Zupa na Plantach

Wskazówki dojazdu Strona internetowa Kontakt: organizacja

Zupa na Plantach Wspieramy osoby doświadczające bezdomności. Budujemy wrażliwy świat. Wierzymy, że . Docieramy z pomocą do osób doświadczających bezdomności.

www.zupanaplantach.pl
📧 [email protected]
IG: zupa_na_plantach Przed epidemią, co tydzień spotykaliśmy się przy ciepłej zupie na krakowskich Plantach w niedzielne wieczory. Aktualnie odwiedzamy znane nam miejsca niemieszkalne jak pustostany, opuszczone altanki, kanały, wagony, by w czasie epidemii regularnie otoczyć opieką znane nam z Plant osoby w kryzysie bezdomności. Prowadzimy Magazyn Ciepła, do którego od dobrych ludzi zbieramy właśnie ciepłe ubrania, czystą bieliznę i środki higieniczne. Pomagamy w dostępie do pomocy lekarskiej, która dla osób nieubezpieczonych jest bardzo ograniczona. Chcemy też zapewnić osobom w kryzysie bezdomności dostęp do kultury, dlatego tworzymy mobilną bibliotekę, jak również zapraszamy do przestrzeni aktywizacji społecznej i zawodowej prowadzonej we współpracy z Żywą Pracownią. Końcem 2020 roku uruchomiliśmy projekt Zupowego Mieszkania, do którego zaprosiliśmy 2 osoby wychodzące z bezdomności. Jesteśmy grupą osób z różnych światów, która zaczęła razem działać, chcąc nieco zmienić kawałek świata na lepszy. Są wśród nas wierzący i ateiści, studenci, bezrobotni i pracujący, ludzie różnych zawodów, domni i bezdomni, kobiety i mężczyźni, dzieci i dorośli… Każdy jest mile widziany! Jeśli chcecie wesprzeć nasze działania, możecie przekazać darowiznę: http://zupanaplantach.pl/przekaz-darowizne/

Jeśli macie jakiekolwiek pytania albo chcecie jakoś pomóc, piszcie do nas w prywatnych wiadomościach :)

Kiedy zapada zmrok, wracasz do domu, zapalasz światło i podłączasz telefon do ładowarki. Ale co, jeśli mieszkasz w pusto...
20/10/2026

Kiedy zapada zmrok, wracasz do domu, zapalasz światło i podłączasz telefon do ładowarki. Ale co, jeśli mieszkasz w pustostanie, namiocie lub w altance, gdzie nie ma ani światła, ani gniazdka?

Znamy ludzi, dla których to codzienność. Odwiedzamy ich podczas naszych cotygodniowych wyjazdów pustostanowych. Żyją w skrajnie trudnych warunkach, bez dostępu do prądu. Jesienią i zimą, kiedy dni są coraz krótsze, jego brak staje się jeszcze bardziej dotkliwy.

Dlatego chcemy kupić 85 powerbanków i przekazać je najbardziej potrzebującym osobom doświadczającym bezdomności, do których regularnie docieramy ze wsparciem.

Jeden pełny powerbank to nawet trzy ładowania telefonu. A telefon pozwala utrzymywać kontakt ze światem, załatwiać codzienne sprawy i w razie potrzeby wezwać pomoc.

Powerbank może też zasilić niewielką lampkę USB lub pomóc naładować czołówkę. To możliwość oświetlenia miejsca, w którym się mieszka, i zwiększenia bezpieczeństwa podczas długich jesiennych i zimowych wieczorów.

Wystarczy jedna okazja do skorzystania z gniazdka, żeby zgromadzić zapas energii na później.

Pomóż nam zadbać o to, żeby brak prądu nie oznaczał również utraty kontaktu ze światem i konieczności spędzania długich wieczorów w ciemności. Właśnie uruchomiliśmy na ten cel zbiórkę. Link do zrzutki znajdziesz w pierwszym komentarzu. Możesz go też udostępnić.

W warzywniaku może pożyczyć pieniądze. Z pizzerii wziąć wodę. W pierogarni dostać coś do jedzenia i naładować telefon. A...
15/10/2026

W warzywniaku może pożyczyć pieniądze. Z pizzerii wziąć wodę. W pierogarni dostać coś do jedzenia i naładować telefon. Andrzej ma swoich sąsiadów. Tyle że nie ma własnego adresu.

Nikt z okolicy nie postanowił któregoś dnia: „od dziś będę mu pomagać”. Wszystko wydarzyło się dużo zwyczajniej.

Z kolejnych „dzień dobry”. Z następnego spotkania. Ktoś zapamiętał Andrzej i wiedział już, że mieszka na ulicy. Z czasem przestał być anonimowym człowiekiem, którego po prostu się mija.

Natalia Martini, socjolożka, badaczka bezdomności, nazywa takie relacje „sąsiadowaniem”. W swoich badaniach pokazuje, że kiedy te same osoby regularnie spotykają się w tych samych miejscach i przestają być sobie obce, z czasem mogą pojawić się zwyczajne gesty: „jasne, naładuj telefon”, „weź wodę”, „wpadnij po coś do jedzenia”.

Dla Andrzeja to nie są drobiazgi. Bez domu nawet wodę, coś ciepłego do jedzenia czy miejsce, gdzie można podłączyć telefon, musi sobie codziennie jakoś zorganizować.
—
Co właściwie sprawia, że ktoś staje się naszym sąsiadem - drzwi obok na klatce schodowej czy kolejne „dzień dobry”, po których zaczynamy ze sobą rozmawiać?

200 czekolad. Tyle zebrało dla nas pięć osób, które do niedawna wcale się nie znały. Zosia i Sebastian są z Jordanowa, K...
13/10/2026

200 czekolad. Tyle zebrało dla nas pięć osób, które do niedawna wcale się nie znały.

Zosia i Sebastian są z Jordanowa, Kajtek z Warszawy, Konrad z Piastowa, a Zuzia z Rudy Śląskiej. Spotkali się na Kursie Metodycznym ZHP organizowanym przez Chorągiew Krakowską i na czas kursu zostali połączeni w jeden patrol.

Kiedy do nas napisali, jedno zdanie szczególnie nam się spodobało:
„Zależy nam przede wszystkim na tym, aby nasza pomoc odpowiadała na rzeczywiste potrzeby Państwa organizacji.”

Czekolada jest u nas jednym z tych produktów, które znikają naprawdę szybko. Na każdy wyjazd pustostanowy zabieramy ich ok 50 - to stały element pakietów dla osób w kryzysie bezdomności, które odwiedzamy.

Kiedy więc harcerze zapytali, czego potrzebujemy, odpowiedź była prosta: czekolady. Bo akurat zaczynało nam im brakować.

Każde z nich zorganizowało zbiórkę w swoim szczepie. Informacje trafiły do innych harcerzy i ich rodziców, w harcówkach pojawiły się specjalne kartony, a w nich przybywały kolejne tabliczki.

A przy okazji wydarzyło się coś jeszcze. Pięć osób z różnych stron Polski, które na początku kursu musiały dopiero nauczyć się ze sobą działać, ukończyło go jako naprawdę zgrany patrol.

Wielkie dzięki za czekolady! I za to, że pomaganie zaczęliście od pytania, co naprawdę się przyda.

ZHP Chorągiew Krakowska im. Tadeusza

Jeśli masz pomysł, jak nam pomóc, albo chcesz zapytać jak to zrobić, napisz: [email protected]

Żeby tak pójść razem w góry, usiąść na trawie i zwyczajnie ze sobą pogadać.       W zeszłą sobotę zupową ekipą pojechali...
08/10/2026

Żeby tak pójść razem w góry, usiąść na trawie i zwyczajnie ze sobą pogadać.

W zeszłą sobotę zupową ekipą pojechaliśmy w Beskid Mały. Na szlaku na Leskowiec było dużo słońca, grzybów i jesieni w pięknej odsłonie. Było wspólne jedzenie i trochę bardzo przyjemnego nicnierobienia.

Taki dzień, kiedy bieżące zupowe sprawy odkładamy na bok, od czasu do czasu bardzo nam się przydaje.

Z polany, na której usiedliśmy, było widać Tatry, Babią Górę i Gorce. I przez chwilę wystarczyło nam po prostu patrzeć na nie razem.

Wróciliśmy do domów z zapasem słońca na kolejne zupowe, coraz chłodniejsze miesiące, w których będziemy intensywnie działać dalej.

Co może Was zaskoczyć na spotkaniu wprowadzającym dla wolontariuszy?Nowi wolontariusze, tacy jak Marcin, Gabrysia i Andr...
06/10/2026

Co może Was zaskoczyć na spotkaniu wprowadzającym dla wolontariuszy?

Nowi wolontariusze, tacy jak Marcin, Gabrysia i Andrzej, którzy wzięli udział w naszym ostatnim spotkaniu, przychodzą zwykle z pytaniem: „Jak mogę pomagać?”

Szybko okazuje się, że odpowiedzi jest całkiem sporo. Bo w ZUPIE można się angażować na różne sposoby. Jedni gotują, inni jeżdżą na wyjazdy pustostanowe albo opiekują się naszą biblioteką. Jeszcze inni wykorzystują w ZUPIE swoje zawodowe umiejętności.

Na spotkaniu odpowiadamy też na pytania, które często pojawiają się na początku: Na jakie wsparcie od bardziej doświadczonych osób mogę liczyć? Czy moje zaangażowanie od razu musi być duże?

Mówimy też o tym, że wolontariat to nie tylko działanie. To również wspólny czas, rozmowy, ciepła herbata i ludzie, z którymi po prostu dobrze jest być razem.

Jeśli chcecie sprawdzić, czy znajdziecie swoje miejsce w ZUPIE, zapraszamy na spotkanie już w ten czwartek.

Szczegóły znajdziecie w pierwszym komentarzu.

- Wiesiek wiele tematów traktował z humorem. Kiedy został zaproszony do programu Zupowe Mieszkanie, cieszył się z przepr...
01/10/2026

- Wiesiek wiele tematów traktował z humorem. Kiedy został zaproszony do programu Zupowe Mieszkanie, cieszył się z przeprowadzki i z nowego miejsca. Pierwszego dnia kupił kilka drobiazgów i ogórki - wspomina Jacek, inny uczestnik programu.

- Pomagałem Wieśkowi wprowadzić się do Zupowego Mieszkania - dodaje.

Zuza, asystentka osób z doświadczeniem bezdomności w naszym programie, ma w głowie taki obrazek:

- Spędzamy z ludźmi w programie dużo czasu i zżywamy się. Wiesiek potrafił przynieść z targu dwa małe autka, bo pomyślał o moich synach, że sprawi im to przyjemność.

To właśnie te autka widzicie na jednym ze zdjęć.

Zbierał rzeczy, które dla innych mogły nie znaczyć wiele: ładne butelki po miodzie, globus, lampkę-drzewko, różne „perełki” ze straganów. I często chciał się nimi dzielić.

Adam, instruktor aktywizacji z Żywej Pracowni najchętniej wspomina kolorowe opowieści Wieśka, rodem z filmów Barei: jak budował Nową Hutę za czasów PRL-u. I że nie planował jutra. Żył chwilą.

Takiego Wiesia, chcemy zapamiętać - z drobnych historii, dzięki którym można lepiej zobaczyć złożoność człowieka, którego staraliśmy się wspierać.

Niech odpoczywa w pokoju.

To zdjęcie ma dziś dla nas zupełnie inny ciężar niż wtedy, kiedy je zrobiliśmy.Prawie półtora roku temu, w kwietniu, pis...
29/09/2026

To zdjęcie ma dziś dla nas zupełnie inny ciężar niż wtedy, kiedy je zrobiliśmy.

Prawie półtora roku temu, w kwietniu, pisaliśmy o nim tak:

„Bardzo się cieszymy, że ponownie możemy się z Wami podzielić zdjęciem, na którym widzicie jeden z najbardziej poruszających dla nas momentów.

Zrobiliśmy je dziś rano, kiedy Wiesław pierwszy raz wchodził do jednego z naszych Zupowych Mieszkań.”

Wtedy patrzyliśmy na to zdjęcie jak na początek. Trudny i niepewny, ale dający nadzieję.

Dziś wiemy, że ta historia potoczyła się inaczej, niż mieliśmy nadzieję. I myślimy o niej przez pryzmat dwóch odejść. Najpierw po 8 miesiącach Wiesiek odszedł z Zupowego Mieszkania. Kilka dni temu dowiedzieliśmy się, że zmarł.

Staramy się być przy uczestnikach zupowego Programu Mieszkaniowego także wtedy, kiedy pojawiają się kryzysy i kiedy nie wszystko układa się tak, jak im życzymy. I chcemy opowiadać Wam również o tej trudnej części naszej rzeczywistości - w której nie każda historia kończy się dobrze.

Kiedy Wiesiek opuszczał Zupowe Mieszkanie, nie pisaliśmy o tym publicznie. Chcieliśmy uszanować jego prywatność i zostawić mu przestrzeń na to, co będzie dalej.

Dziś chcielibyśmy przede wszystkim, żeby zostało z nami wspomnienie człowieka, któremu przez ważny czas mogliśmy towarzyszyć.

„Umrzeć - tego nie robi się kotu.” Po naszej Mirelce zostały namiot i kotka.Przez kolejne dni Niunia wracała tam, gdzie ...
24/09/2026

„Umrzeć - tego nie robi się kotu.” Po naszej Mirelce zostały namiot i kotka.

Przez kolejne dni Niunia wracała tam, gdzie stał namiot, szukając swojej pani. Nie można było jej spakować, wynieść i “gdzieś” zostawić.

Wracamy do tej historii półtora miesiąca po odejściu Mirelki, bo kiedy poznajemy człowieka, czasem poznajemy też jego przyjaciół. Również tych na czterech łapach. Więc oprócz Mirelki znaliśmy także jej Niunię.

Nikt nie był obojętny na to, co się z nią stanie.

Tylko co z Niunią zrobić? Próbować znaleźć jej dom? Oddać do schroniska? Szybko okazało się, że żadne rozwiązanie nie jest proste. Dni mijały, a rosło zmartwienie o to, czy ma co jeść i czy nie stanie się jej krzywda.

Aż zarządca terenu wywiesił oficjalną informację, że miejsce wkrótce zostanie uporządkowane.

W zupowej ekipie zaczęły krążyć wiadomości:
„Drodzy - w czwartek znikną rzeczy Mirelki. Niunia straci też swój bezpieczny kąt, pewnie sprzątną wszystko, jej miseczki też.”

I nagle czasu na zastanawianie się zostało bardzo mało. Podjęliśmy decyzję „z rozsądku”: zawieźć kotkę do krakowskiego schroniska.

Ale Niunia nigdy tam nie dojechała.

Kilka dni później Kamila z naszego zespołu, która pojechała sprawdzić, czy uda się kotkę zabrać w bezpieczne miejsce, napisała: „Byliśmy wczoraj z mężem nakarmić Niunię. Był to bardzo dojmujący widok. Siedziała na krześle wśród rzeczy Mirelki. Udało nam się ją złapać...”

I zaraz potem wszyscy wstrzymali oddech:

„Nie mamy serca jej oddawać. Wychodzi na to, że zostaje u nas w domu.”

Razem zebraliście 47 050 zł. 365 osób dołożyło się do tego, żeby Jacek, Rafał i Dawid mieli bezpieczne miejsce i czas na...
22/09/2026

Razem zebraliście 47 050 zł.

365 osób dołożyło się do tego, żeby Jacek, Rafał i Dawid mieli bezpieczne miejsce i czas na odzyskiwanie stabilności i wpływu na swoje życie.

Bo dostać klucze do mieszkania to nie to samo co wyjść z bezdomności. Do Zupowego Mieszkania razem z człowiekiem wprowadzają się jego samotność, kłopoty zdrowotne, lęk i trudna historia.

Zmienia się adres. Ławkę w parku, pustostan czy altanę zastępują cztery ściany, własne drzwi i łóżko. Mieszkanie można umeblować w kilka dni. Własne wnętrze - poczuciem bezpieczeństwa, sprawczości i wpływu na swoje życie - znacznie dłużej. Tego nie da się załatwić samą przeprowadzką. Dlatego Zupowe Mieszkanie to dużo więcej niż dach nad głową. To obecność i wsparcie w codzienności, zdrowieniu, pracy, formalnościach i odbudowywaniu relacji.

Do Zupowych Mieszkań jeszcze wrócimy. Chcemy pokazać Wam z bliska, jak wygląda ta droga po przeprowadzce i na czym naprawdę polega wsparcie.

Dziś najważniejsze jest jedno: zebrane 47 050 zł pozwoliły zabezpieczyć najem i media dwóch Zupowych Mieszkań na rok. A więc także czas i przestrzeń na odzyskiwanie tego, czego nie przywraca sama zmiana adresu.

Dziękujemy za każdą wpłatę. 365 razy daliście nam znać: „To ma sens”.

To nie są mieszkania. A jednak ktoś wraca tu wieczorem.Altana - nie dom.Pustostan - nie dom.Namiot - nie dom.W każdym z ...
17/09/2026

To nie są mieszkania. A jednak ktoś wraca tu wieczorem.

Altana - nie dom.
Pustostan - nie dom.
Namiot - nie dom.

W każdym z tych miejsc ktoś urządza sobie codzienność. Wiesza kurtkę. Rozkłada śpiwór. Stawia gdzieś kubek. Z czasem pojawiają się dywan, firanka i krzesło. I „nie dom” staje się „u siebie”.

Można mieć tam zdjęcie bliskiej osoby, psa i znać sąsiadów z bloku obok. Można przez miesiące albo lata wracać do tego samego, oswojonego miejsca, które nigdy nie powinno być czyimś mieszkaniem.

Kiedy Przemek prowadzi spotkania dla nowych wolontariuszy, mówi o tych miejscach jak o drugiej mapie Krakowa. Z czasem „odblokowują się” na niej punkty, o których wcześniej nawet nie wiedziało się, że istnieją.

Kiedy to czytasz, w Żywej Pracowni przed chwilą skończyła się odprawa. Wolontariusze właśnie ruszają po tej drugiej mapie Krakowa. Docierają pod adresy, do których zwykle nikt nie zagląda - żeby spotkać człowieka.

Dzięki wsparciu mogą docierać tam także w Twoim imieniu.

Zdjęcia powstały podczas wyjazdów do miejsc niemieszkalnych.
Fot. Przemek Kleczkowski, wolontariusz ZUPY.

Adres

Ulica Celna 5
Kraków
30-507

Godziny otwarcia

Poniedziałek 08:00 - 16:00
Wtorek 08:00 - 16:00
Środa 08:00 - 16:00
Czwartek 08:00 - 16:00
Piątek 08:00 - 16:00

Strona internetowa

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy Zupa na Plantach opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Kontakt: Organizacja

Wyślij wiadomość do Zupa na Plantach:

Skróty

Udostępnij