18/10/2026
Dzisiaj to Ja chciałabym opowiedzieć Wam o Michałku…💜💜💜Nie było mi dane poznać Cię osobiście, Miśku a jednak stałeś się kimś, o kim nie potrafię myśleć obojętnie....
Połączyła nas Twoja Mama, która pochodzi z mojego rodzinnego miasta Zduńskiej Woli i właśnie przez nią mogłam choć odrobinę poznać Ciebie, Twoją historię, Twoje pasje i ten niezwykły świat, który nosiłeś w sobie💜
Kiedy wchodzę na zbiórki, nigdy nie chcę widzieć tylko imienia, zdjęcia i kwoty, której potrzeba na leczenie,chcę poznać dziecko,dowiedzieć się, kim jest, co lubi, o czym marzy, co wywołuje uśmiech na jego twarzy,czytam historie, oglądam reportaże, zatrzymuję się przy szczegółach, bo za każdą zbiórką kryje się przecież czyjeś całe życie💜i tak poznałam Ciebie, Michałku…💜
Pamiętam moment, w którym pokazywałeś swojego pająka tarantulę i opowiadałeś, że uwielbiasz patrzeć, jak tworzy swoją sieć, ten obraz został w mojej pamięci,pomyślałam wtedy o Twojej cierpliwości, o tym, jak uważnie potrafiłeś przyglądać się światu,było w tym coś pięknego… Ty, który sam musiałeś tak długo i cierpliwie czekać na chwile wolne od choroby, potrafiłeś zachwycać się czymś tak małym, jak nić pajęczej sieci...a później przychodziła refleksja, która ściskała serce…
Osiem lat....
Osiem lat, przez które ja żyłam swoim życiem, przeżywałam zwyczajne dni, cieszyłam się drobiazgami, czasem narzekałam na rzeczy zupełnie nieważne a Ty przez te same osiem lat toczyłeś walkę, której żadne dziecko nie powinno musieć toczyć...osiem lat w cieniu onkologii, szpitali, lęku i nadziei, która musiała nieustannie mierzyć się z rzeczywistością...i wtedy człowiekowi robi się wstyd za każde zmarnowane „później”, za każdy dzień, którego nie potrafił docenić,bo Ty, Misiku, przypominasz, jak wielkim darem jest zwyczajność,jak bezcenne są podróże, bliscy, własne pasje i możliwość planowania kolejnego dnia...a Ty tak bardzo kochałeś życie… 💜
Poznałam Cię jako chłopca walecznego, cierpliwego, ciekawego świata, pełnego miłości do podróży,widziałam na zdjęciach Twoją kolekcję magnesów,każdy z nich był pamiątką, kawałkiem miejsca, które odwiedziłeś, wspomnieniem, do którego można wrócić jednym spojrzeniem...
I wiesz co Miśku? jest jedna myśl, której chciałabym się trzymać💜
Wierzę, że teraz przed Tobą nie ma już żadnych granic....nie ma szpitalnych korytarzy, bólu, kroplówek ani czekania na wyniki,nie ma choroby, która odbierała Ci tak wiele,jest przestrzeń, w której możesz być wolny i jeśli naprawdę istnieje miejsce, z którego można patrzeć na nas z góry, chcę wierzyć, że właśnie teraz wyruszasz w swoją najpiękniejszą podróż....
Misiku, zwiedzaj więc…
Odkrywaj miejsca, których nie zdążyłeś zobaczyć,zbieraj swoje niebiańskie magnesy,zaglądaj w każdy zakątek świata,patrz na wszystko z tą samą dziecięcą ciekawością, którą zobaczyłam w tamtym reportażu...a wierzę ,że pośród tych wszystkich pięknych miejsc, znajdziesz spokój, na który tak bardzo zasłużyłeś...
Nie było nam dane poznać się osobiście,nie zdążyłam powiedzieć Ci, że Twoja historia mnie poruszyła, że zatrzymałam się przy niej na dłużej i że za zdjęciem uśmiechniętego chłopca zobaczyłam kogoś, kto nauczył mnie spojrzeć na życie z innej perspektywy...ale dziś mogę napisać te słowa,mogę wspomnieć Twoje imię,mogę sprawić, że ktoś, kto jeszcze Cię nie znał, zatrzyma się na chwilę i pozna choć cząstkę Ciebie....bo przecież pamięć też jest formą miłości a niektóre dzieci, choć ich życie trwało zbyt krótko, zostawiają w sercach ślady, których nie zatrze czas....
Michałku, dziękuję, że mogłam Cię poznać, choć tylko poprzez opowieści Twojej Mamy,przytulam ją myślami najmocniej, jak potrafię,bo za Twoją historią jest też jej miłość, jej walka, jej serce, które zawsze będzie biło dla Ciebie....💜💜💜
Leć, Misiku ...już nic Cię nie zatrzymuje,świat jest teraz cały Twój 💜💜💜a my tutaj będziemy pamiętać💔💜