11/07/2026
11 lipca. Narodowy Dzień Pamięci o Polakach – ofiarach ludobójstwa na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej.
Jako chłopiec słuchałem opowieści ludzi, którzy przeżyli wojnę. Byłem wtedy po prostu ciekawskim dzieckiem.
Później słuchałem nauczycieli historii, z odwagą mówili o tych czasach. Byłem uczniem, który chciał zrozumieć przeszłość.
Przez kolejne dziesięciolecia starałem się szanować historię własnego Narodu. Dla jednych to tylko zainteresowanie historią, dla innych – patriotyzm. Dla mnie to zwykły obowiązek wobec tych, którzy byli przed nami.
Dziś bywa jednak, że samo przypomnienie o ludobójstwie dokonanym na Polakach na Wołyniu spotyka się z zarzutami, że „to nie czas”, że „nie należy rozdrapywać ran”, że „trzeba patrzeć tylko w przyszłość”. Zdarza się nawet, że pamięć o własnych ofiarach próbuje się utożsamiać z wrogością wobec współczesnych Ukraińców albo z działaniem na rzecz rosyjskiej propagandy.
Nie zgadzam się z takim myśleniem.
Pamięć nie jest nienawiścią. Prawda historyczna nie jest zemstą. Szacunek dla ofiar nie jest wymierzony przeciwko komukolwiek żyjącemu dziś.
Czy gdyby ofiary tamtych wydarzeń mogły stanąć przed nami, mielibyśmy odwagę powiedzieć im: „To było dawno. Nie wracajmy do tego”?
Historia nie przestaje istnieć tylko dlatego, że jest niewygodna. Nie można budować pojednania na zapomnieniu ani trwałego pokoju na przemilczeniu.
Jestem Polakiem. Mam obowiązek pamiętać o wszystkich, którzy cierpieli i ginęli tylko dlatego, że byli Polakami. Pamiętać o zbrodniach niemieckich, sowieckich i o ludobójstwie dokonanym na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej.
Pamięć nie dzieli narodów. To kłamstwo i przemilczenie je dzielą.
Dlatego pamiętam. I pamiętać będę.
Naród, który zapomina o własnych ofiarach, z czasem zapomina również, ile kosztowała go wolność. Pamięć nie jest ciężarem. Jest zobowiązaniem wobec tych, którzy już sami o prawdę upomnieć się nie mogą.
Jako chłopiec słuchałem opowieści ludzi, którzy przeżyli wojnę. Byłem wtedy po prostu ciekawskim dzieckiem.