17/09/2026
Nie planowałyśmy kabaretu.
Powstała droga. I poszłyśmy nią razem.
W fundacyjnym programie rozwoju osobistego „Moc zbalansowanego życia” wydarzyło się coś, czego chyba żadna z nas na początku nie zakładała.
Powstała Rewia Uśmiechu.
Ale tak naprawdę powstało coś więcej – grupa świetnych ludzi, którzy krok po kroku zaczęli przesuwać granice własnego „nie umiem”, „nie potrafię”, „nigdy tego nie zrobię”.
Bo rozwój osobisty nie zawsze wygląda jak kurs, certyfikat czy przeczytana książka.
Czasem wygląda tak:
„Mam wyjść na scenę?”
„Mam zagrać kogoś innego?”
„Mam śpiewać?”
„Mam nauczyć się tekstu?”
„Mam mówić inaczej, poruszać się inaczej, wejść w rolę?”
„Naprawdę ja mam to zrobić?”
I nagle okazuje się, że można.
Że można zrobić coś, o czym jeszcze niedawno nawet nie pomyśleliśmy, że kiedykolwiek będziemy robić.
Tu każdy poszerza swoją strefę komfortu na swój sposób i w swoim tempie. Jedni przez głos, inni przez ruch, pamięć, śpiew, scenę, kontakt z publicznością. Ktoś pierwszy raz tworzy scenografię, ktoś pisze dialog, ktoś odkrywa w sobie poczucie humoru, którego wcześniej nie pokazywał światu.
A najcenniejsze jest to, że można tego wszystkiego doświadczać bezpiecznie.
Nie trzeba tutaj niczego udawać.
Można być sobą.
A kiedy wchodzimy w rolę, można na chwilę sprawdzić, jak to jest być kimś innym. Poczuć inną sytuację, emocję, sposób reagowania. Przeżyć ją własnym głosem, ruchem, ciałem, wyobraźnią.
I właśnie dlatego teatr, kabaret, scena mogą być tak niezwykłym narzędziem rozwoju.
Nie tylko o tym rozmawiamy.
My tego doświadczamy.
Jest jeszcze jedna rzecz, która z czasem stała się dla nas bardzo ważna.
Zespół.
Czasami zdarza się, że nie ma nas wszystkich. I właśnie wtedy najmocniej czujemy, jak bardzo jesteśmy ze sobą połączone. Jak jedna osoba wpływa na drugą. Jak trudno zastąpić czyjąś obecność. Jak bardzo każdy ma swoją cząstkę, swój rytm, swój pomysł, swój sposób bycia.
Nie jesteśmy zestawem jednakowych elementów.
Każda wnosi siebie.
I może właśnie dlatego to działa.
Do tego dochodzi coś, co uważamy za ogromną wartość – międzypokoleniowość. Różne doświadczenia, różne historie, różne temperamenty i spojrzenia na świat spotykają się w jednym miejscu. Nie po to, żeby się ujednolicić, ale żeby się od siebie uczyć.
Rewia Uśmiechu jest więc dla nas czymś znacznie więcej niż zespołem występującym na scenie.
To kawałek wspólnie zbudowanej przestrzeni.
Przestrzeni, w której można spróbować.
Pomylić się.
Zacząć od nowa.
Zrobić coś pierwszy raz.
Zobaczyć siebie z innej strony.
I odkryć, że wciąż możemy więcej, niż nam się wydawało.
I chyba właśnie o to chodzi w rozwoju osobistym.
Nie o to, żeby stać się kimś innym.
Tylko żeby odważyć się odkrywać kolejne kawałki siebie.
A potem wejść na scenę – już razem.
