Towarzystwo Pamięci Generała Józefa Dowbora Muśnickiego

Zadzwoń Wskazówki dojazdu Kontakt: organizacja

Towarzystwo Pamięci Generała Józefa Dowbora Muśnickiego Misją Towarzystwa jest kultywowanie pamięci o dowódcy Powstania Wielkopolskiego, jego rodzinie oraz powstańcach. Jesteśmy wpisani do rejestru OPP.
(1)

Zapraszamy do stworzonego przez nas Muzeum Powstańców Wielkopolskich w Lusowie. nasz KRS 0000075411 NIP 777-25-48-204 REGON 639722069 KRS 0000075411 konto dla wpłat z Polski - 76 1020 4027 0000 1302 0036 1501. Dla wpłat z zagranicy - PL 76 1020 4027 0000 1302 0036 1501 BPKOPLPW. Towarzystwo jest Organizacją Pożytku Publicznego (OPP) i działamy NON PROFIT - nikt nie pobiera żadnego wynagrodzenia. Zachęcamy do przekazywania 1,5 % - KRS jw.

Przy Kwaterze 7 Grobów miało miejsce wręczenie 2 odznaczeń dla pani Zofii Dobrowolskiej. Jeden z nich to  Złoty Medal PR...
16/10/2026

Przy Kwaterze 7 Grobów miało miejsce wręczenie 2 odznaczeń dla pani Zofii Dobrowolskiej. Jeden z nich to Złoty Medal PRO MERITIS „Za zasługi dla Związku Piłsudczyków Rzeczypospolitej Polskiej” przyznany przez Zarząd Krajowy Związku Piłsudczyków. Drugie odznaczenie to Order Odrodzenia i Jedności Św. Andrzeja Boboli h. Leliwa, przyznany przez Kapitułę Orderu. Natomiast przy ostatniej Kwaterze Duchownych Krzyż Oficerski Św. Jana Nepomucena klasy I przyznawany przez stowarzyszenie POLSKI CZARNY KRZYŻ w imieniu tego stowarzyszenia wręczyła wnioskodawczyni Zofia Smolarz – prezes naszego Towarzystwa. Niezmiernie cieszy nas fakt, że wyróżniona jest od kilku lat członkiem naszego Towarzystwa.
Życzymy Zofii Dobrowolskiej wiele sił w szczytnym dziele ocalania od zapomnienia okrutnych niemieckich zbrodni na polskim narodzie.
Dokumentacja fotograficzna: Stanisław Kędziora.

W tym roku mija 87 rocznica eksterminacji tysięcy polskich obywateli II Rzeczypospolitej, dokonanej przez niemieckich zb...
16/10/2026

W tym roku mija 87 rocznica eksterminacji tysięcy polskich obywateli II Rzeczypospolitej, dokonanej przez niemieckich zbrodniarzy w Lasach Palędzko – Zakrzewskich. W tajnych egzekucjach zamordowani w bestialski sposób więźniowie Fortu VII w Poznaniu i Gestapo: duchowni, nauczyciele, naukowcy i studenci, harcerze, ziemianie, kolejarze, Powstańcy Wielkopolscy i ich rodziny, działacze społeczni, przedstawiciele władz samorządowych – jednym słowem elita Wielkopolski. Ich jedyną winą było to, że byli Polakami, którzy zdaniem Niemców mogli stawiać opór hitlerowskiej okupacji. Niestety, nie można zidentyfikować ofiar tej zbrodni, ponieważ Niemcy zniszczyli dokumentację, a ciała w 1944 roku zostały wydobyte z dołów śmierci i spalone. Od 7 lat w tych lasach odbywa się Marsz Pamięci, a jego pomysłodawczynią i organizatorką jest Zofia Dobrowolska – prezes Stowarzyszenia Miłośników Dopiewca – Sami swoi. Współorganizatorami tegorocznego Marszu byli: Instytut Pamięci Narodowej O/Poznań, Wójt i Rada Gminy Dopiewo.
Tegoroczny, już VIII Marsz odbył się w nieco innej niż dotychczas formule. Mszy św., która odbyła się tym razem w Kościele pw. NMP Królowej Korony Polskiej w Zakrzewie przewodniczył arcybiskup Stanisław Gądecki. Po mszy św. uczestnicy Marszu zebrali się przy pamiątkowym głazie, poświęconym ofiarom terroru hitlerowskiego. Napis na tym głazie głosi: „Przechodniu! Powiedz Polakom, że w tych lasach Zakrzewa i Palędzia, hitlerowscy okupanci zamordowali i spalili tysiące Polaków”. Wg różnych szacunków zginęło tutaj co najmniej 4 500 Polaków, ale podawana jest też często liczba 14 000 ofiar. Następnie kolumna licząca ponad 300 osób: harcerze, uczniowie szkół z gminy Dopiewo i Tarnowo Podgórne oraz Poznania, patrioci, przedstawiciele różnych organizacji społecznych, okoliczni mieszkańcy ruszyła w kierunku Kwatery Studentów, następnie Kwatery 7 Grobów, Kwatery Zapomnianej, aby zakończyć swój marsz przy Kwaterze Duchownych.. Przy każdej z tych kwater złożono kwiaty i postawiono okolicznościowe znicze, była też okazja do okolicznościowych przemówień. Delegacja naszego Towarzystwa w liczbie 8 osób, ze sztandarem jak co roku też wzięła udział w tym Marszu. Wielką niespodzianką, zwłaszcza dla pani Dobrowolskiej był fakt wręczenia jej aż 3 odznaczeń, ale o tym w kolejnym poście.
Dokumentacja fotograficzna: Stanisław Kędziora, gmina Dopiewo.

Pamięć ofiarom stalinizmu8 października przedstawiciele TPGJDM /wiceprezes Violetta Ciesielska oraz Jerzy Ciesielski/ zł...
10/10/2026

Pamięć ofiarom stalinizmu
8 października przedstawiciele TPGJDM /wiceprezes Violetta Ciesielska oraz Jerzy Ciesielski/ złożyli hołd pomordowanym Polakom, ofiarom stalinizmu w Dniu Hołdu i Pamięci Ofiar Reżimu Komunistycznego.
Uroczystości odbyły się pod tablicą pamięci przy Szpitalu Świętej Rodziny. Jest ona umieszczona na dawnym budynku Urzędu Bezpieczeństwa (UB) gdzie w latach 1945–1947 więziono i torturowano polskich patriotów, nie akceptujących narzuconego nam siłą systemu komunistycznego. Potwierdzeniem dokonywanych mordów było odkrycie w 1991 roku w ogrodzie przy szpitalu szczątków kilkunastu osób zamordowanych przez funkcjonariuszy stalinowskiego systemu represji.
W uroczystościach wzięli udział przedstawiciele władz centralnych i samorządów, członkowie związków kombatanckich, służby mundurowe, harcerze oraz licznie przybyła młodzież.
Szczególnie wzruszające było wystąpienie kapitana Józefa Urbanowicza - więźnia UB, świadka tamtych wydarzeń. Opowiadając o fizycznym znęcaniu wspominał, że najgorszą torturą - psychiczną była świadomość, że oprawcy noszą polski mundur i orzełka na czapkach. Podkreślił też, że mordercy spod znaku sierpa i młota oraz polskiej bezpieki nie ponieśli kary za swe czyny. Niektórzy z nich uciekli przed sprawiedliwością do innych krajów, gdzie żyli prze nikogo nie niepokojeni. Inni otrzymywali lukratywne posady i wysokie emerytury. Wielu z nich zostali pochowani z honorami.
Pomimo upływu wielu lat sprawiedliwości nie stało się zadość….
Drugim miejscem martyrologii przedstawicieli patriotycznego podziemia niepodległościowego w Poznaniu było więzienie śledcze WUBP na ul. 27 Grudnia, gdzie w latach 1945-1953 mieściło się brutalne więzienie śledcze. W tym miejscu znajduje się pomnik Ofiar Urzędu Bezpieczeństwa ufundowany przez Związek Więźniów Politycznych Okresu Stalinowskiego.
Pamięć o ofiarach reżimu komunistycznego w Polsce jest elementem naszej tożsamości narodowej. Musimy o nich pamiętać, by oddać sprawiedliwość niewinnych ofiar i zapobiec odradzającemu się totalitaryzmowi.
Tekst i dokumentacja fotograficzna: Violetta Ciesielska

18 września 2026 w poznańskim „Lasku Katyńskim” w pobliżu Fortu VII odbyło się uroczyste upamiętnienie 87 rocznicy utwor...
25/09/2026

18 września 2026 w poznańskim „Lasku Katyńskim” w pobliżu Fortu VII odbyło się uroczyste upamiętnienie 87 rocznicy utworzenia obozów NKWD oraz ofiar ich zbrodniczej działalności.
Uroczystość rozpoczęła się mszą św. celebrowaną przez metropolitę poznańskiego abp. Zbigniewa Zielińskiego. Następnie przedstawiono sylwetki 116 Wielkopolan zamordowanych na Golgocie Wschodu i odsłonięto ich tabliczki memoratywne.
Uroczystość została zorganizowana przez Stowarzyszenie Katyń oraz poznański oddział IPN. W części oficjalnej wręczono odznaczenia za działalność mająca na celu upamiętnienie ofiar oraz uhonorowano żyjących członków rodzin pomordowanych na Wschodzie. Wśród odznaczonych medal „PRO PATRIA” otrzymała pani Irena Matuszak, szefowa poznańskiego oddziału Stowarzyszenia Rodzina Policyjna. Odbył się apel poległych i oddano salwę honorową. Cieszy liczna obecność młodzieży: w pocztach sztandarowych poznańskich szkół, służbach porządkowych oraz harcerzy.
Idea „Lasków Katyńskich”, sadzenie „drzew pamięci” opiera się na stworzeniu „żywego pomnika”. Jak powiedział jeden z przemawiających:” kamień zachowuje nazwisko, drzewo wskazuje, że pamięć jest żywa”. Jedno drzewo, jedno nazwisko. Wybór drzew jest też nieprzypadkowy. W tradycji polskiej dąb symbolizuje długowieczność i potęgę.
Lokalizacja poznańskiego „Lasku Katyńskiego” przy Forcie VII łączy wielkopolskie ofiary terroru stalinowskiego i hitlerowskiego podczas II Wojny Światowej.
Porucznik pilot Janina Lewandowska, która jako jedyna kobieta zginęła w Katyniu została upamiętniona wcześniej w 2 miejscach, w Połczynie Zdrój w 2007 roku oraz na terenie portu lotniczego Ławica 2016 roku. Stosowne obeliski i drzewa pamięci stoją także przy Szkole Podstawowej w Starym Dłutowie /Warmia/ oraz na górze Just w miejscowości Tęgoborze /gm. Łososina Dolna pow. Nowy Sącz/, gdzie Janina brała ślub z Mieczysławem Lewandowskim. W obu tych miejscach mieliśmy okazję być i postawić nasze firmowe znicze. To samo czynimy przy drzewie pamięci na Ławicy każdego roku w styczniu i kwietniu. Przy nadarzającej się okazji odszukamy miejsce pamięci w Połczynie Zdroju.
Nasze Towarzystwo reprezentowali wiceprezesi: Violetta Ciesielska i Grzegorz Misiak, a także Czesława Szyjka

W Skwierzynie uczczono pamięć Sybiraków oraz ofiar sowieckiej agresji na Polskę. 17 września na Cmentarzu Komunalnym odb...
21/09/2026

W Skwierzynie uczczono pamięć Sybiraków oraz ofiar sowieckiej agresji na Polskę. 17 września na Cmentarzu Komunalnym odbyły się uroczystości związane ze Światowym Dniem Sybiraka i 87 rocznicą wydarzeń z 1939 roku, w których uczestniczyliśmy na zaproszenie Towarzystwa Pamięci Powstania Wielkopolskiego 1918-1918 – koło w Skwierzynie oraz Centrum Edukacji Społecznej. Po mszy św. i części oficjalnej przy asyście kompanii honorowej 35 Dywizjonu Artylerii Rakietowej Obrony Powietrznej ze Skwierzyny przy pomniku Ofiar Sybiru sekretarz TPGJDM Aleksandra Ludwiczak postawiła nasz firmowy znicz. Następnie w Centrum Edukacji Społecznej przy LO Skwierzyna nastąpiło otwarcie naszej wystawy pt. „Zapomniany Ojciec Polskiej Niepodległości”, podczas której o wielu ciekawostkach opowiadał Sławomir Grajek. Podczas prelekcji cisza jak makiem zasiał – młodzież z zaciekawieniem słuchała o historii, której w podręcznikach historii nie przeczytają. Wystawa będzie tam obecna co najmniej przez tydzień tak, aby wszyscy licealiści /i nie tylko/ mogli się z nią zapoznać.

W lasach na obszarze pomiędzy wsią Dębienko i Wypalanki, w gminie Stęszew, SS-mani dokonali w latach 1939 -1945 egzekucj...
18/09/2026

W lasach na obszarze pomiędzy wsią Dębienko i Wypalanki, w gminie Stęszew, SS-mani dokonali w latach 1939 -1945 egzekucji w sumie od 1700 do 2000 osób. Byli to w większości więźniowie Fortu VII w Poznaniu oraz obozu w Żabikowie. Wśród nich najprawdopodobniej znaleźli się tacy więźniowie Fortu VII jak prof. Stanisław Pawłowski, profesor Uniwersytetu Poznańskiego, wywieziony ok. 6 stycznia 1940 r., czy hrabia Adolf Bniński - Delegat Rządu II RP na ziemie wcielone do Rzeszy, więziony w obozie w Forcie VII, wywieziony zeń ok. 7 lipca 1942 r. Jeden z więźniów Fortu VII - Henryk Mania, który brał udział w grzebaniu pomordowanych zeznał przed polskim prokuratorem, że w lesie koło Stęszewa zabijano również osoby chore psychicznie ze szpitala w Kościanie. W 1944 r. w celu zatarcia śladów zbrodni, w ramach Akcji 1005, groby zostały rozkopane a ciała spalone. Po wojnie prace badawcze ujawniły, że na terenie leśnictwa Wypalanki w oddziałach leśnych nr 19, 20 i 22 spalono setki ludzkich zwłok. Na pamiątkowym kamieniu umieszczono tablicę z napisem "Miejsce uświęcone męczeńską krwią Polaków zamordowanych przez hitlerowców w latach okupacji 1939-1945".
O to miejsce, już od wielu lat dba pani Julia Matuszewska - nauczycielka w Zespół Szkolno-Przedszkolny w Modrzu i jednocześnie nasza sympatyczka oraz Aleksandra Ludwiczak - sekretarz TPGJDM. Zachęcamy wszystkich do objęcia stałą opieką różnych miejsc /często zaniedbanych/ pamięci martyrologii Polaków.
WIECZNA CZEŚĆ I CHWAŁA OFIAROM LUDOBÓJSTWA.
WIECZNA HAŃBA I POTĘPIENIE KATOM I MORDERCOM POLSKIEGO NARODU

18/09/2026

Wkroczenie Sowietów do Polski – 17 września 1939

17 września o godzinie 06:00 na całej długości granicy polsko-radzieckiej na teren Polski wkroczyły wojska sowieckie. Oficjalnym podwodem interwencji jaki został przekazany stronie polskiej było niezgodne z prawdą oświadczenie o rozpadzie państwa polskiego, ucieczce rządu polskiego, konieczności ochrony mienia i życia zamieszkujących wschodnie tereny polskie Ukraińców i Białorusinów oraz uwalnianiu ludu polskiego od wojny. Jednocześnie ZSRR uznał wszystkie układy zawarte uprzednio z Polską (w tym traktat ryski z 1921 roku i pakt o nieagresji z 1932 roku) za nieobowiązujące – zawarte z nieistniejącym państwem. Dlatego też odmawiano np. wziętym do niewoli polskim żołnierzom statusu jeńców wojennych. Wkroczenie wojsk sowieckich do Polski było konsekwencją realizacji przez stronę rosyjską traktu Ribbentrop-Mołotow, który oficjalnie był traktatem przyjaźni, jednakże zawierał on tajne części dotyczycące podziału strefy wpływów w tej części Europy Środkowej.

Armia Czerwona wzięła do niewoli 250 tysięcy żołnierzy, w tym około 18 tysięcy oficerów, ok. 7 tysięcy żołnierzy poległo lub zginęło po wzięciu do niewoli. W walkach zginęło około 3 tysięcy żołnierzy, ok. 10 tysięcy było rannych.

Jedną z osób, które dostały się do rosyjskiej niewoli była Janina Lewandowska z domu Dowbor Muśnicka. Nie wiadomo jednoznacznie w jaki sposób córka generała znalazła się w wojsku. Niektóre świadectwa mówią, że otrzymała kartę mobilizacyjną, co wiązało się z tym, że Janina przeszła przeszkolenie obsługi telegrafów Hughesa wykorzystywanych w Wojsku Polskim. W takim przypadku możemy założyć, że została zmobilizowana w charakterze radiotelegrafistki w ramach pomocniczej służby wojskowej. Natomiast według innych relacji, Janina wraz z trzema kolegami z Aeroklubu wyruszyła na wschód Polski, w celu znalezienia jakieś jednostki lotniczej, w której mogliby służyć. Niezależnie która wersja była tą prawdziwą to wiele wskazuje na to, że ostatecznie Janina znalazła się w grupie żołnierzy z obsługi Bazy Lotniczej nr 3 w Ławicy. Nakazano im wycofywanie się we wschodnie rejony kraju, gdzie mieli tworzyć lotnisko zapasowe. 17 września na te tereny wkroczyła Armia Czerwona. Pojawia się kilka wersji okoliczności, w jakich Lewandowska znalazła się w sowieckiej niewoli. Niestety żadna z nich nie wyjaśnia tej sprawy w sposób wystarczająco przekonujący. Jedynie co wiadomo to to, że początkowo znalazła się w Ostaszkowie, a ostatecznie znalazła się w Kozielsku. Z zachowanych dokumentów sowieckich wynika, że próbowała ukrywać swoją tożsamość, podając imię ojca Marian i jako datę urodzenia rok 1914. Nie wiadomo, czy funkcjonariusze NKWD rozpoznali jej prawdziwą tożsamość. Zanim dostała się do niewoli otrzymała oficerski mundur lotnika, który miał ją chronić przez działaniami Rosjan.

16/09/2026

Adres

Lusowo, Ulica Ogrodowa 3A
Lusowo
62-080

Telefon

+48693723058

Strona internetowa

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy Towarzystwo Pamięci Generała Józefa Dowbora Muśnickiego opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Kontakt: Organizacja

Wyślij wiadomość do Towarzystwo Pamięci Generała Józefa Dowbora Muśnickiego:

Skróty

Udostępnij