Stowarzyszenie Mieszkańców Gminy Godów

Zadzwoń Wskazówki dojazdu Kontakt: organizacja

Stowarzyszenie Mieszkańców Gminy Godów Sprawy dotyczące i interesujące mieszkańców gminy Godów

https://www.facebook.com/share/1Ey6AZwF4M/
12/11/2026

https://www.facebook.com/share/1Ey6AZwF4M/

Nasz raport o radnych pracujących w szkołach, spółkach komunalnych i innych jednostkach zależnych od gmin powstał na podstawie Waszych zgłoszeń w serwisie www.kazdymusigdziespracowac.pl.

Jeszcze raz dziękujemy za wszystkie sygnały. Na mapie w poście pokazujemy, gdzie udało się nam potwierdzić zatrudnienie radnych. Szczegółowe informacje o konkretnych zgłoszeniach znajdziecie w serwisie Każdy musi gdzieś pracować.

Zachęcamy też do lektury raportu: https://siecobywatelska.pl/kmgp-raport

--
Wpis: RM [bit.ly/biuroSieci]

https://www.facebook.com/share/1CeH3QybkC/
08/11/2026

https://www.facebook.com/share/1CeH3QybkC/

ROZPIERDUCHA.

Przepraszam za tytuł. Chociaż, prawdę mówiąc, coraz trudniej znaleźć inne słowo, które oddawałoby stan rzeczy.

Mamy listopad 2026 roku. I mam wrażenie, że ktoś postanowił urządzić w Polsce generalną rozpierduchę. Na wszystkich możliwych szczeblach władzy.
W polityce, administracji, instytucjach publicznych i samorządach. A skutki tej zabawy ponoszą zwykli ludzie, którzy chcieliby po prostu normalnie żyć i pracować. Coraz trudniej znaleźć miejsce, w którym można powiedzieć, że tutaj wszystko działa tak, jak powinno.
Tutaj ludzie znają swoje obowiązki.
Tutaj obowiązują zasady.
Tutaj człowiek jest traktowany jak człowiek.

I nie chodzi o to, że wszyscy muszą się ze sobą zgadzać. Spór jest naturalną częścią demokracji. Różnica poglądów nie jest patologią. Krytyka nie jest zamachem na władzę, a sprzeciw nie oznacza zdrady. Problem zaczyna się wtedy, gdy znika szacunek dla zasad, a w jego miejsce pojawia się przekonanie, że wszystko wolno.
Że stanowisko daje prawo do poniżania innych.
Że podwładny ma nie myśleć, tylko wykonywać polecenia.
Że radny ma przytakiwać.
Że mieszkaniec ma nie przeszkadzać. A obywatel powinien siedzieć cicho, bo przecież ktoś został wybrany i teraz może robić, co mu się podoba.

A jak się komuś nie podoba? Zawsze można go przeczołgać, upokorzyć, odsunąć albo zrobić z niego problem. Władza, która nie znosi sprzeciwu, najwyraźniej nie rozumie własnej roli. I nie ma większego znaczenia, czy mówimy o wielkiej polityce, czy o niewielkim urzędzie. Zmienia się skala, zmieniają się dekoracje, ale mechanizm bywa zadziwiająco podobny.

Człowiek przekonany o własnej nieomylności wszędzie potrafi narobić bałaganu. Najgorsze jest jednak to, że rzadko działa w pojedynkę. Potrzebuje otoczenia. Ludzi, którzy wiedzą, że coś jest nie w porządku, ale wolą nie widzieć. Takich, którzy dla świętego spokoju milczą. I takich, którzy doskonale wiedzą, że uczestniczą w czymś niewłaściwym, lecz uznają, że skoro na razie im się to opłaca, nie ma o czym rozmawiać.
W ten sposób z indywidualnej bezczelności rodzi się system.

A potem wszyscy są zdziwieni, że ludzie tracą zaufanie do instytucji, odchodzą z pracy, przestają się angażować i dochodzą do wniosku, że nie warto się wychylać. Nie warto mówić prawdy. Nie warto protestować. Nie warto upominać się o swoje.
Lepiej przeczekać. Może kiedyś się zmieni.

Tylko że w międzyczasie ktoś płaci za to zdrowiem, poczuciem bezpieczeństwa, zawodowymi ambicjami albo zwyczajną radością z życia. I najczęściej nie są to ludzie, którzy ten bałagan urządzili.

Najbardziej przerażające jest to, jak łatwo można przyzwyczaić ludzi do rzeczy, które nigdy nie powinny być uznane za normalne.
Do upokarzania. Do kolesiostwa. Do podwójnych standardów. Do traktowania prawa jak przeszkody, a przyzwoitości jak oznaki słabości. Do sytuacji, w których człowiek nie jest oceniany za to, co robi, lecz za to, komu jest potrzebny i czy potrafi być odpowiednio lojalny.

Inne zasady dla swoich, inne dla pozostałych. Inna miara dla przełożonego, inna dla podwładnego. Inne wymagania wobec przeciwników, inne wobec własnego środowiska. A kiedy pojawia się problem, zaczyna się poszukiwanie winnych.
To nie ja. To poprzednicy.
To przeciwnicy. To pracownicy.
To radni. To mieszkańcy. Wszyscy, tylko nie ja.

Odpowiedzialność jest przecież bardzo wygodna, dopóki dotyczy kogoś innego. A państwo, samorząd, urząd czy jakakolwiek instytucja nie są prywatną własnością ludzi, którzy akurat znaleźli się na stanowiskach.
Nie istnieją po to, żeby ktoś mógł leczyć kompleksy, budować własną pozycję albo urządzać życie innym według własnego widzimisię. Istnieją dla ludzi.
To niby takie proste. A jednak wciąż trzeba o tym przypominać.

I nie dajmy sobie wmówić, że wszyscy są tacy sami. Że nie ma uczciwych urzędników, odpowiedzialnych samorządowców i przyzwoitych ludzi, którzy mimo wszystko próbują wykonywać swoją pracę porządnie. Są. I właśnie dlatego warto odróżniać ich od tych, którzy niszczą zaufanie do całych instytucji.

Krytyka nie jest atakiem na państwo. Przypominanie o zasadach nie jest działaniem przeciwko samorządowi. Wymaganie odpowiedzialności od ludzi sprawujących władzę nie jest żadną fanaberią.
To elementarna obywatelska przyzwoitość.

Nie musimy zgadzać się we wszystkim. Nie musimy mieć tych samych poglądów. Nie musimy się nawet lubić. Ale powinniśmy umieć odróżniać władzę od samowoli, stanowisko od przywileju, lojalność od służalczości, a odwagę od zwykłego chamstwa. Powinniśmy też przestać udawać, że nic się nie dzieje, kiedy dzieje się coś złego.

Bo rozpierducha nie zaczyna się od wybuchu. Zaczyna się często od jednego człowieka, który uznaje, że zasady są dla innych. Potem pojawiają się kolejni, którym to odpowiada. Następnie ci, którzy wolą nie reagować. Wreszcie pozostali, którzy zaczynają się zastanawiać, czy w ogóle warto jeszcze o cokolwiek walczyć. I właśnie wtedy robi się naprawdę niebezpiecznie.

Nie dlatego, że wszędzie jest źle. Ale dlatego, że człowiek zaczyna przyzwyczajać się do zła. Traktować je jak nieunikniony element rzeczywistości. Godzić się na to, na co jeszcze niedawno nigdy by się nie zgodził.

Nie przyzwyczajajmy się.
Nie uznawajmy bezczelności za siłę, strachu za lojalność, milczenia za zgodę, a stanowiska za przepustkę do bezkarności.
Nie rezygnujmy z własnych standardów tylko dlatego, że ktoś inny dawno już to zrobił.

Bo jeśli w końcu uznamy, że tak po prostu musi być, to rzeczywiście zostanie nam już tylko ROZPIERDUCHA.

Nie po to budowaliśmy demokratyczne państwo
i samorząd, żeby bezradnie patrzeć, jak ktoś urządza je według zasady MOJE STANOWISKO. MOJE ZASADY. MOJA BEZKARNOŚĆ.

Nie. Tak to nie powinno działać.
I nie może być nam wszystko jedno.

Postaw kawę autorowi. Stać Cię 😀😀 Espresso tylko 10 zł. Kliknij w link buycoffee.to/urzedniczo-samorzadowe-pogaduchy

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=122197534448899375&id=61576981274401
05/11/2026

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=122197534448899375&id=61576981274401

WÓJT NIE JEST KRÓLEM. SAMORZĄD TO NIE DWÓR.

Co zrobić, żeby rządzić gminą przez dwadzieścia lat? Dbać o stanowiska, budować lojalne zaplecze, neutralizować konkurencję i pilnować, żeby mieszkańcy nie zaczęli przypadkiem wierzyć, że świat nie kończy się na obecnym włodarzu.

Brzmi cynicznie? Owszem. Ale właśnie takie mechanizmy opisuje prof. Adam Gendźwiłł w wywiadzie poświęconym koncentracji władzy w polskich samorządach. Nie chodzi o to, że każdy wójt buduje lokalny folwark. Chodzi o to, że nasz system stwarza pokusy, którym nie każdy potrafi się oprzeć.

BO WŁADZA MA TO DO SIEBIE, ŻE LUBI SIĘ PRZYZWYCZAJAĆ.

Najpierw są wygrane wybory i mocny mandat. Potem własne zaplecze, zaufani ludzie, kolejne decyzje. Z czasem włodarz staje się centrum lokalnego świata. Zna zależności, rozdaje karty i coraz lepiej wie, kto może mu pomóc, a kto potencjalnie zagrozić. Nie trzeba nikomu wydawać polecenia, żeby wszyscy znali reguły gry.

Wystarczy, że urzędnik zacznie się zastanawiać, czy wyrażenie własnego zdania nie zaszkodzi jego karierze. Że radny uzna, iż lepiej nie drażnić włodarza. Że potencjalny kandydat na jego następcę dojdzie do wniosku, że szkoda zdrowia na walkę z lokalnym układem. I proszę. Nikt nikomu nie zakazał mówić. Wszyscy mają wolną wolę. A jednak coraz mniej osób ma ochotę wychylać głowę.

NAJLEPSZA KONTROLA? TAKA, KTÓREJ NIE TRZEBA ZAKAZYWAĆ, BO LUDZIE SAMI REZYGNUJĄ Z JEJ SPRAWOWANIA.

A przecież wójt/burmistrz/prezydent/starosta nie jest królem.

Ma prawo rządzić, ale nie ma prawa oczekiwać bezwarunkowej lojalności. Ma prawo dobierać współpracowników, ale urząd nie jest prywatnym zapleczem politycznym. Ma mandat mieszkańców, ale nie otrzymał na własność ani gminy, ani jej mieszkańców. I tu dochodzimy do kolejnego problemu.

RADA GMINY TO NIE KÓŁKO KIBICÓW WŁADZY.

Radny nie jest podwładnym wójta. Nie musi głosować tak, jak życzy sobie gospodarz. Nie ma obowiązku klaskać, kiedy włodarz przemawia, ani milczeć, kiedy należałoby zadawać pytania.
Rada ma kontrolować władzę wykonawczą. Tyle teoria.
W praktyce wójt kieruje urzędem, dysponuje jego zapleczem organizacyjnym i eksperckim, a radni nie zawsze mają niezależne wsparcie pozwalające skutecznie kontrolować jego działania.

Jeżeli do tego dochodzi większość bezkrytycznie popierająca włodarza, kontrola może stać się jedynie formalnością. Uchwały się przyjmuje. Komisje obradują. Sesje trwają. Wszystko się zgadza. Tylko kto właściwie patrzy władzy na ręce?

A GDZIE W TYM WSZYSTKIM MIESZKAŃCY?

Często w roli publiczności oglądającej spektakl pod tytułem „Nasz wspaniały gospodarz”.
W gazetce same sukcesy. Na zdjęciach przede wszystkim włodarz. Droga wybudowana, świetlica otwarta, wstęga przecięta. Gospodarz obecny. Gospodarz zasłużony. Gospodarz uśmiechnięty. Można odnieść wrażenie, że gdyby nie on, asfalt sam by się nie położył, a świetlica do dziś czekałaby na pierwszą cegłę. Tymczasem inwestycje finansuje się z publicznych pieniędzy. Decyzje podejmuje się w imieniu wspólnoty. A sukcesy, nawet te największe, nie stają się prywatną własnością człowieka, który akurat sprawuje urząd.

Nie ma nic złego w informowaniu o dokonaniach samorządu. Problem zaczyna się wtedy, gdy informacja zamienia się w propagandę, a publiczne pieniądze służą budowaniu osobistego wizerunku. Jeszcze gorzej, gdy każdą decyzję przedstawia się jako oczywistą, techniczną i jedynie słuszną.
Bo przecież można było zdecydować inaczej. Można było wybrać inne priorytety. Można było inaczej rozłożyć koszty i korzyści.

Samorząd to nie tylko budowanie dróg. To również rozstrzyganie sporów o to, komu, gdzie i na jakich zasadach wspólnota służy.
A takie decyzje wymagają dyskusji, jawności i kontroli. Nie samego albumu sukcesów.

DWADZIEŚCIA LAT PRZY WŁADZY. I CO DALEJ?

Długi staż nie jest dowodem patologii. Są włodarze, którzy przez lata dobrze służą mieszkańcom i cieszą się ich uzasadnionym zaufaniem (z tym już koniec).
Nie o długość urzędowania zawsze chodzi więc przede wszystkim, lecz o to, co dzieje się z władzą, gdy przez lata skupia się w tych samych rękach.
Czy konkurenci nadal mają realną szansę? Czy radni potrafią działać niezależnie? Czy urzędnicy mogą wyrażać odmienne opinie? Czy mieszkańcy mają dostęp do rzetelnej informacji, również tej niewygodnej dla włodarza?
A może z czasem wszyscy zaczynają słyszeć, że bez obecnego gospodarza nastąpi katastrofa? Naprawdę nie ma w całej gminie nikogo, kto mógłby przejąć odpowiedzialność?
Jeśli tak, to albo mamy do czynienia z wyjątkowo niezwykłym człowiekiem, albo przez lata nie zadbano o warunki, w których mogliby pojawić się jego następcy.

Gmina nie jest prywatną własnością osoby, która najdłużej zajmuje fotel. Samorządu się nie dziedziczy, a stanowisko wójta nie jest dożywotnim tytułem szlacheckim.
NAJWIĘKSZYM TESTEM DLA WŁADZY NIE JEST TO, JAK WYGRYWA WYBORY. LECZ TO, JAK TRAKTUJE TYCH, KTÓRZY SIĘ Z NIĄ NIE ZGADZAJĄ.

Dobry "włodarz" nie potrzebuje wyłącznie posłusznych radnych. Potrzebuje takich, którzy potrafią powiedzieć „nie”. Nie powinien obawiać się niezależnych urzędników. Powinien oczekiwać od nich rzetelności, a nie potakiwania. Nie musi lubić krytyki. Musi jednak rozumieć, że prawo do jej wyrażania nie zależy od tego, czy krytyk głosował na niego w ostatnich wyborach.

Bo w demokracji władzę się sprawuje, a nie posiada.

Można wygrać wybory. Można dostać mocny mandat. Można rządzić przez wiele lat. Ale nie można pomylić mandatu z własnością, urzędu z prywatnym folwarkiem, a samorządności z osobistym panowaniem. Wójt nie jest królem. Burmistrz nie jest księciem. Prezydent miasta nie jest właścicielem wspólnoty.

A mieszkańcy nie są poddanymi.

Bo samorząd zaczyna się od MY. Nie od JA.

Postaw kawę autorowi. Stać Cię 😀😀 Espresso tylko 10 zł. Kliknij w link buycoffee.to/urzedniczo-samorzadowe-pogaduchy

https://www.facebook.com/share/p/1H5dcZZcAi/
31/10/2026

https://www.facebook.com/share/p/1H5dcZZcAi/

MEMORANDUM DLA SAMORZĄDU cz. 7 (ostatnia)

Pięć rekomendacji i apel o debatę

To ostatni odcinek cyklu. Zebrałem w nim to, co najważniejsze (rozdziały 11 i 12), w wersji do powieszenia nad biurkiem.

Pięć obszarów do wzmocnienia

▪️Pracownik samorządowy to osoba realizująca zadania publiczne, nie tylko pracownik konkretnego urzędu.

▪️Żadne procedury nie zadziałają, jeśli codzienność opiera się na strachu, milczeniu lub nieformalnych zależnościach.

▪️Jawność ma oznaczać realną
możliwość uczestnictwa mieszkańców, a nie tylko spełnienie obowiązku publikacji.

▪️Ochrona sygnalistów wymaga nie tylko procedur, ale kultury, w której zgłoszenie problemu to przejaw odpowiedzialności, a nie nielojalności.

▪️Funkcja kontrolna to wiedza, narzędzia i dostęp do informacji, a nie tylko formalnie istniejąca komisja.

Pięć rekomendacji

▪️Ogólnopolskie standardy dobrej administracji samorządowej.
▪️Rozwój edukacji i przygotowania kadr, zwłaszcza kierowniczych.
▪️Praktyczna ochrona sygnalistów.
▪️Standardy jawności i komunikacji publicznej, dostosowane do nowych technologii.
▪️Profesjonalizacja organów kontrolnych samorządu, w tym
wsparcie dla radnych.

Najważniejsza zmiana to zmiana myślenia. Urząd jako instytucja służąca mieszkańcom, a nie zamknięta struktura. Pracownik jako profesjonalista współodpowiedzialny za jakość państwa, a nie tylko wykonawca poleceń. Obywatel pytający jako uczestnik demokracji, a nie problem.

Apel o debatę

Samorząd nie potrzebuje obrony
przed pytaniami. Potrzebuje przestrzeni, w której pytania prowadzą do poprawy. Pracownik ma odwagę mówić prawdę, obywatel ma prawo pytać, władza ma obowiązek wyjaśniać, a instytucja ma zdolność do poprawy.

Postaw kawę autorowi. Stać Cię 😀😀 Espresso tylko 10 zł. Kliknij w link buycoffee.to/urzedniczo-samorzadowe-pogaduchy

Gmina nie jest własnością wójta/burmistrza/prezydenta https://www.facebook.com/share/p/1CAW6Yi6GS/
08/10/2026

Gmina nie jest własnością wójta/burmistrza/prezydenta

https://www.facebook.com/share/p/1CAW6Yi6GS/

ELEMENTARZ ELEMENTARZY - CZYJE TO WŁAŚCIWIE JEST?

Warto wrócić do absolutnych podstaw, bo odnoszę wrażenie że większość osób nie ma pojęcia czym jest samorząd terytorialny.
Czym jest (?) Wspólnota.

Niewiedza dotyczy głównie mieszkańców, ale niestety też samorządowców. A Samorząd nie zaczyna się od gabinetu wójta/burmistrza/prezydenta. Zaczyna się od nas wszystkich.

GMINA NIE JEST WŁASNOŚCIĄ WÓJTA/BURMISTRZA/PREZYDENTA.

Gmina nie jest własnością wójta, burmistrza, prezydenta. Nie jest własnością rady. Jest wspólnotą mieszkańców. Wójt, burmistrz czy prezydent zostaje wybrany przez mieszkańców na kadencję. Można więc powiedzieć obrazowo, że mieszkańcy wynajmują człowieka do zarządzania sprawami wspólnoty. Nie oddają mu jednak gminy na własność. Nie przekazują mu majątku. Nie mówią że od dzisiaj wszystko jest twoje. Dają mu mandat i odpowiedzialność.

PIENIĄDZE TEŻ NIE SĄ JEGO.

Pieniądze w budżecie gminy nie są pieniędzmi wójta, burmistrza, prezydenta. Nie są pieniędzmi rady. Nie są pieniędzmi urzędu.
To środki publiczne.
Pieniądze wspólnoty. Dlatego kiedy z budżetu powstaje droga, chodnik, szkoła, park, boisko albo finansowane jest inne zadanie publiczne, nie jest to prywatny prezent włodarza. To nie wójt dał tylko Gmina przeznaczyła.
I dlatego warto zmienić język. Od dwóch słów zaczyna się zmiana myślenia.

NIE MA CO DZIĘKOWAĆ ZA WYDANIE WŁASNYCH PIENIĘDZY.

Oczywiście. Można podziękować za dobrą pracę. Za sprawne przygotowanie inwestycji. Za rozwiązanie problemu. Za skuteczne działanie. Ale nie za to, że ktoś był łaskaw przeznaczyć publiczne pieniądze na publiczne zadanie. Włodarz nie finansuje gminy z własnej kieszeni. On zarządza pieniędzmi wspólnoty.
I właśnie dlatego powinien być z tego zarządzania rozliczany.

WYGRANE WYBORY NIE DAJĄ WŁADZY ABSOLUTNEJ
I BEZKARNOŚCI.

Dają mandat. Prawo wyznacza jego granice. Ustawy określają kompetencje. Budżet określa ramy gospodarki finansowej. Rada ma swoje zadania. Organy nadzoru mają swoje kompetencje. Mieszkańcy mają swoje prawa. Są procedury. Są kontrole. Są mechanizmy odpowiedzialności. Czyli wygrane wybory dają władzę. Nie dają bezkarności.

RADNY NIE JEST PODWŁADNYM WÓJTA.

To też powinno wisieć w każdej sali obrad. Radny nie dostał mandatu od wójta. Nie dostał go od burmistrza. Nie dostał go od przewodniczącego rady. Dostał go od wyborców. Dlatego nie jest od tego, żeby wykonywać polecenia włodarza. Nie jest też od tego, żeby być jego przeciwnikiem dla samej zasady. Ma pytać. Sprawdzać. Kontrolować. Głosować. Podejmować decyzje zgodnie ze swoim mandatem i prawem. Mandat radnego nie jest własnością. Jest zobowiązaniem.

RADA NIE JEST KÓŁKIEM KIBICÓW WŁADZY.

Tak samo jak nie jest klubem jej przeciwników. Rada i wójt mają różne role. Wójt jest organem wykonawczym. Rada jest organem stanowiącym i kontrolnym. To nie wojna. To nie personalna rywalizacja. To nie konkurs popularności. To mechanizm, w którym różne organy mają różne kompetencje. Dlatego pytanie radnego nie jest zdradą. Sprzeciw nie jest sabotażem. Kontrola nie jest wojną. Tak działa demokracja lokalna.

WÓJT NIE JEST WŁADCĄ URZĘDNIKÓW.

Jest kierownikiem urzędu. To bardzo dużo. Ale to nie jest to samo, co prawo do traktowania urzędu jak prywatnego zaplecza. Urzędnik nie jest „człowiekiem wójta”. Nie jest człowiekiem burmistrza. Nie jest własnością żadnego polityka. Ma wykonywać swoje obowiązki. Przestrzegać prawa. Działać w interesie publicznym. Wykonywać prawidłowe polecenia służbowe. A „bo wójt tak chce” nie jest magicznym zaklęciem, które unieważnia przepisy. Polecenie służbowe nie stoi ponad prawem.

URZĄD NIE JEST PRYWATNYM ZAPLECZEM WŁADZY.

Nie jest biurem wyborczym. Nie jest miejscem dla „swoich”. Nie powinno być miejscem, gdzie liczy się przede wszystkim NASZ człowiek, radny, kandydat.

SŁUŻBA PUBLICZNA TO NIE DEKORACJA.

Wójt składa ślubowanie. Radny składa ślubowanie. Pracownik samorządowy na stanowisku urzędniczym również składa ustawowe ślubowanie. To nie jest ceremonia dla fotografów. To nie jest formalność do odhaczenia. To zobowiązanie.
Do przestrzegania prawa.
Do wykonywania powierzonych zadań. Do działania dla dobra wspólnego. I może dlatego warto częściej przypominać sobie jedno słowo: SŁUŻBA.

PRAWO NIE JEST SUGESTIĄ.

U nas zawsze tak było. Wszyscy tak robią. Nikt wcześniej nie miał problemu. Wójt tak zdecydował. To nie są podstawy prawne.
W sprawach publicznych pierwsze pytanie brzmi.
W oparciu o jaką podstawę prawną? A dopiero potem kto tak zdecydował?

WSPÓLNE NIE ZNACZY NICZYJE.

Gminne, czyli niczyje? Nie. Gminne oznacza wspólne.
A wspólne oznacza nasze. Mienie komunalne nie jest łupem po wyborach. Nowy wójt nie przejmuje gminy. Nowa rada nie przejmuje gminy. Zmiana koalicji nie zmienia właściciela publicznego majątku. Zmieniają się ludzie. Nie zmienia się wspólnota.

MIESZKANIEC NIE JEST PETENTEM ŁASKI WŁADZY.

Może pytać. Może krytykować. Może składać wnioski i skargi. Może interesować się wydawaniem publicznych pieniędzy. Może żądać informacji w granicach prawa. Nie musi przy tym być wdzięczny za sam fakt, że urząd raczył z nim rozmawiać. Bo mieszkaniec nie jest poddanym. Jest członkiem wspólnoty samorządowej.

JAWNOŚĆ NIE JEST ATAKIEM.

Ile to kosztowało? Kto podjął decyzję? Dlaczego wybrano tę firmę? Na jakiej podstawie? Kto za to odpowiada? To nie jest atak. To zwykłe zainteresowanie sprawami własnej wspólnoty.
A dobrze działająca władza nie powinna traktować każdego pytania jak zamachu na swój autorytet. Pytanie jest częścią demokracji.

KRYTYKA WŁADZY NIE JEST ATAKIEM NA SAMORZĄD.

Można krytykować wójta i bronić samorządu. Można krytykować radę i bronić samorządu. Można krytykować urząd i bronić samorządu. Można żądać kontroli i bronić samorządu. Bo samorząd to nie nazwisko. Nie gabinet. Nie komitet wyborczy. Nie partia. Samorząd to wspólnota. Dlatego atakiem jest łamanie zasad, a nie przypominanie o nich.

I NAJWAŻNIEJSZE!!!

Nie jesteś właścicielem samorządu dlatego, że zostałeś wybrany.
Nie jesteś właścicielem pieniędzy dlatego, że możesz nimi dysponować.
Nie jesteś właścicielem urzędu dlatego, że nim kierujesz.
Nie jesteś właścicielem mandatu dlatego, że dostałeś go w wyborach.
Nie jesteś właścicielem stanowiska dlatego, że ktoś ci je powierzył.
Jesteś człowiekiem, któremu powierzono określoną rolę w służbie publicznej.
Na określonych zasadach.
W określonych granicach.
Dla określonej wspólnoty.

I dlatego warto zapamiętać najprostsze zdanie tego całego elementarza:

SAMORZĄD NIE JEST PRYWATNYM FOLWARKIEM.

Wójta. Burmistrza. Prezydenta. Starosty, marszałka, radnego, sekretarza, dyrektora. Partii. Komitetu wyborczego. A ci, którzy otrzymali mandat, stanowisko albo zatrudnienie w samorządzie, otrzymali nie własność tej wspólnoty. Otrzymali odpowiedzialność za wykonywanie powierzonych im zadań.

I od tego powinniśmy zaczynać każdą rozmowę o samorządzie. Nie od pytania kto tu rządzi? Tylko komu powierzono służbę, jakie ma kompetencje i za co odpowiada? Bo samorząd zaczyna się od MY. I kończy się wtedy, kiedy ktoś zaczyna mylić.

Postaw kawę autorowi. Stać Cię 😀😀 Espresso tylko 10 zł. Kliknij w link buycoffee.to/urzedniczo-samorzadowe-pogduchy

https://www.facebook.com/share/p/1DthhKzSia/
07/10/2026

https://www.facebook.com/share/p/1DthhKzSia/

Potrzebujemy Waszej pomocy! 👥🔎
Poszukujemy byłych lub obecnych pracowników i pracownic Spółek Skarbu Państwa, KRUS-u, KOWR-u oraz ARiMR-u, którzy chcą porozmawiać z nami na potrzeby projektu dotyczącego upolitycznienia instytucji publicznych.

Chcielibyśmy przeprowadzić wywiady jakościowe i poznać Waszą perspektywę m.in. na:
🔹mechanizmy rekrutacji i transparentność konkursów,
🔹rolę czynników politycznych oraz ewentualną presję wywieraną na pracowników,
🔹skutki zmian kadrowych w tych instytucjach.

Może należysz do tego grona? A może znasz kogoś takiego i możesz przekazać naszą prośbę dalej? Każda wskazówka i kontakt są dla nas niezwykle cenne! Napisz do nas: [email protected] Oczywiście, gwarantujemy anonimowość – Twoje dane pozostają wyłącznie do naszej wiadomości.

O projekcie więcej piszemy tutaj: https://siecobywatelska.pl/instytucje-do-podzialu-monitoring-upolityczniania-instytucji-publicznych

Z góry bardzo dziękujemy za pomoc i udostępnienia!

--
Projekt finansowany jest przez Komisję Europejską w ramach Programu Równych Praw realizowanego ze środków programu CERV finansowanego ze środków Komisji Europejskiej w ramach programu „Obywatele, Równość, Prawa i Wartości” na lata 2021 – 2027.

Fundacja Batorego, Program Równych Praw, Federacja Funduszy Lokalnych w Polsce
--
Wpis: RM [bit.ly/biuroSieci]

Adres

Żabkowska 28a
Gołkowice
44-341

Telefon

+48515177736

Strona internetowa

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy Stowarzyszenie Mieszkańców Gminy Godów opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Kontakt: Organizacja

Wyślij wiadomość do Stowarzyszenie Mieszkańców Gminy Godów:

Skróty

Udostępnij

Organizacje Non-profit w pobliżu