23/09/2026
Uwaga trochę prywaty!
Pisałam tego posta na swój prywatny profil, ale czuję, że może ktoś tutaj też będzie tego potrzebował.
Jedną z moich pasji obok muzyki są góry wysokie.
Po kilku trasach przestałam się stresować, człowiek się przyzwyczaja do warunków, choć na początku jest lęk wysokości, przestrzenny, brak sił i ufności we własne możliwości.
Ten mały człowieczek na zdjęciu to ja jak coś. W górach każdy jest mały i to się da odczuć wśród ludzi, których się spotyka na szlaku. Takie mam wrażenie, że tu nie liczy się status zawodowy, życiowy itp itd. Na wyższych szczytach zawsze spotykam serdeczność i dobry humor. Każdy kto tam wchodzi dzieli tę samą pasję. Reszta jest mniej istotna.
Bez względu na dzień tygodnia i porę dnia, jeśli zadzwonisz do mnie z pytaniem czy jadę to na 99% pojadę.
Dużym błogosławieństwem jest dla mnie fakt, że po 10 latach pracy zawodowej w końcu mogę pracować 100% zdalnie i zajmować się tematami uwielbieniowymi i ewangelizacyjnymi. Przy okazji łącząc to z górami, bo większość uwielbień prowadzę właśnie w górach dla mojej wspólnotki Jireh.
Dojście tutaj nie było proste, kosztowało dużo energii, stresu, wyrzeczeń. Ale starałam się ufać, że wszystko co robię zawodowo jakoś się przyda. Kto mnie zna ten wie, że często zmieniałam zleceniodawców. Wielu mówiło, że lepiej lata spędzić w jednym miejscu. Ciesze się, że nie posłuchałam i szłam za intuicją. Nie pozwalałam sobie pracować w miejscach toksycznych lub takich, które powodowały wyrzuty sumienia.
Dzielę się tym, ponieważ widzę jak wielu moich znajomych stoi w miejscu i narzeka, że praca nudna, nie rozwija, że może coś bym zmienił ale w sumie się boje, ale mam kredyt, ale potrzebuję stałej pracy, ciągłe narzekania na ludzi i szefa. Chcę Wam powiedzieć, że największym ograniczeniem jest nasza głowa. Zawsze jest wyjście.
Po latach pracy zrozumiałam, że w naszym kraju pracy jest pod dostatkiem, może nie takiej wymarzonej - ale jest. Tymczasowo można wejść w coś innego, żeby uwolnić się od balastu i zyskać przestrzeń na nowe pomysły. Pamiętam, że w pewnym momencie odkryłam, że mogłabym pracować w przysłowiowej Żabce, że przecież z głodu nie umrę, a przynajmniej wyrzucę ze swojego życia coś co ciągnie mnie w dół. Pamiętam jakie to było odkrycie dla mnie! Że mam taką sprawczość w życiu. Że ufam swoim kompetencjom. Że mam tyle możliwości. Że tyle się jeszcze mogę nauczyć i zmieniać kierunki.
Życzę Wam odwagi do zmian!
To jest możliwe.
Wszystko jest możliwe dla tego kto wierzy.
Pozdrawiam Was
Magda
