Towarzystwo Miłośników Gryfowa Śląskiego

Zadzwoń Wskazówki dojazdu Strona internetowa

Towarzystwo Miłośników Gryfowa Śląskiego Towarzystwo miłośników Gryfowa zbiera informacje o "starym" Gryfowie. Promuje i reklamuje miejsce, naszą mała ojczyznę.

27/09/2026

🙂Jezioro Złotnickie, wczoraj w sobotni wieczór.
Nadesłał - Mariusz Głos👍. Dziękujemy!🙂 TMG.

🙂Dzień dobry rano Szanowni Koledzy i Koleżanki! Oto takie zdjęcia znalazłam u siebie z 2020 roku. Miłego dzionka i do zo...
27/09/2026

🙂Dzień dobry rano Szanowni Koledzy i Koleżanki! Oto takie zdjęcia znalazłam u siebie z 2020 roku. Miłego dzionka i do zobaczenia! 👍 Angela 🙂 Dziękujemy! TMG.

Dziś Angela rano wstała🙂
Piękne zdjęcia nam podała👍
Super Koleżanka, Gryfowianka😍
choć nie wstaje zawsze z ranka.😉

Deszczowa przygoda pani Elżbiety.🌂☔️Nie zawsze świeci słońce w Gryfowie Śląskim, czasem zdarzają się opady deszczu. I wł...
27/09/2026

Deszczowa przygoda pani Elżbiety.🌂☔️
Nie zawsze świeci słońce w Gryfowie Śląskim, czasem zdarzają się opady deszczu. I właśnie w takich deszczowych dniach, zdarzają się nieprzyjemne historie. Jak czytamy w „Nowinach Jeleniogórskich” w numerze 33 z 15 września 1982 roku, swoją, nieprzyjemną historię opisuje mieszkanka naszego miasteczka, pani Elżbieta. -
„ 20.08.1982 roku, wróciłam wraz z synem do Gryfowa autobusem relacji Lubin - Świeradów. Na miejscu byliśmy parę minut przed południem. Gryfów Śląski przywitał nas deszczem, więc oboje udaliśmy się na pobliski postój ,,Taxi”. Stalo tam co prawda parę samochodów, ale tylko w jednym z nich siedział kierowca. Spytałam, czy dowiezie nas do domu, na co odburknął, że nie jest pierwszy w kolejce. Udałam się więc do wozu obok, lecz okazało się, że był to samochód z Lubania (obok kierowcy siedział tam pan z Gryfowa, też kierowca pustej, stojącej taksówki. Deszcz padał coraz większy. a my z synem nie mieliśmy parasola, Jeszcze raz podeszłam do pana kierowcy, który nadal tkwił samotnie w swoim samochodzie i poprosiłam nieśmiało o podwiezienie. Ten jednak, już teraz wyraźnie zirytowany moim natręctwem, wybitnie nieuprzejmie powiedział: „Nie widzi pani, że reperuję samochód i zajął się gorączkowo wkręcaniem i wykręcaniem czegoś przy kierownicy. Spytałam jeszcze, dlaczego w takim razie stoi na postoju, ale nie uzyskałam odpowiedzi. W tym samym czasie usłyszałam słowa padające z sąsiedniej taksówki: „Nie wygłupiaj się, zabierz kobietę - (wypowiedział je pan z Gryfowa, siedzący obok taksówkarza z Lubania). Mój kierowca nie zareagował a ja z trudem hamując gniew ciut, ciut za mocno może zatrzasnęłam drzwi i udałam się z synem biegiem do domu. Gdy już ochłonęłam z udzielonej mi lekcji uprzejmości w wykonaniu pseudo - kierowcy taksówki, wywnioskowałam, że na pewno czekał na dłuższy, bardziej opłacalny kurs. Mieszkam w Gryfowie bardzo długo i raczej sporadycznie zdarza mi się korzystać z usług „taxi”. Tego dnia jednak bardzo źle trafiłam – naiwnie przypuszczając, że ochronie sуna i siebie przed deszczem - biorąc taksówkę. Reasumując owe pouczające wydarzenie, pragnęłabym gorąco, aby głębsze wnioski z niego wyciągnął sam kierowca - taksówkarz, a może także zainteresuje się tym odpowiedni urząd, który wydaje koncesje „taxi”. Po pewnym upływie czasu. W „Nowinach Jeleniogórskich” ukazało się sprostowanie samego kierowcy taksówki który tak opisuje zaistniałą w tym dniu sytuację - „Nawiązując do artykułu za mieszczonego w „Nowinach Jeleniogórskich” z dnia 15 09 1982 w rubryce Listy pt. „Numer boczny” - wyjaśniam przebieg zajścia, które miało miejsce w dniu 20 sierpnia 1982 roku. Około godziny 10.00 zostałem telefonicznie wezwany na ul. A. Czerwonej pod zakład RTV w Gryfowie Sląskim, skąd pojechałem z ob. Stanisławem do naprawy RTV. W trakcie jazdy udaliśmy się w kierunku dworca PKP, gdzie zaparkowałem samochód obok postoju TAXI (poza miejscami wydzielonymi dla TAXI). W czasie chwilowej nieobecności mego pasażera, zmieniałem kostkę stykową w stacyjce, która uległa awarii w czasie jazdy. Podczas usuwania, usterki podeszła do mnie kobieta, która poprosiła, abym odwiózł ją do domu odmówiłem ze względu na powyższe okoliczności, Po pewnym okresie czasu wrócił mój pasażer i pojechaliśmy w dalszą trasę. Na powyższą okoliczność przedstawiam oświadczenie świadków stwierdzone własnoręcznym podpisem.” Trzeba przyznać, że dość szybko zareagowały władze naszego miasteczka. - „W związku z listem Obywatelki Elżbiety zamieszczonym w Waszym tygodniku nr 33. z dnia 15 września 1982 r. a dotyczącym odmowy wykonania usługi przewozowej przez kierowcę taksówki osobowej. Informuję, że zgodnie z art. 138 kw sprawa została skierowana na
kolegium ds. wykroczeń. Kolegium uznało obwinionego winnym zarzucanego wnioskiem wykroczenia. W obecności składu kolegium oraz osób zainteresowanych obwiniony przeprosił obywatelkę Elżbietę. Orzeczenie uprawomocniło się z dniem 21 października br. żadna ze stron nie odwołała się.”
Sekretarz Urzędu Miasta i Gminy w Gryfowie Śląskim
Takie to były czasy. 😕Opr. TMG

Udany zakup.🙂Jak co roku w ostatni weekend września, w Jeleniej Górze odbywa się jarmark staroci. Impreza ta przyciąga o...
26/09/2026

Udany zakup.🙂
Jak co roku w ostatni weekend września, w Jeleniej Górze odbywa się jarmark staroci. Impreza ta przyciąga ogromną ilość zarówno sprzedających, kupujących i zwykłych oglądaczy. Nie brakuje również przybyłych specjalnie na tą imprezę gości z Czech i Niemiec. Wybór oferowanych przedmiotów jest ogromny i każdy, zarówno wprawny znawca dzieł sztuki, wybredny kolekcjoner antyków czy też miłośnik pięknych rzeczy użytkowych znajdzie z pewnością coś dla siebie. Ja też wzbogaciłem swój zbiór kartek pocztowych z Gryfowa o ciekawą trójobrazkową pocztówkę na której widnieje: budynek poczty (Postgebäude), budynek dawnego Sądu Rejonowego (Kgl. Amtsgericht) i budynek gospody (Gasthof zum Deutscher Kaiser). Autorem pocztówki był fotograf z Wrocławia John Lotz. Kartka niestety jest bez obiegu pocztowego ale pochodzi z początkowych lat ubiegłego wieku. Uważam zakup za bardzo udany.👍
Pozdrawiam wszystkich Z.P.
Gratulujemy.🙂 TMG.

🙂Dwa lata w Gryfowie Śląskim (1947 – 1949) część 4 Pamiętnik - dr Ewa Czerwionko-PrzybyszewskaWyjechałam do Krakowa spod...
26/09/2026

🙂Dwa lata w Gryfowie Śląskim (1947 – 1949) część 4
Pamiętnik - dr Ewa Czerwionko-Przybyszewska
Wyjechałam do Krakowa spodziewając się drugiego dziecka. Ponieważ czułam, że brak mi przeszkolenia chirurgicznego, poszłam do prof. Nowickiego z prośbą, by wziął mnie na staż. Profesor nie lubił kobiet-chirurgów, więc bardzo się wzbraniał, ale przekonałam go, że pracując "w terenie" szczególnie potrzebuję większych umiejętności w tej dziedzinie. Popatrzył na mnie uważnie, po czym powiedział: "dobrze, ale tylko pod warunkiem, że tworzy pani mężczyznę". Ja właśnie miałam nadzieję, że tym razem będzie córka, ale - jak się okazało - pan profesor był silniejszy. Z Krakowa wróciłam z Maciusiem. Po powrocie spotkała mnie duża przykrość. W "żłobku" nie zobaczyłam małego blondaska (imienia nie pamiętam), którego ozdrowieniem tak się cieszyłam. Okazało się, że podczas mojej nieobecności dziecko dostało biegunki i jakoś nie umiano go uratować. Były jednak również radosne chwile. Przyjemność sprawił nam np. czteroletni, niedawno przyjęty chłopiec, o którym było wiadomo, że nie mówi, a chyba nawet nie słyszy. Kiedy weszłam dość cicho do sali, nie zauważył mnie. Siedział na parapecie i patrzył na ulicę. Zobaczył woźnicę, który mocno świszcząc batem starał się skłonić konia do większego wysiłku. Przejęty malec podskoczył, uderzył rączką w szybę aż zadźwięczała i krzyknął: "koń, jedź, wio, wio!" Umilkł, gdy mnie zobaczył, ale od tej pory można go było skłonić do mówienia, a wkrótce całkiem się rozgadał, a i słyszał bardzo dobrze. Dr Małachowski wprowadził się - jak wspomniałam – do domu po starym lekarzu - Niemcu. Do tego mieszkania należała też duża sala balowa. Miała szklany dach, po bokach dwa małe pokoje (garderoby?), podłogę ułożoną z czarno-białych klepek. W tej sali państwo Małachowscy urządzali zabawy zapraszając także nas. Świetnie się tam tańczyło, a przyjęcia były doskonałe. Zdarzyło się jednak, że któregoś dnia w czasie Bożego Narodzenia, gdy w zabawie brały udział obie córki pana doktora, jeden z zięciów - lekarz-chirurg oraz my, gospodarz domu miał dyżur pod telefonem. Późnym wieczorem, już po kolacji, telefon wezwał lekarza na oddział położniczy, bo zaczął się poród, a nie było dobrego "ciągu". Pan doktor poprosił zięcia, by go zastąpił, ale ten odpowiedział, że może iść razem dla opieki, bo to noc, ale na położnictwie się nie zna. Wiedziałam, że doktor trochę wypił, więc – ponieważ ja nigdy nie piłam - ofiarowałam też swoją pomoc. Okazało się, że poród był twarzyczkowy, a zatem parcie matki musiało być bezskuteczne. Przerażenie nas ogarnęło, gdy na brzuchu kobiety pojawił się pierścień graniczny, co znaczyło, że za chwilę może pęknąć macica. Trzeba było jak najprędzej rozwiązać ten poród, a ja niestety wiedziałam jak. Podałam doktorowi cranioclast i powiedziałam, żeby włożył do ust dziecka i je wymóżdżył. Doktor posłusznie włożył do ust to straszne urządzenie, jakoś je popchnął i prędko wyjął nie dochodząc do czaszki, po czym odszedł od pacjentki. Postanowiłam sprawdzić, co zrobił. Włożyłam rękę do ust dziecka, znalazłam jakąś dziurę, w którą włożyłam palce, znalazłam i przesunęłam szczęki tak, że mogłam wyjąć główkę, a za nią całego, nie dającego znaku życia noworodka. Szybko zawinę łam go w jakąś serwetę i położyłam na parapet okna, które było tuż koło łóżka. W tym momencie matka zaczęła gwałtownie krwawić. Całą trójką, a właściwie czwórką (z akuszerką) zajęliśmy się położnicą i dopiero chyba po pół godzinie zajrzałam do dziecka, pewna, że nie żyje. Jakież było moje zdziwienie i radość, kiedy zobaczyłam, że oddycha, choć jest bardzo zimne (był spory mróz na dworze i na parapecie też musiało być zimno). Obejrzałam je i stwierdziłam, że ma przebitą dziurę pod dolną szczęką, za którą je wyjęłam. Dziura została zaszyta z dwóch stron, dziecko wykąpane i ogrzane. Następnego dnia przystawione do piersi matki smakowicie ssało, a po kilku dniach wraz z mama opuściło szpital. Dało mi to ogromną satysfakcję i przyniosło ulgę, tym większą, że ciągle pamiętałam ten poród, podczas którego musiałam przecinać dziecko. Szczęśliwie moja mama nie miała na razie zamiaru nas opuszczać, choć Julek i Andrzej, obaj mieszkający w Bydgoszczy w przedwojennym mieszkaniu rodziców, namawiali ją, aby wróciła do swego domu. Późną jesienią więc, gdy już przestałam karmić Maćka piersią, pojechałam znowu do Krakowa, zabrałam się poważnie do nauki i wreszcie w lutym 1949 roku otrzymałam dyplom lekarski. Dopiero wówczas mogłam zostać zatrudniona na etacie lekarza, a nie - jak dotąd - laborantki (chyba dlatego otrzymywałam pensję laborantki, że zorganizowałam w szpitalu bardzo skromne, ale niezbędnie potrzebne laboratorium, w zasadzie analityczne, z tym że prątki gruźlicy rozpoznawałam pod mikroskopem). Prawdopodobnie tego nie dopilnowałam, bo gdy zbierałam zaświadczenia z pracy do emerytury okazało się, że w Gryfowie Śląskim nie ma żadnej dokumentacji mojego zatrudnienia. Ludzie ponoć jednak pamiętają i wspominają życzliwie. W każdym razie tak słyszałam od osób, które mają dom pod Gryfowem, choć na stałe mieszkają we Wrocławiu. Tak się złożyło, że w 1949 roku swoje prawnicze studia ukończył także mój mąż. Zdawało się, że możemy swobodnie się poruszać. Wojtek tęsknił do swoich (kresowych) stron i ludzi, a tych więcej można było spotkać na północnych ziemiach odzyskanych, ja zaś chciałam się dalej uczyć, więc wypadało poszukać większego ośrodka. Słyszałam, że są takie w Olsztyńskiem. Postanowiliśmy zatem wybrać się na drugi koniec Polski.🙂
Ewa Czerwionko-Przybyszewska pseud. „Ewa I” (ur. 15 września 1918 w Krakowie, zm. 27 lutego 1999 w Warszawie) – lekarz pediatra, żołnierz Armii Krajowej, dama Orderu Virtuti Militari.🙂
Opr. TMG.
Fotografia pochodzi ze zbiorów pani Barbary Siomko.

🙂Fotografie które mają już 69 lat. Wykonane zostały w latach 1956/57 na zakończenie roku szkolnego. Przed budynkiem szko...
26/09/2026

🙂Fotografie które mają już 69 lat. Wykonane zostały w latach 1956/57 na zakończenie roku szkolnego. Przed budynkiem szkoły prezentuje się klasa VII kończąca podstawówkę. W tamtych latach szkoły podstawowe były 7 klasowe. Rozpoznano tylko niektóre osoby z powodu upływu czasu. Z przodu od lewej p. Krawczyk, p. Kruczkiewicz – wychowawca klasy, dalej panie Szymczak, Markowska, Myślicka, Majewska. Druga fotografia to pamiątka z zabawy szkolnej. Od lewej Majewska, Myślicka, Krawczyk, nauczyciele – Kruczkiewicz, Rapacka. W środku stoją Żuk i Wąsowicz. 🙂
TMG.

Rok 2007. 🙂Fotografie z okresu Świąt Bożego Narodzenia w Gryfowie Śląskim.Przesłał pan Mateusz Szczuplak który przy okaz...
25/09/2026

Rok 2007. 🙂
Fotografie z okresu Świąt Bożego Narodzenia w Gryfowie Śląskim.
Przesłał pan Mateusz Szczuplak który przy okazji pozdrawia nas serdecznie. Dziękujemy! 🙂
Towarzystwo Miłośników Gryfowa Śląskiego.👍

Adres

Kolejowa 44
Gryfów Śląski Gmina
59-620

Godziny otwarcia

Poniedziałek 10:00 - 17:00
Wtorek 10:00 - 17:00
Środa 09:00 - 15:00
Czwartek 10:00 - 17:00
Piątek 10:00 - 17:00

Telefon

+48883090329

Strona internetowa

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy Towarzystwo Miłośników Gryfowa Śląskiego opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Skróty

Udostępnij

Organizacje Non-profit w pobliżu