.

Krzysztof Kwiatkowski i Jego manifest w postaci oficjalnego wniosku.
Ojciec ofiary, drżącą, ale bezwzględnie precyzyjną ręką, obnaża w tym tekście, co wymyka się zdrowemu rozsądkowi. Pokazuje moment, w którym ten sam system, po dwóch dekadach, wyjmuje z tych samych akt „ząb mądrości” i mówi: „Pomyliliśmy się. To ugryzienie pasuje do kogoś zupełnie innego”.

Dlaczego, gdy w latach 90 -tych była możliwość, aby niemieccy śledczy bezinteresownie mogli zająć się tą sprawą, może ją rozwiązać , Polska „góra” odpowiedziała krótkim: „Nie do pomyślenia”?

Zbyt duże ego, czy zbyt duże ryzyko?
Łatwiej trzymać stery na własnym statku, niż patrzeć jak “sąsiad” przejmuje ten ster i nie mieć już na nic wpływu.

Tragedia rodziny Kwiatkowskich stała się dla ludzi w garniturach idealną trampoliną do awansów, stanowisk i błysku fleszy.

“Wysoki Sądzie, uprzejmie oświadczam, że ostateczna to jest śmierć". Tylko tak mógł skomentować to zrozpaczony ojciec, kiedy i Sąd zakpił sobie z tej tragedii, trzy razy odrzucając wnioski rodziców, “ostatecznie”.

Opaska - bezstronność.
Waga - rzetelność.
Miecz - nieuchronność kary.
Temida… bogini nieskazitelności.
W tej sprawie była zmęczona, często niedowidziała, a jej waga rozregulowała się.

„Gdy gra toczy się o awanse i medialny poklask, prawda staje się dla systemu zbyt tania, by ktokolwiek chciał jej szukać.”

▶️ Gdzie tu miejsce dla Krzysztofa K. i Jego zeznań, które były „(…) jedną wielką mistyfikacją, konfabulacją, kłamstwem wypowiedzią pod przysięgą.”
Ile jeszcze system będzie rozkładał parasol ochronny nad tym człowiekiem?
Ile “ważnych” osób, będzie wyciągać do Niego pomocną dłoń, z chusteczką na wylewające się łzy?

Tych samych dłoni, których zabrakło gdy łzy spływały po twarzach rodziców Małgosi i nikt tego nie chciał zauważyć. W zamian za to, przygotowywano dla Nich pretensje, zbywanie, obrażanie ich i ich córki.

Czy ktoś tu oszalał?

“NAJGORSZY RODZAJ CZŁOWIEKA TO TEN, KTÓRY BUDUJE WŁASNY SPOKÓJ NA FUNDAMENCIE CUDZEGO NIESZCZĘŚCIA.”

Po której ze stron Ty dziś stoisz, drogi obserwatorze?
I jaką prawdę wyznajesz, w co i komu wierzysz?

▶️ Przepisane treści wszystkich wniosków w komentarzach ⬇️

Zbrodnia miłoszycka - sama prawda

16/10/2026

15/10/2026

07/10/2026

05/10/2026

23/07/2026

02/07/2026

29/06/2026

Adres

Strona internetowa

Powiadomienia

Skróty

Udostępnij

Kategoria

Prośba o usunięcie wpisu

Zapisane i powiadomienia

Zapisane firmy

Obserwowane kategorie

Nowości dla Ciebie

Zapisano w sekcji „Zapisane i powiadomienia”.

Włącz powiadomienia