04/10/2026
W ubiegłym tygodniu odbyła się fabularna edycja Calisia - vicus vastatus :)
Dziękujemy wszystkim, którzy dotarli i wzięli udział w naszej fabularne zabawie, poniżej kronikarska relacja z tejże ;)
𝗞𝗿𝗼𝗻𝗶𝗸𝗮 𝘄𝘆𝗱𝗮𝗿𝘇𝗲𝗻́, 𝗸𝘁𝗼́𝗿𝗲 𝘇𝗮𝘀𝘇𝗹̷𝘆 𝗽𝗼𝗱 𝗞𝗮𝗹𝗶𝘀𝘇𝗲𝗺 𝘂 𝘀𝗰𝗵𝘆𝗹̷𝗸𝘂 𝘄𝗿𝘇𝗲𝘀́𝗻𝗶𝗮 𝗥𝗼𝗸𝘂 𝗣𝗮𝗻́𝘀𝗸𝗶𝗲𝗴𝗼 𝟭𝟯𝟴𝟯
𝙊 𝙬𝙤𝙟𝙣𝙞𝙚, 𝙠𝙩𝙤́𝙧𝙖 𝙯𝙞𝙚𝙢𝙞𝙚̨ 𝙨𝙥𝙪𝙨𝙩𝙤𝙨𝙯𝙮𝙡̷𝙖, 𝙤 𝙥𝙤𝙨𝙚𝙡𝙨𝙩𝙬𝙞𝙚 𝙠𝙧𝙯𝙮𝙯̇𝙖𝙘𝙠𝙞𝙢, 𝙩𝙖𝙟𝙚𝙢𝙣𝙞𝙘𝙖𝙘𝙝 𝙤𝙥𝙪𝙨𝙯𝙘𝙯𝙤𝙣𝙚𝙟 𝙬𝙨𝙞 𝙞 𝙗𝙚𝙨𝙩𝙞𝙞, 𝙠𝙩𝙤́𝙧𝙖 𝙠𝙧𝙬𝙞 𝙡𝙪𝙙𝙯𝙠𝙞𝙚𝙟 𝙥𝙤𝙯̇𝙖̨𝙙𝙖𝙡̷𝙖.
W ostatnich dniach września Roku Pańskiego 1383, gdy ziemia wielkopolska wciąż dźwigała się po nieszczęściach wojny domowej, przybyli ludzie z różnych stron do osady leżącej nieopodal Kalisza
Minął ledwie miesiąc, odkąd wojska Bartosza Wezenborga odstąpiły od murów miasta. Lecz choć wojenne zastępy odeszły, wojna pozostała. Na polach wciąż leżały ślady kopyt i żelaza, zagrody były spalone, a całe wsie opustoszałe. Wojna Grzymalitów z Nałęczami nie znała litości i jednakowo dotykała wielkich panów, rycerzy oraz prostego ludu.
W jednej z takich właśnie osad, niemal wymarłej po przejściu wojsk, znów pojawili się ludzie.
Na czele jednego orszaku stanął Wincenty z Kępy herbu Doliwa, wojewoda poznański. Rycerz ów spoglądał ku przyszłości z nadzieją, albowiem coraz głośniej mówiono o przybyciu do Królestwa Polskiego młodej Jadwigi Andegaweńskiej. Wincenty wierzył, że ci, którzy staną po stronie przyszłej królowej, zostaną hojnie wynagrodzeni. Liczył przeto, iż w zamian za wierność jej sprawie otrzyma ziemię, a być może właśnie tę, którą wojna uczyniła pustkowiem.
Lecz nie on jeden miał swoje rachuby. Tą samą drogą przybyło poselstwo Zakonu Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie. Krzyżacy również bacznym okiem spoglądali na sprawę Jadwigi. Jej związki z Wilhelmem Habsburgiem mogły bowiem otworzyć zakonowi drogę do nowych wpływów w Królestwie Polskim, a nawet uczynić możliwym urzeczywistnienie planów utworzenia własnego baliwatu pośród polskich ziem.
Tak oto interesy pozornych sojuszników i przyszłych rywali skrzyżowały się w miejscu, którego mieszkańcy dawno już przestali na siebie czekać.
───
𝙊 𝙬𝙨𝙞, 𝙠𝙩𝙤́𝙧𝙖 𝙪𝙢𝙖𝙧𝙡̷𝙖 𝙥𝙧𝙯𝙚𝙙 𝙥𝙧𝙯𝙮𝙗𝙮𝙘𝙞𝙚𝙢 𝙜𝙤𝙨́𝙘𝙞.
Przybysze nie znali drogi, toteż korzystali z usług miejscowych przewodników. Ci zaś, choć chętnie przyjmowali zapłatę, z wielką niechęcią przekraczali granicę opustoszałej osady. Pytani o mieszkańców odpowiadali półsłówkami. O wojnie nie chcieli mówić prawie wcale. O tym, co wydarzyło się po odejściu wojsk Wezenborga, milczeli jeszcze bardziej.
Niektórzy spośród nich wciskali przybyszom drewniane krzyżyki, inni zaś główki czosnku. Jedni czynili to z pobożności, drudzy zaś z zabobonnego lęku. Wszyscy jednak zgodnie powtarzali, że wojna nie była jedynym powodem, dla którego wieś opustoszała.
Od pewnego czasu bowiem w okolicy grasowała bestia. Powiadano, iż o świcie znajdowano ciała pozbawione krwi. Niekiedy byli to chłopi, innym razem ludzie zbrojni. Jednych odnajdywano przy lesie, drugich na drogach, jeszcze innych pośród opuszczonych zabudowań.
Nikt nie wiedział, czym owo stworzenie było. Wiedziano jedynie, że człowiek rozsądny nie wędruje samotnie po okolicy po zapadnięciu zmroku.
Lecz Wincenty nie zamierzał odstąpić od swoich zamiarów, a krzyżaccy posłowie nie przebyli takiej drogi po to, aby zawrócić z powodu wiejskich opowieści.
───
𝙊 𝙥𝙞𝙚𝙧𝙬𝙨𝙯𝙚𝙟 𝙗𝙚𝙨𝙩𝙞𝙞
Skoro oba orszaki znalazły się w osadzie, rychło okazało się, że mimo dzielących ich interesów muszą połączyć siły. Rozpoczęto przeszukiwanie wsi.
Wkrótce odnaleziono stworzenie, które mieszkańcy zapewne uznaliby za ową sławną bestię. Rozpoczął się pościg, a pośród zamieszania Wincenty z Kępy dopadł poczwarę i własnym mieczem położył ją trupem. Truchło przekazano do zbadania medykowi towarzyszącemu poselstwu krzyżackiemu.
Lecz nie wszyscy dali wiarę temu zwycięstwu. Wśród zgromadzonych coraz wyraźniej rodziło się przekonanie, że zabite stworzenie nie było tym, którego bali się mieszkańcy. A jeśli tak było, prawdziwy koszmar dopiero miał się rozpocząć.
───
𝙊 𝙨𝙠𝙖𝙧𝙗𝙖𝙘𝙝, 𝙜𝙧𝙤𝙗𝙖𝙘𝙝 𝙞 𝙩𝙖𝙟𝙚𝙢𝙣𝙞𝙘𝙖𝙘𝙝
W miarę jak przybysze badali opuszczoną osadę, wyszło na jaw, iż niemal każdy z nich przybył tam z własnym zamiarem. Jedni szukali skarbu, który mieli ukryć dawni mieszkańcy. Inni poszukiwali grobu starożytnego wojownika, którego imię zdążyło już obrosnąć legendą.
Jeszcze inni przybyli w sprawach, o których nie zamierzali mówić ani Wincentemu, ani zakonnikom.
Wśród przybyszów znajdowali się bowiem również agenci obcych dworów. Sprawa sukcesji polskiej korony przyciągała uwagę sąsiadów Królestwa, a zarówno Habsburgowie, jak i Andegaweni mieli powody, aby wiedzieć, co dzieje się na wielkopolskiej ziemi.
Nie brakowało też szpiegów działających po obu stronach.
Każde stronnictwo miało swoich ludzi pośród przeciwników.
Lecz los okazał się przewrotny. Wincenty, nieświadom prawdziwej tożsamości jednego ze swoich ludzi, w zamieszaniu i podejrzliwości sam pozbawił życia własnego szpiega.
Tak oto wojna, która toczyła się wokół Kalisza, znalazła swoje odbicie nawet w jednej opuszczonej wsi.
───
𝙊 𝘼𝙣𝙩𝙤𝙣𝙞𝙚 𝙯 𝙥𝙤́𝙡̷𝙣𝙤𝙘𝙮
Tymczasem zaczęli ginąć ludzie.
I choć pierwsza bestia leżała już martwa, śmierć nie ustępowała.
Pojawiały się coraz liczniejsze ślady wskazujące, że prawdziwe niebezpieczeństwo nadal pozostaje wśród przybyszów. Wtedy zwrócono uwagę na jednego z ludzi towarzyszących krzyżackiemu poselstwu.
Nazywał się Anton i przybył aż z okolic Gdańska. Od początku krył twarz pod kapturem i stronił od światła słonecznego. Jedni brali to za dziwactwo, inni za chorobę, jeszcze inni za zwykłą ostrożność.
Prawda była jednak znacznie straszniejsza.
Anton nie przybył na ziemię kaliską jedynie jako towarzysz zakonników.
Przybył szukać nowego domu. A może raczej — nowego dominium.
Wojna spustoszyła okolicę, ludzie uciekli, władza osłabła, a ziemia stała się bezpańska. Dla istoty takiej jak Anton było to miejsce nader kuszące.
Znalazłszy się pośród zakonników i ich towarzyszy, rozpoczął więc dzieło, którego nikt początkowo nie dostrzegał. Przemieniał ludzi w swoich sługi.
───
𝙊 𝙯𝙖𝙠𝙖𝙥𝙩𝙪𝙧𝙯𝙤𝙣𝙮𝙘𝙝 𝙞 𝙣𝙖𝙧𝙖𝙨𝙩𝙖𝙟𝙖̨𝙘𝙮𝙢 𝙡𝙚̨𝙠𝙪
Z czasem wśród przybyszów zaczęły pojawiać się coraz liczniejsze postacie skryte pod kapturami. Jedni znikali. Inni wracali odmienieni.
Jeszcze inni zaczynali zachowywać się tak, jakby ich wola nie należała już do nich samych. Podejrzenia padły na wszystkich.
Wojewoda poznański, człowiek przywykły do zdrad, podstępów i wojennej polityki, zaczął dostrzegać zagrożenie w każdym cieniu.
Wincenty popadał w paranoję.
Tym razem jednak jego obawy nie były całkowicie bezpodstawne.
Zrozumiał, że to, co kryje się w mroku, stanowi zagrożenie znacznie większe niż zwykła bestia grasująca po lasach. Wobec wspólnego niebezpieczeństwa porozumiał się z Krzyżakami.
I dobrze uczynił.
───
𝙊 𝙜𝙧𝙤𝙗𝙞𝙚 𝙙𝙖𝙬𝙣𝙚𝙜𝙤 𝙬𝙤𝙟𝙤𝙬𝙣𝙞𝙠𝙖
Jeszcze wcześniej Wincenty odnalazł grób wojownika, którego poszukiwano wśród ruin. Lecz w grobie nie znalazł jedynie kości.
Spoczywał tam również artefakt, którego moc miała wkrótce okazać się bezcenna.
Nie wiadomo, kto przed wiekami złożył go wraz ze zmarłym ani przeciw jakiemu złu miał być użyty. Wiadomo natomiast, że gdy nadszedł czas walki, artefakt stał się jednym z narzędzi, dzięki którym można było przeciwstawić się przeklętym.
───
𝙊 𝙥𝙤𝙡𝙤𝙬𝙖𝙣𝙞𝙪 𝙣𝙖 𝙥𝙧𝙯𝙚𝙠𝙡𝙚̨𝙩𝙮𝙘𝙝
Rozpoczęła się obława.
Łowczy, którzy dotąd przemierzali okolice w poszukiwaniu zwierzyny i śladów bestii, sami stali się jej ofiarami. Każdy cień mógł skrywać wroga. Każdy człowiek mógł być już sługą Antona.
Wincenty wraz z pozostałymi rozpoczął poszukiwania wampirów.
I wtedy przyszła chwila szczególnie bolesna. Najbliżsi współpracownicy wojewody zostali podejrzani o służenie przeklętym. Kazano im całować krzyże na dowód swej niewinności. Nie wszyscy chcieli to uczynić.
Podejrzenia rosły. A wraz z nimi rosła furia Wincentego. Jeden po drugim wampiry padały pod ciosami swoich prześladowców. Lecz przeklęci nie zamierzali umierać bez walki. Ich knowania doprowadziły do tego, że wojewoda został zmuszony zranić nawet jednego z własnych Synów.
A jednak najważniejszy wróg wciąż pozostawał nieuchwytny. Antona nigdzie nie było.
───
𝙊 𝙨́𝙢𝙞𝙚𝙧𝙘𝙞 𝘼𝙣𝙩𝙤𝙣𝙖
Czas uciekał.
Zmierzch nadchodził nieuchronnie, a wraz z nim nadchodziła pora, w której Anton mógł stać się jeszcze groźniejszy. Wampir dobrze się ukrył.
Przez długi czas nikt nie wiedział, gdzie się znajduje. Każda chwila zwłoki mogła oznaczać kolejne ofiary. Lecz w końcu obława przyniosła skutek. Antona odnaleziono.
Doszło do ostatecznej walki, w której przeklęty mieszkaniec północy został dopadnięty i zgładzony. Tym samym zakończyło się panowanie krwi, które mogło uczynić ze spustoszonej wielkopolskiej osady domenę wampira.
───
𝙀𝙥𝙞𝙡𝙤𝙜
Gdy ucichły walki, niewiele pozostało z obu orszaków, które z takim przekonaniem wkroczyły do opuszczonej wsi. Zdziesiątkowani przybysze postanowili opuścić przeklęte miejsce.
Krzyżacy mieli wiele do przekazania swoim zwierzchnikom. Raport ich nie będzie prosty. Mieli bowiem donieść nie tylko o politycznych nastrojach Wielkopolski, sprawie Jadwigi Andegaweńskiej i możliwościach, jakie otwierały się przed Zakonem, lecz również o wydarzeniach, których rozsądny człowiek nie odważyłby się łatwo zapisać na pergaminie.
Co zaś tyczy się Wincentego z Kępy herbu Doliwa, wojewoda długo jeszcze będzie dochodził do siebie po tym, co wydarzyło się pod Kaliszem. Przybył tam, by zdobyć ziemię. Odnalazł zaś zdradę, śmierć, tajemniczy artefakt i stworzenia rodem z najgorszych opowieści.
Tak zakończyły się wydarzenia ostatnich dni września Roku Pańskiego 1383.
Lecz wojna o polską koronę trwała nadal.
I nikt jeszcze nie wiedział, jakie kolejne nieszczęścia miały spaść na ziemię wielkopolską.