18/10/2026
Tegoroczny, wydłużony Terezin rozpoczął się, jak zwykle, piątkowymi przyjazdami. Jako forpoczta dotarł subtelny oddział z Regimentu Gwardii Pieszej Koronnej, który przejął na własność naszą ulubioną kazamatę, rozpakował się, po czym z utęsknieniem czekał na resztę oddziałów. Niemal równocześnie dotarły dwa następne oddziały. Nasz wspaniały Garnizon Fortecy Częstochowskiej oraz Regiment Pieszy Koronny Królewicza. Oddziały, które dotarły na miejsce rozpoczęły zajmowanie kazamaty, w międzyczasie dotarły niedobitki z GFC.
Po przebraniu się w mundury nasi wspaniali żołdacy, jak przystało na pełnych ogłady młodych mężczyzn, postanowili odwiedzić na balu Królową Marię Teresę. Sytuacja ta została wykorzystana do skorzystania z nieprzebranych zasobów austriackiego jedzenia oraz nawiązania nici porozumienia z jednym z pruskich gemajnów - co okaże się znaczące w przyszłości.
Po balu nasi wspaniali gemajni postanowili pozwiedzać wspaniałą miejscowość, w której się znajdowali, po czym ponownie odwiedzili Bal Królowej - w końcu jedzenie nie może się zmarnować. Na koniec wrócili do kazamaty, żeby cieszyć się wieczorem w jedynej w okolicy ciepłej kazamacie (tak, dlatego jest nasza ulubiona).
Sobota rozpoczęła się, jak większość sobót w Terezinie, ulubioną czynnością każdego gemajna, czyli kręceniem patronów. Na szczęście, dzięki dobrej współpracy naszych wspaniałych gemajnów, poszło to ekstremalnie sprawnie, mimo konieczności przygotowania tym razem patronów aż na trzy bitwy.
Po kręceniu patronów nasi wspaniali gemajni zajęli się drugim swoim ulubionym zajęciem, czyli obowiązkową musztrą, po czym wyruszyliśmy na trzecie ulubione zajęcie naszych wspaniałych gemajnów, czyli przemarsz asfaltem dookoła miasta.
Po pokazaniu swoich pięknych oblicz Królowi Fryderykowi oraz Królowej Marii Teresie, nasi wspaniali gemajni wrócili do kazamaty, gdzie z przyjemnością zajęli się kolejną musztrą, po czym wyruszyli na to, po co wszyscy tutaj przyjechali... na bitwę.
Na pierwszej bitwie dowiedzieliśmy się kilku rzeczy:
1. Jeśli jesteś w odwodzie, to jeśli sam się nie ruszysz, to nie weźmiesz udziału w bitwie.
2. Stanie między dwiema armatami to kiepski pomysł
3. Nasz nowy pułkownik wygląda epicko.
Na szczęście, dzięki niesamowitym umiejętnościom taktycznym naszego feldfebla, przesunęliśmy się na pozycję trochę mniej katującą nasze uszy, oraz taką, która pozwoliła nam wziąć udział w bitwie. Bitwa jak zwykle zakończyła się remisem. Czas pomiędzy pierwszą a drugą bitwą, nasi wspaniali gemajni poświęcili na wyczyszczenie karabinów oraz napełnienie brzuchów własnym prowiantem (niestety jedzenie od Królowej się skończyło).
Bitwa wieczorna była znacznie ciekawsza niż popołudniowa oraz obfitowała w wyjątkowe sytuacje. Wspomnieliśmy wcześniej o nici porozumienia pomiędzy naszymi wspaniałymi gemajnami, a jednym z prusaków. Otóż na początku bitwy, okazało się, że imć prusak postanowił zdezerterować i dołączyć do wspaniałej Armii Koronnej. Prusacy, jak to prusacy, nawet się nie zorientowali. My za to nawet nie wiemy, jak zakończyła się bitwa.
Niestety, na koniec bitwy prusacy jednak się zorientowali, że ukradliśmy im jednego z gemajnów i postanowili coś z tym fantem zrobić. Przeprowadzając atak z zasadzki, mieli nadzieje odbić swojego dezertera, żeby go przykładnie ukarać. Niestety, heroiczne wysiłki naszych wspaniałych gemajnów w celu obrony dezertera spowodowały porwanie feldfebla. Taka obelga nie mogła ujść płazem i dzięki niezwykle przemyślanej strategii - biec przed siebie i liczyć na cud - udało się odzyskać feldfebla, zachowując również pruskiego dezertera. Kolejne zwycięstwo Wojsk Koronnych stało się faktem!
Wieczór został spędzony na czyszczeniu karabinów (w końcu czekała nas jeszcze trzecia bitwa), spożywaniu trunków oraz naśmiewaniu się z prusaków.
Niedziela rozpoczęła się pakowaniem taborów, gdyż czekała nas jeszcze wielogodzinna podróż powrotna. Ale zanim to nastąpiło, trzeba było odbębnić powracającą po wielu latach niedzielną bitwę. Po przewiezieniu nas na miejsce okazało się, że do prawdziwego pola bitwy musieliśmy się jeszcze wdrapać na ogromne wzgórze. Szczęśliwie, nasi wspaniali gemajni dokonali tego heroicznego wyczynu i nawet nikt nie umarł, choć kilka osób była tego bliska.
Następnie odbyła się jedna z ciekawszych bitew, w których mieliśmy okazję brać udział w ostatnich latach - krótki dystans, dużo zwarć i manewrowania. Tak, ta bitwa też nie wiemy jakim wynikiem się skończyła. Ale pułkownik dalej wygląda epicko. Po bitwie czekał nas marsz w dół wzgórza, powrót transportem do kazamaty oraz podróż powrotna do domu.
Wszyscy wróciliśmy do domów późno, zmęczeni, ale bardzo zadowoleni i już czekamy na następną edycję!
Tekst: Michał Pruchnicki
Garnizon Fortecy Częstochowskiej
Regiment Gwardii Pieszej Koronnej ks. Augusta Aleksandra Czartoryskiego
Regiment Pieszy Koronny Królewicza
GRH Biały Orzeł z Gdańska
Pevnost Terezín 1780