Założona w 1931 roku jako czwarta w Gdyni męska drużyna harcerska z inicjatywy nauczyciela wychowania fizycznego Władysława Dury w nowo utworzonym przy ul. Morskiej 79 Gimnazjum Miasta Gdyni, po przeniesieniu siedziby szkoły do nowego gmachu przy ul. Pierwszym jej drużynowym został późniejszy słynny żeglarz Władysław Wagner. Od początku nosiła czarne (niekiedy ozdobione haftem kaszubskim) chusty,
a jej patronem był Bolesław Chrobry. W 1933 roku otrzymuje – w ramach całej Pomorskiej Chorągwi Harcerzy ZHP – miano 77 Pomorskiej Drużyny Harcerzy. Jej reprezentacja uczestniczy w światowym zlocie skautów (World Jamboree) w węgierskim Godollo. W lipcu 1935 roku, podczas Zlotu XXV-lecia Harcerstwa w Spale drużyna otrzymuje jeden z 40 tytułów „Drużyny Rzeczpospolitej”. We wrześniu 1939 roku harcerze i wychowankowie Czarnej Czwórki włączyli się do obrony Gdyni i Wybrzeża, a następnie uczestniczyli w służbie Tajnego Hufca Harcerzy i Szarych Szeregów i walczyli na niemal wszystkich frontach II wojny światowej. W 1945 roku drużyna została odtworzona w Państwowym Gimnazjum i Liceum Męskim działającym w tym samym gmachu przy ul. Szybko rozwinęła skrzydła pod wodzą drużynowego Józefa Kaczmarka, jednak wkrótce, 31 lipca 1949 roku, w ramach likwidacji harcerstwa przez komunistyczne władze została rozwiązana. Polityczna odwilż pozwoliła na odtworzenie 4 Gdyńskiej Drużyny Harcerzy im. Chrobrego – w II Liceum Ogólnokształcącym, pod koniec 1956 roku. Jednak po raz kolejny wraz z politycznym stłamszeniem harcerstwa w latach 60-tych, jej gwiazda przygasła. Przełomowym okazał się rok 1968, kiedy to za namową długoletniej, zasłużonej dyrektor II LO Marii Tymeckiej, drużynę objął Janusz Manasterski. Wprowadzony przez niego program i styl działania drużyny (specjalność „Czerwone Berety”) był kolejnym impulsem odrodzenia drużyny. Ważnym momentem stało się także przyjęcie w 1974 roku do drużyny dziewcząt. Koedukacja ta trwała do 1984 roku, po czym harcerki utworzyły 4 Gdyńską Drużynę Harcerek im. Świętosławy - siostry Bolesława Chrobrego. Lata 70 były dla „Czarnej Czwórki” okresem walki o utrzymanie własnej tożsamości, ale także okresem odkrywania autentycznej historii drużyny i harcerstwa i budowania świadomości wagi wychowania w oparciu o tradycyjne harcerskie ideały. Po sierpniu 1980 instruktorzy „Czarnej Czwórki” aktywnie uczestniczą w działaniach Kręgu Instruktorów Harcerskich im. Andrzeja Małkowskiego (KIHAM). Drużyna brała udział w ważnych wydarzeniach tamtego czasu – odsłonięciu Pomników Poległych w Grudniu 1970, Jubileuszowym Zlocie Harcerstwa w Krakowie, Harcerskiej Obsłudze I Zjazdu NSZZ Solidarność w hali Oliwii. Po wprowadzeniu stanu wojennego instruktorzy „Czarnej Czwórki” współtworzą => Środowisko harcerstwa niezależnego w Gdyni. Drużyna uczestniczy w akcji pomocy rodzinom gdyńskich internowanych w stanie wojennym, pełni => Białą Służbę w latach 1983 i 1987, zaś organizowane przez „Czarną Czwórkę”, której drużynowym jest Jan Pastwa, Wiosenne i Zimowe Wyprawy stają się zlotami integrującymi całe => Środowisko. W 1989 roku drużyna współtworzy => Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej. Lata 90 przyniosły całemu harcerstwu, a w tym i „Czarnej Czwórce” wynikające ze zmian społecznych i gospodarczych trudności. W ich efekcie działalność drużyny zamarła w 1994 roku. Jednak duch drużyny przetrwał. Dzięki staraniu jej wychowanków drużyny, zrzeszonych w działającym od 2001 roku Stowarzyszeniu "Czarna Czwórka", drużyna wznowiła działalność w roku 2003 w ramach => Gdyńskiego Hufca Harcerzy „Pasieka”.
Źródło :„Encyklopedia Gdyni” zespół redakcyjny: Małgorzata Sokołowska- redaktor naczelna, Izabella Greczanik-Filipp, Wiesława Kwiatkowska, Gdynia 2006.
