24/08/2026
Płowce – miejsce, gdzie historia ożywa, a dawne czasy naprawdę stają się rzeczywistością
Nasz kolejny udział w XXIII edycji rekonstrukcji bitwy pod Płowcami z pewnością na długo pozostanie w pamięci. To właśnie tutaj, pośród szczęku zbroi, tętentu koni i gwaru obozowisk, jeszcze mocniej doceniamy niezwykłą pasję ludzi, którzy z ogromnym zaangażowaniem odtwarzają realia średniowiecza. I nie ma tu znaczenia wiek, zawód czy doświadczenie – łączy nas przede wszystkim miłość do historii.
W miniony weekend znów przenieśliśmy się w XIV wiek. I trzeba przyznać, że nasza ekipa nie zamierzała oszczędzać ani siebie, ani swoich strojów.
Ewa tym razem przyjęła rolę królowej Jadwigi Kaliskiej i z właściwym królewskiej godności majestatem wzięła udział w odtworzeniu pamiętnej wspólnej koronacji u boku swego męża, króla Władysława Łokietka. Byliśmy naprawdę dumni, patrząc na Ewę w tej wyjątkowej roli. Casimiruski z dumą współtworzyły dostojny orszak pary królewskiej, a Iza i Bożenka, jako wierne dwórki, z pełnym poświęceniem niosły poły jej ciężkiego królewskiego płaszcza. Jak się okazało, średniowieczna dworska etykieta miała również swoją wersję fitness.
Powód do dumy mieliśmy też podczas bitwy. Dawid i Paweł, nasi świeżo upieczeni rycerze, po raz pierwszy stanęli do walki pod okiem doświadczonego w bojach Leszka Kalickiego. Ramię w ramię z innymi zbrojnymi mężnie stawili czoła Krzyżakom. Patrzyliśmy na nich z ogromną satysfakcją, bo oto nasi Casimirusowi chłopcy wkroczyli na dobre w szeregi średniowiecznych wojowników. Jarek, jak zwykle, stanowił solidne wsparcie dla oddziału łuczników.
W tym czasie nasze rekonstruktorki, z panami, którzy pozostali we wsi, odtwarzały codzienne życie mieszkańców średniowiecznego domostwa. Były obowiązki, krzątanie się wokół drewnianego domu, a potem – zgodnie ze scenariuszem – nagły najazd, pożar i ucieczka przed napastnikami. Nie wszystkim udało się ujść z życiem. Część naszych niewiast, i nie tylko, zaskoczona przez Krzyżaków, symbolicznie poległa na polu bitwy. Historia bywa bezlitosna.
Po pełnych emocji starciach rycerskich, pokazach konnych i uroczystej prezentacji wszystkich bractw przyszedł czas na powrót do obozowiska.
A tam czekało nas kolejne oblężenie – tym razem bez Krzyżaków, za to z udziałem widzów, turystów i innych rekonstruktorów.
Gdy tylko rozgrzaliśmy żywym ogniem blachę, nasze stanowisko zostało dosłownie oblężone przez amatorów świeżo wypiekanych podpłomyków. Nasz kulinarny hit zrobił furorę, a kolejka po kolejne porcje zdawała się nie mieć końca.
Zużyliśmy całe przygotowane wcześniej ciasto, a następnie sięgnęliśmy po zapas mąki zabrany „na wszelki wypadek”. Jak widać, średniowieczna zasada przezorności nadal działa: jeśli jedziesz na rekonstrukcję, zabierz więcej mąki, niż podpowiada rozsądek.
W końcu głodny rycerz to zły rycerz, a głodny rekonstruktor może być jeszcze bardziej niebezpieczny.
Płowce po raz kolejny pokazały nam, że rekonstrukcja historyczna to nie tylko bitwa i zbroje. To wspólna praca, emocje, spotkania, obozowe życie, rzemiosło, kuchnia i przede wszystkim ludzie, którzy potrafią sprawić, że historia przestaje być tylko zapisem w podręczniku.
A my po tym wyjeździe wracamy z poczuciem dumy – z Ewy w roli królowej, z naszych rycerzy Dawida i Pawła, z łucznika Jarka, a także Roberta, którego we wsi „uśmiercili” Krzyżacy. Jesteśmy dumni również z naszych pozostałych rekonstruktorek – Anetki, Janeczki, Agnieszki i Jadzi – dam dworu i specjalistek od podpłomyków, bez których kulinarna część naszej wyprawy mogłaby zakończyć się znacznie szybciej.
Każdy dołożył swoją cegiełkę do tego, by Casimirus po raz kolejny mógł pokazać, że żywa historia naprawdę ma sens.
Dziękujemy organizatorom za to, że po raz kolejny nas docenili, widzom – za niesamowitą atmosferę, rekonstruktorom za wspólny trud i pasję, która nas łączy. Dziękujemy za kolejne spotkanie z żywą historią i już szykujemy się na następny rok. Oby wystarczyło podpłomyków.
Kalicki # KatarzynaUłanowska