Zielone Lasy

20/04/2026

W sobotę wziąłem udział w małej, ale dla mnie bardzo ważnej akcji społecznej. Posadziłem 40 dębów w trudnodostępnych miejscach – na zboczach oraz tam, gdzie wcześniej natura została zniszczona przez połamane drzewa. Świadomie wybierałem lokalizacje, które miały największy sens i szansę na odrodzenie.

To doświadczenie dało mi coś więcej niż tylko satysfakcję z wykonanej pracy. Uświadomiłem sobie, jak wiele jest miejsc zapomnianych, pomijanych, a jednocześnie pełnych potencjału.

Chciałbym wracać do takich działań regularnie – tam, gdzie niewiele osób dociera, a gdzie pomoc jest naprawdę potrzebna. 🌱

11/04/2026

Wspieramy świat wokół nas 🌍

Byliśmy uczestnikami projektu, w ramach którego wspólnie zasadzono 6000 drzew 🌱 To dla nas cenne doświadczenie i ważny etap nauki.

Obserwujemy, uczymy się i zdobywamy praktyczne doświadczenie, aby w przyszłości rozwijać własne działania w tym obszarze 🌳

Widzimy, jak duże znaczenie mają takie inicjatywy i jak realnie wpływają na otoczenie oraz przyszłe pokolenia.

To dopiero początek drogi, którą chcemy konsekwentnie budować — świadomie i odpowiedzialnie.

24/03/2026

🌱 W końcu ruszyłyśmy! 🌱

Pierwsze nasadzenia drzewek w ramach naszej działalności stały się faktem 💚

Mamy już wybrany teren, na którym będziemy systematycznie dosadzać kolejne drzewa. Jest plan — i jest działanie!

Za nami pierwszy, ważny krok: 133 drzewka posadzone 🌳✨
To dla nas symboliczny początek naszej drogi, ale wiemy, że to dopiero początek. W kolejnych miesiącach planujemy dalsze działania i jeszcze więcej zieleni 🌿

Dziękujemy każdemu z Was za wsparcie — to dzięki Wam ta wspólna inicjatywa ma sens 💚

28/02/2026

29/09/2024

GRUSZA POLNA Z SIERCZY

Siercza to duża wieś w Małopolsce istniejąca już w XIII w., kiedy to należała do dóbr opactwa tynieckiego. Znajduje się w niej zabytkowy, XIX-wieczny dworek otoczony jeszcze starszym parkiem, w którym nie brak ciekawych, wyjątkowo okazałych drzew. Posesja ta była niegdyś własnością możnego rodu Lubomirskich, jednak od początku XIX w. należy do Zakonu Urszulanek Unii Rzymskiej. Obecnie na jej terenie siostry zakonne prowadzą przedszkole im. św. Anielii Mercini.

W dworskim parku zwraca uwagę wyjątkowo okazała grusza polna. Drzewo to składa się z dwóch pni zrośniętych ze sobą do wysokości ok. 3 m. Ma stosunkowo szeroką koronę. Znajduje się w dobrym stanie zdrowotnym. Było wymieniane w publikacjach naukowych, m.in. w monografii pt.: „Dzikie drzewa owocowe Polski", wydanej przez Instytut Dendrologii PAN, gdzie zaliczono je do najgrubszych grusz polnych w Polsce. Okaz ten posiada status pomnika przyrody.

Park dworski, w którym rośnie okazała grusza, znajduje się w Sierczy, pod numerem 1. W parku rośnie również okazały buk odmiany czerwonolistnej o obwodzie pnia równym 417 cm.

29/09/2024

GRUSZA POLNA Z TARNOWSKICH GÓR

Potężna grusza polna rosnąca w Tarnowskich Górach obwodem pnia ustępuje jedynie opisanemu wcześniej drzewu z miejscowości Rutki-Borki. Podczas jednak gdy tamten okaz prawie na pewno powstał ze zrośnięcia się ze sobą mniejszych drzew, to tutaj prawdopodobnie mamy do czynienia z jednopniowym osobnikiem. Prawdopodobnie, bowiem pień ten jest w swej części odziomkowej dość znacznie uszkodzony przez grzyby, zieje rozległymi ubytkami i nie sposób jednoznacznie stwierdzić, czy pozostałe jego części są elementami jednego i tego samego pnia. Zdaniem właścicieli tej posesji, mieszkających w niej od wielu dziesięcioleci, grusza wyrosła jako pojedyncze drzewo. Mimo wspomnianych uszkodzeń pnia znajduje się w doskonałej kondycji i corocznie pięknie kwitnie i obficie owocuje.

Opisywane drzewo rośnie w dzielnicy Pniowiec, na prywatnej posesji przy ul. Jagodowej 59. Poza nim w Tarnowskich Górach warto obejrzeć również rekordowego w skali Polski kasztana jadalnego (patrz str. 431), rosnącego tuż przy plebanii kościoła św. Mikołaja w Reptach Śląskich - najstarszej historycznej dzielnicy miasta

23/09/2024

DĄB SZYPUŁKOWY Z KĘDZIERZYNA-KOŹLA

Dąb ten wyróżnia się zarówno znacznymi rozmiarami, jak i majestatycznym wyglądem. Rośnie w Kędzierzynie-Koźlu - mieście, które zostało utworzone w 1975 r. z połączenia czterech odrębnych miast o średniowiecznym rodowodzie. Znajduje się w nim jeden z największych portów rzecznych w Polsce. Podziwiać można także urokliwą starówkę i wiele ciekawych zabytków architektonicznych.

Pień tego dębu jest stosunkowo wysoki, walcowaty, dość regularnie ukształtowany. Koronę tworzą rzadko rozłożone, szerokie konary. Na wysokości ok. 10 m w pniu widnieje okazała dziupla. Stan zdrowotny drzewa jest stosunkowo dobry, choć jego wnętrze zostało już zapewne w znacznym stopniu rozłożone przez grzyby.

Opisywane drzewo rośnie na prywatnej posesji przy ul. Josefa von Eichendorffa 3b. Warto dodać, że w mieście znajdują się również inne okazałe dęby. Największe rosną przy ul. Sławęcińskiej - mają odpowiednio 682 cm i 537 cm pierśnicowego obwodu pni.

21/09/2024

BRZOZA BRODAWKOWATA Z SOLNA

Drzewo to wygrało w 2001 r. konkurs na najgrubszą brzozę brodawkowatą rosnącą w Lasach Państwowych. Odznacza się oryginalnym wyglądem, bowiem jego pień na wysokości 4-5 m rozgałęzia się na trzy potężne konary, z których jeden odchodzi w bok niemal równolegle do powierzchni gruntu i zagina się ku górze niczym kandelabr. Imponująca jak na drzewo tego gatunku jest również wysokość (33 m). Odznacza się ono bardzo dobrym stanem zdrowotnym.

W celu dotarcia do brzozy z Bartoszyc należy kierować się drogą nr 51 w stronę granicy polsko-rosyjskiej. W przygranicznej miejscowości Bezledy skręcamy w lewo w drogę lokalną i - po przejechaniu ok. 2,7 km - docieramy do centrum wsi Solno. Aby odnaleźć okazałą brzozę, trzeba zatrzymać się koło punktu uzdatniania wody, który oznaczono tabliczką po prawej stronie drogi. Drzewo jest widoczne ok. 100 m dalej, za małą łączką i pasem gęstego młodnika.

23/06/2024

CISY POSPOLITE Z PIECHOWIC

Dlaczego wyjątkowe?

Cisy te stanowią wyjątkowo malowniczą grupę dwóch drzew zrośniętych ze sobą podstawami pni. Rosną nad maleńkim potokiem w samym centrum Piechowic, tuż przy budynku mieszkalnym i niewielkim mostku. Stanowią ulubiony cel spacerów wielu okolicznych mieszkańców. Były znane już na początku XX w. i- jako atrakcję turystyczną oraz ciekawostkę przyrodniczą - zamieszczano je na licznych pocztówkach i kartach widokowych

Jak wyglądają?

Z czysto dendrometrycznego punktu widzenia piechowickie cisy stanowią grupę dwóch drzew, bowiem ich pnie rozwidlają się na wysokości ok. 0,6 m nad gruntem. Mają charakterystyczny pokrój w kształcie litery „V". Ponieważ rosną na skarpie strumyka, część gleby wokół podstawy pnia uległa wymyciu, odsłaniając efektownie wijące się, wężowate korzenie. Dla ochrony przed dalszym wymywaniem grunt wokół obiektu podwyższono i umocniono palisadą z niskich, drewnianych słupków. Łączny obwód podstawy obu pni mierzony tuż nad gruntem przekracza 360 cm. Obydwa są wewnątrz mocno wypróchniałe, zaś w środku mniejszego drzewa widnieje długa, pionowa dziupla sprawiająca, że na przekroju ma on kształt litery „C". W starszej literaturze oraz w Internecie można znaleźć liczne wzmianki, jakoby drzewa te „obecnie już obumierały".

Jednak wg opinii autorów cieszą się raczej dobrym stanem zdrowotnym (pomijając wspomniane ubytki tkanki drzewnej we wnętrzu pni). Ich wspólna korona ma wymiary 9x8 m i składa się z gęstych gałęzi pokrytych zdrowymi, ciemnozielonymi igłami. Informacje o ich zamieraniu są więc już nieaktualne, albo co najmniej przedwczesne. Należy bowiem pamiętać, że cisy stanowią wyjątkowo odporny i długowieczny gatunek drzewa i w naszym klimacie mogą osiągać wiek nawet ponad 1000 lat, często mimo poważnych uszkodzeń nadwątlonych zębem czasu pni.

Jak odnaleźć?

Pomnikowe cisy rosną w Piechowicach przy ul. Żymierskiego 12 obok przystanku PKS Piechowice Dolne. Są łatwe do odnalezienia. Obok nich znajduje się tablica informacyjna, według której drzewa te liczą sobie 700 lat. Będąc na Dolnym Śląsku, warto przy okazji odwiedzić inne sędziwe cisy, które najwyraźniej „upodobały" sobie ten region naszego kraju. Najsłynniejsze pomnikowe drzewa tego gatunku rosną m.in. w Henrykowie Lubańskim, Bystrzycy, Henrykowie i Świebodzicach. W okolicach tych warto również odwiedzić pięknie utrzymane arboretum leśne w Miłkowie (leżące na terenie Leśnego Banku Genów Kostrzyca) oraz mniejszy podobny obiekt w Lądku-Zdroju.

23/06/2024

Dlaczego wyjątkowe?

Cis ten jest jednym z najstarszych i najgrubszych drzew swego gatunku rosnących na terenie Sudetów. Mimo to pomnikiem przyrody został stosunkowo niedawno (dopiero w 2006 r.). Jego nazwa pochodzi od imienia księcia śląskiego z dynastii Piastów ziębickich - Bolka I Surowego (ur. ok. 1252-1256, zm. 1301), który jakoby miał zasiadać pod tym drzewem wraz ze swymi rycerzami. Władca ten znany był z rządów twardej ręki i w ciągu niespełna ćwierćwiecza swego panowania znacznie powiększył obszar księstwa oraz zbudował silne strefy wpływów w całym regionie. Cis „Bolko" jest również związany z inną historyczną postacią, a mianowicie ze słynnym niemieckim geografem, przyrodnikiem i podróżnikiem Alexandrem von Humboldtem (1769-1859). Leciwy uczony osobiście podziwiał to drzewo w połowie XIX wieku. Oszacował on wówczas wiek „Bolka" na 800 lat. Warto dodać, że Humboldt jest twórcą pojęcia „pomnik przyrody", które w latach późniejszych stopniowo upowszechniło się na całym świecie dla oznaczania m.in. wyjątkowo okazałych, wiekowych drzew.

Jak wygląda?

Cis,,Bolko" - wbrew swojej nazwie - jest okazem żeńskim (cis to drzewo dwupienne).Odznacza się masywnym pniem o charakterystycznym, beczkowatym pokroju. Jego niewielka wysokość w połączeniu z dość szeroką koroną (o wymiarach 8,5 x 7,5 m) o regularnym pokroju nadaje mu kształt świątecznej choinki. Obok drzewa stoi oryginalna, rzeźbiona drewniana tabliczka, na której widnieje jego nazwa. Cis „Bolko" mimo stosunkowo sędziwego wieku odznacza się dobrym stanem zdrowotnym. Przypuszczalnie w czasach historycznych drzewo to uległo pożarowi, ponieważ badania jego korzeni ujawniły na nich ślady ognia.

Jak odnaleźć?

Cis, „Bolko" rośnie nad rzeką Pełcznicą w malowniczym rezerwacie „Przełomy nad Książem" leżącym w Książańskim Parku Krajobrazowym. Aby do niego dotrzeć, w Świebodzicach należy odnaleźć ul. Moniuszki (z drogi nr 34 kierujemy się do niej ul. Kasztanową, a następnie Władysława Sikorskiego i Jana Mikulicza). Przy ul. Moniuszki 3 (tuż za mostkiem) należy przejść wąską kamienistą ścieżką. Cis rośnie nad rzeką Pełcznicą kilkadziesiąt metrów dalej. Wiedzie do niego czerwony szlak turystyczny. W 2010 roku zaniedbany wcześniej teren wokół pomnikowego drzewa został starannie uprzątnięty, zaś sam cis ogrodzony i zabezpieczony. W prace te zaangażowało się m.in. Nadleśnictwo Wałbrzych, na którego terenie rośnie ten wyjątkowy okaz. Warto dodać, że w odległym o kilkadziesiąt kilometrów Henrykowie (na terenie tamtejszego klasztoru cystersów) rośnie nie mniej imponujący cis. Został on uznany za jedno z trzech najstarszych drzew swego gatunku na terenie Polski

23/06/2024

CIS POSPOLITY Z KRASZEWIC

Cis ten jest najgrubszym przedstawicielem swojego gatunku rosnącym w Wielkopolsce. Rośnie w Kraszewicach - miejscowości wzmiankowanej już z XIII w. Słynęła ona m.in. z bartnictwa. W 1754 r. król August III Sas nadał jej przywileje, na mocy których stała się samodzielnym wójtostwem. W 1918 r. miejscowość weszła w skład odrodzonej Rzeczypospolitej. Na pamiątkę tego faktu mieszkańcy posadzili na dziedzińcu przed kościołem parafialnym dąb nazwany „Dębem Wolności", który rośnie tam po dziś dzień. Najbardziej znanym drzewem w Kraszewicach jest jednak opisywany cis, któremu przypisuje się wiek 1000 lat (w rzeczywistości ma zapewne nie więcej niż 400-500 lat). Jego krótki, beczkowaty, nisko ugałęziony pień, w najwęższym miejscu, ok. 0,2 m nad gruntem ma 310 cm obwodu. Ze względu na lokalizację na otwartej przestrzeni drzewo zbudowało bardzo szeroką, kopulastą koronę. Odznacza się dobrym stanem zdrowotnym.

Drzewo rośnie na otwartym polu w centrum Kraszewic nieopodal kościoła parafialnego. Jest łatwe do odnalezienia.

23/06/2024

CIS POSPOLITY Z GORAJA

Cis ten jest najokazalszym przedstawicielem swego gatunku rosnącym w północno-zachodniej części Polski. Jako ciekawostka botaniczna i drzewo warte ochrony był opisywany już w 1904 r. przez niemieckiego przyrodnika, prof. Wilhelma Pfuhla. Rośnie w miejscowości o średniowiecznym rodowodzie (pierwsze wzmianki o Goraju pochodzą z 1382 r. - wieś wzięła swą nazwę od nazwiska jej pierwszego właściciela, Janusza Gorajskiego). Znajduje się w niej zabytkowy zespół folwarczny z przełomu XIX i XX w. (w tym budynki neogotyckiej gorzelni oraz spichlerza z wieżyczką i zegarem) oraz dwór otoczony parkiem.

Cis z Goraja jest okazem żeńskim. Posiada krótki, prosty, walcowaty pień, którego wierzchołek został uszkodzony. Koronę stanowią niezbyt gęste, ale dosyć rozłożyste gałęzie. Stan zdrowotny drzewa jest stosunkowo dobry. Jego pień otoczono niewysokim drewnianym płotkiem.

Miejscowość Goraj leży na pograniczu województw lubuskiego i wielkopolskiego, w pobliżu drogi nr 24 między Przytoczną a Gorzyniem. Sędziwy cis rośnie na skraju dawnego parku podworskiego. Jest łatwy do odnalezienia.