02/06/2026
Pogrzeb śp. PIOTRA PYZIKA
W czwartek, 28 maja, pożegnaliśmy Piotra Pyzika, zmarłego pięć dni wcześniej.
Piotr był zaangażowanym działaczem Niezależnego Zrzeszenia Studentów Politechniki Śląskiej od początku jego powstania. W marcu 1981 został wybrany członkiem Zarządu Uczelnianego. Organizował w Gliwicach Marsz w Obronie Więźniów Politycznych, reprezentował Zrzeszenie na kongresie niezależnych organizacji studenckich w Paryżu. Był członkiem Uczelnianych Komitetów Strajkowych w marcu i listopadzie – grudniu 1981. Po wprowadzeniu stanu wojennego aktywnie działał w podziemiu.
Sowieccy namiestnicy docenili działalność Piotra i internowali go w Uhercach, a później karnie przenieśli ze studiów do wojska.
Po roku 1989 współpracował z organizacjami pozarządowymi i humanitarnymi. Był jednym z organizatorów i uczestników konwoju z pomocą humanitarną dla Sarajewa.
W roku 2001 współtworzył struktury Prawa i Sprawiedliwości w województwie śląskim, z ramienia tej partii był radnym Sejmiku, a następnie przez dwie kadencje posłem na Sejm Rzeczypospolitej. W listopadzie 2021 został podsekretarzem stanu w Ministerstwie Aktywów Państwowych.
Wychowany w patriotycznej i katolickiej rodzinie, był gorącym patriotą, wiernym Kościoła Katolickiego i pryncypialnym antykomunistą. Z dumą mówił o swoim krewnym spoczywającym na Cmentarzu Orląt Lwowskich.
Przez lata, o czym mało kto wiedział, prowadził prywatne śledztwo w sprawie zbrodni katyńskiej. W listopadzie ubiegłego roku, w gronie starych antykomunistów, historyków i pasjonatów historii, którzy, tak jak i ja, myśleli, że o Katyniu wiedzą wszystko, przez dwa bardzo długie wieczory słuchaliśmy z zapartym tchem jego wykładów pełnych nieznanym nam faktów i ustaleń.
Taki był Piotr. „Bóg, honor, Ojczyzna” nie było dla Niego ładnie brzmiącym hasłem, ale wiążącym zobowiązaniem. Pomimo upływu lat zachował młodzieńczy zapał, aktywność i ideowość, ale też pewną młodzieńczą naiwność, co przysparzało mu kłopotów w pełnym cynizmu środowisku polityków.
Po jego śmierci nasz wspólny przyjaciel Wojtek napisał „Został smutek i żal. Piotruś był nade wszystko Porządnym Człowiekiem.”
Nie napiszę „Żegnaj Piotrze”, lecz „do zobaczenia”. Nie napiszę też „wspomagaj naszą Ojczyznę”, bo wiem, że dla Najjaśniejszej zrobi wszystko, co możliwe.
Z Bogiem, Piotrze.
