30/08/2026
Myślenie zaprasza konsekwencje.
Co z tą wiedzą zrobią rodzice?
„Ja też powinienem być zboczeńcem... Jak byłem mały (...) leciało »Chciałbym cię mydlić mydełkiem Fa« (...) i śpiewałem to całe, na pamięć, z rozdziawioną buzią”. - To jeden z wielu komentarzy po głośnym koncercie Skolima.
Podczas dożynek w Jedwabnie na zakończenie koncertu Skolim zaprosił dzieci na scenę. Sieć obiegło nagranie, na którym w ich otoczeniu wykonuje „Kamikaze”, a część dzieci śpiewa razem z nim.
Nie chodzi o niewinny tekst z ukrytym podtekstem. W piosence są wulgaryzmy i bardzo bezpośrednie odniesienia do intymnych zachowań dorosłych.
Zauważyłem, że wiele osób stara się bronić gwiazdy muzyki disco polo:
„My też jako dzieci śpiewaliśmy takie piosenki. Mydełko Fa, Liroy... i jakoś wyrośliśmy na ludzi”.
Tyle że logicznie jest to bardzo słaba obrona.
🔹 Po pierwsze - argument anegdotyczny.
Własne doświadczenie nie wystarcza do wyciągania ogólnych wniosków. To, że ktoś jako dziecko słuchał określonych piosenek, nie rozstrzyga, jakie treści są odpowiednie dla dzieci.
🔹 Po drugie - „kiedyś też tak było”.
Sam fakt, że jakieś zachowanie było powszechne 20 czy 30 lat temu, nie jest jego uzasadnieniem. Samo przekonanie, że „jeśli coś jest stare, to jest dobre”, niczego nie dowodzi.
🔹 Kolejny problem to kontekst.
Dziecko, które przypadkiem słyszy dwuznaczną piosenkę, nie znajduje się w tej samej sytuacji co dziecko zaproszone przez dorosłego artystę na scenę i uczestniczące w wykonywaniu utworu z jednoznacznymi treściami dla dorosłych.
🧠 Często pojawia się też uspokajające:
„Przecież dzieci nawet nie rozumieją, o czym śpiewają”.
Tylko że dzieci rozumieją znacznie więcej, niż dorosłym się wydaje.
Dwanaście lat prowadzenia dociekań filozoficznych z dziećmi od 6. roku życia pozwala mi stwierdzić jedno: dzieci często rozumieją więcej, niż są później w stanie wyrazić słowami.
Jednym z częstych błędów dorosłych w edukacji jest niedoszacowanie możliwości dzieci i upraszczanie treści poniżej poziomu adekwatnego do ich rozwoju.
Dzieci wiele widzą, dużo kojarzą i sporo się domyślają. Rozmawiają o takich sprawach między sobą, nawet jeśli nie znają właściwych słów, nie potrafią precyzyjnie opisać tego, co zrozumiały, albo wstydzą się zapytać dorosłych.
Brak odpowiednich słów nie jest dowodem braku rozumienia.
🔹 Pojawia się też argument:
„Od jednej piosenki dziecku przecież nic się nie stanie”.
Nawet gdybyśmy to przyjęli, nie wynika z tego, że angażowanie dzieci w jej wykonywanie jest właściwe.
„Nie udowodniłeś, że wydarzy się coś strasznego” nie oznacza:
„Udowodniłem, że to odpowiednie zachowanie dorosłego”.
🎭 Dochodzi do tego efekt aureoli.
Skolim jest popularnym i lubianym artystą. Sympatia do człowieka może sprawić, że łagodniej oceniamy jego zachowania.
Usuńmy więc ze sceny Skolima.
Wyobraźmy sobie nieznanego dorosłego mężczyznę, który zaprasza grupę małych dzieci na scenę i razem z nimi śpiewa nieznaną nikomu piosenkę zawierającą bardzo dosłowne odniesienia do intymnych zachowań dorosłych.
Czy reakcja byłaby równie pobłażliwa?
Jeżeli nie, być może oceniamy nie tylko zachowanie, ale też osobę, która się go dopuszcza.
❓ Na koniec zostawiam pytanie retoryczne.
Dlaczego artysta śpiewający o intymnych relacjach budzi powszechną akceptację, a kilka lekcji z zakresu edukacji seksualnej, prowadzonych przez specjalnie przygotowanego do tego nauczyciela, budzi powszechne kontrowersje?