Fundacja AKUKU

28/03/2025

Czy edukacja może być frajdą?
Przygoda?
Doświadczaniem?
Poznawaniem?
Ośmielaniem?
Oswajaniem?
Współpracą?
Samodzielnością?
Kreatywnością?
Miejscem na podejmowanie własnych decyzji?
Działaniem wyznaczanym przez siebie samego a nie wypełnianiem instrukcji?
Miejscem na budowanie relacji między dziećmi i dorosłymi?
Podejmowaniem wyzwań?
Miejscem na uczenie się za pomocą prób i cudownych w swojej naturze błędów?

Nie tylko może, ale także powinna.

Uwielbiamy tą energię dzieci kiedy mogą uczyć się w ten sposób w Przedszkole AKUKU❤️

https://www.facebook.com/share/p/1A9HWb4tmg/?mibextid=wwXIfr

28/03/2025

Psychologiczno-Pedagogiczna w Kwidzynie i zaproszeni pedagodzy, pedagożki i psycholożki ze szkół - to była prawdziwa przyjemność spotkać wsród Was ludzi, którzy wkładają swoje serducha i zaangażowanie w pracę z dziećmi i młodzieżą.

Jeszcze przyjemniej było spotkać się z tak ogromnym zrozumieniem naszego podejścia, w którym to nie metody, procedury czy sposoby, ale zrozumienie konsekwencji postępowania, potrzeb dzieciaków oraz budowanie relacji są podstawą zaopiekowania się i pracy z dzieciakami przejawiającymi zachowania trudne.

W naszym podejściu zwracamy uwagę na to, jak ważne jest aby uczniowi mogli liczyć na obecność mądrego dorosłego, któremu mogą ufać i na którym mogą polegać. Jak ważne jest aby ten dorosły miał wiedzę z podstaw psychologii rozwoju człowieka, umiał dokonywać analizy funkcjonalnej sytuacji oraz miał odpowiednie kompetencje komunikacyjne. Jak istotne jest aby Ci, którzy pracują w szkole zdawali sobie sprawę z tego, że oprócz edukacji ich rolą jest towarzyszenie młodym ludziom w ich życiu, a w przypadku trudnych sytuacji i zachowań, z jednej strony przejmowanie inicjatywy i odpowiedzialności, z drugiej, stawianie się w roli osoby pomagającej. W końcu - jak ważne w tym wszystkim jest zadbanie o siebie samego.

To spotkanie było zaledwie wskazaniem drogi w jaki sposób można czerpać i integrować w praktyczny sposób psychologię ACT, Stosowaną Analizę Zachowań i filozofię pedagogiki tak wybitnych postaci jak Janusz Korczak czy Jesper Juul. Budować porozumienie i mosty które będą łączyć odległe od siebie lądy. Mamy wiarę w to, że osób, które widzą konieczność zmiany edukacji w takim właśnie kierunku jest więcej i naszą energią zasiliłyśmy baterie tym, którym się chce.

22/02/2025

https://www.facebook.com/share/191CbX74MA/?mibextid=wwXIfr

Dzieci, które nie mają skrzydeł

W mojej pracy spotkałam wiele dzieci, które od najmłodszych lat zmagały się z ogromnymi trudnościami. Każde z nich miało swoją wyjątkową historię, pełną bólu i niezrozumienia.

D. Poznałam go po ataku agresji zakończonym hospitalizacją psychiatryczną. Lekarze wysunęli wtedy podejrzenie choroby dwubiegunowej. Był postrzegany jako nieprzewidywalny. Ludzie mówili, że nigdy nie wiadomo, kiedy wybuchnie, a w jego oczach widać wtedy demony. Jego zachowanie budziło lęk. Matka D. uciekała z domu, gdy była sama z D., bo bała się jego nieprzewidywalnych reakcji.

Pierwsze, co zrobiłam, to przeprowadziłam testy inteligencji. Wynik był jasny – D. miał iloraz inteligencji poniżej przeciętnej. Większość swojego życia ze spędził w sytuacjach, które przerastały jego możliwości.

Wyobraź sobie, że stoisz na szczycie góry i każą ci latać, choć nie masz skrzydeł. Ludzie przekonują cię, że wszystko zależy od twojego wysiłku – grożą ci, przekupują, szantażują emocjonalnie. Kiedy zaczynasz krzyczeć i bić, zmieniają podejście, przytulają cię i mówią, że może innym razem ci się uda. Ale kolejnego dnia znów wymagają, żebyś latał, mimo że wciąż nie masz skrzydeł. Z czasem zaczynasz wierzyć, że to nie brak skrzydeł jest problemem, tylko ty jesteś chory. I wówczas spełni się podejrzenie lekarzy.

Niestety, w polskiej szkole dzieci z takim intelektem mają takie same wymagania jak dzieci z bardzo wysoką inteligencją, co dodatkowo utrudnia im odnalezienie się w systemie.

Objawy prezentowane przez D. spełniają kryteria diagnostyczne dla zaburzeń opozycyjno-buntowniczych, które są pierwszym stopniem zaburzeń zachowania. Takie dzieci zmagają się z trudnościami w samoregulacji, a największym wyzwaniem jest dla nich kontrola emocji.

Niemal 90% dzieci z zaburzeniami zachowania to dzieci z deficytami poznawczymi. To one najczęściej reagują agresją, gdy wymagania przekraczają ich możliwości. Niestety, wielu specjalistów wciąż szuka przyczyn w traumach i problemach emocjonalnych, pomijając to, co najbardziej oczywiste – ich ograniczenia poznawcze.

Warto pamiętać, że jest też 10% dzieci z zaburzeniami zachowania bez deficytów poznawczych – to zupełnie inna grupa, o której opowiem w kolejnym tygodniu.