OnkoRejs - Wybieram życie

13/04/2026

Zobacz i podaj dalej :) Odpływamy! :)
Autorstwo: Dorota Bor :)

31/03/2026

Po diagnozie coś się zmienia.
Nagle życie przestaje być oczywiste i przewidywalne. Pojawia się świadomość, że zagrożenie jest realne — nie jako myśl, ale jako doświadczenie. Dlatego Twój umysł włącza czujność. To naturalne.

A jednocześnie dzieje się coś jeszcze.
Czujesz mocniej, że chcesz żyć. Bardziej. Pełniej. Widzieć, doświadczać, być.
Życie nabiera większej wartości — i właśnie dlatego staje się też bardziej kruche.

Możesz mieć w sobie dwie części naraz:
jedną, która się boi — bo już wie,
i drugą, która chce żyć — bo czuje, jak to ważne.

To nie jest sprzeczność.
To jest jedna, głęboka świadomość.

Po takim doświadczeniu Twój układ nerwowy działa inaczej.
Jest bardziej czujny, szybciej reaguje. Czasem nawet drobna rzecz może uruchomić lęk.
To nie znaczy, że coś jest nie tak.
To znaczy, że Twój system ochrony działa bardzo intensywnie.

To, co przeżywasz, często przychodzi falami:
spokój → radość życia → zakłócenie → lęk → powrót do równowagi.

To nie jest cofanie się.
To jest proces adaptacji.

Najważniejsze:
im bardziej czujesz wartość życia, tym bardziej boisz się je stracić.
A im większy ten lęk, tym mocniej Twój umysł próbuje Cię chronić.

To nie jest słabość.
To jest dowód, jak bardzo chcesz żyć.

27/03/2026

Marzysz o OnkoRejsie? ⚓
Nie czekaj na idealny moment — zapisz się już dziś!
Nabór trwa cały czas, a o udziale decyduje kolejność zgłoszeń. Wystarczy wysłać maila na [email protected], a trafisz na listę oczekujących. Gdy zwolni się miejsce — odezwiemy się do Ciebie ze szczegółami rejsu.
Koszt? Wspólnie go obniżamy, szukając darczyńców i zbierając środki — każda złotówka ma znaczenie 💙
Zrób pierwszy krok. Wyślij maila i daj sobie szansę na tę wyjątkową przygodę.
Dlaczego warto?
Bo OnkoRejs to coś więcej niż podróż. To czas, kiedy możesz na chwilę zostawić za sobą chorobę i przypomnieć sobie, kim jesteś poza nią.
To spotkanie z ludźmi, którzy naprawdę rozumieją — bez tłumaczenia, bez udawania. Wspólne rozmowy, śmiech i cisza, które leczą inaczej niż wszystko, co znasz.
To też odzyskiwanie siły, sprawczości i radości życia. Morze daje przestrzeń, oddech i poczucie wolności, które są bezcenne w trakcie i po leczeniu.
Bo czasem właśnie taki rejs pomaga znów poczuć, że żyjesz naprawdę.

10/03/2026

Zrób coś dobrego. Udostępnij :)

06/03/2026

A my z tym zyjemy na codzien i uwierz nie musisz sie nas bac.

26/02/2026

Żyję normalnie. Tylko czasem muszę się zatrzymać.
Na co dzień pracuję, mam rodzinę, wychowuję dziecko, śmieję się ze znajomymi, planuję weekendy i wakacje. Stoję w kolejkach, spieszę się rano, narzekam na zmęczenie i cieszę się z małych rzeczy. Moje życie wygląda tak jak życie wielu z Was.
Czasem jednak znikam na chwilę. Mam swoje wizyty, badania, leczenie. To są moje przystanki. Potem wracam — do pracy, do domu, do codzienności.
Wiem, że dla osób zdrowych spotkanie z kimś takim jak ja bywa konfrontacją z własnym lękiem. Z myślą: „A jeśli mnie też to kiedyś spotka?”. To naturalne. Strach przed utratą kontroli, przed niepewnością, przed słowem, którego nie chcemy wypowiadać.
Ale moja obecność nie jest zapowiedzią Waszego losu. Jest tylko dowodem na to, że nawet w trudnych okolicznościach można nadal żyć. Normalnie.
Nie potrzebuję współczucia ani ciszy pełnej napięcia. Nie potrzebuję, żebyście omijali temat albo patrzyli na mnie przez pryzmat czegoś, co dzieje się w tle.
Potrzebuję zwyczajności.
Traktujcie mnie tak jak wcześniej — zapraszajcie, pytajcie o plany, śmiejcie się ze mną. Jeśli chcecie okazać troskę, niech będzie prosta: „Jak się dziś czujesz?” zamiast milczenia. Obecność zamiast dystansu.
Osoby, które mierzą się z leczeniem, nie przestają być sobą. Nadal są rodzicami, partnerami, specjalistami w swojej pracy, przyjaciółmi, ludźmi z poczuciem humoru i marzeniami.
Choroba nie jest tożsamością. Jest doświadczeniem.
A doświadczenie nie odbiera normalności.
Można żyć obok siebie bez lęku. Można patrzeć na kogoś chorego i widzieć przede wszystkim człowieka — nie zagrożenie, nie przypomnienie, nie „co by było gdyby”.
Jestem taka jak Wy.
Po prostu czasem muszę się zatrzymać.

25/02/2026

Raz, dwa, trzy ODWOŁUJĘ ZIMĘ! ;)

24/02/2026

12/02/2026

Są takie chwile, kiedy człowiek uczy się oddychać na nowo.
Kiedy zwykły poranek staje się darem.
Kiedy słowa „wszystko będzie dobrze” przestają być oczywiste, a zaczynają być marzeniem.
Onkorejs „Wybieram Życie” to nie jest zwykły rejs.
To przestrzeń, w której osoby po chorobie nowotworowej odzyskują siłę, sprawczość i wiarę w siebie.
To miejsce, gdzie zamiast strachu pojawia się wiatr w żaglach.
Zamiast samotności – wspólnota.
Zamiast pytania „dlaczego ja?” – decyzja: wybieram życie.
Możesz stać się częścią tej historii.
Przekazując 1,5% swojego podatku przy rozliczaniu PIT, nic nie tracisz – a możesz komuś podarować nadzieję, oddech i poczucie, że po burzy naprawdę można znów wypłynąć na szeroką wodę.
Dla wielu uczestników to pierwszy moment od diagnozy, kiedy czują się nie jak pacjenci, ale jak ludzie. Silni. Odważni. Wolni.
Jeśli możesz – przekaż 1,5% na Onkorejs „Wybieram Życie”. KRS 0000597569.
Twoja decyzja może być dla kogoś początkiem nowego rozdziału.
Dziękujemy za każdą udostępnioną myśl, każde dobre słowo i każdy gest wsparcia.
Razem naprawdę możemy więcej.

11/02/2026

Wiem, że się boisz.
Wiem, że czasem budzisz się z napięciem w klatce piersiowej.
Że myśli potrafią pędzić szybciej niż serce.
Że zmęczenie to nie tylko ciało, ale i dusza.

Nie musisz udawać, że jest inaczej.
Strach w chorobie nie jest słabością. Jest czymś bardzo ludzkim.

Ale pamiętaj — dzisiaj oddychasz.
Twoje ciało, mimo wszystkiego, wciąż pracuje dla Ciebie.
Twoje serce bije.
Twoje płuca unoszą się i opadają.

I dajesz radę.
Może nie tak, jak kiedyś.
Może wolniej.
Może z przerwami na łzy, na bezsilność, na ciszę.
Ale wciąż tu jesteś. To jest odwaga.

Nie musisz wygrywać całej przyszłości.
Nie musisz odpowiadać na pytania, które jeszcze nie przyszły.

Liczy się dzisiaj.
Ten jeden dzień.
Ten jeden oddech.
Ten jeden krok.

A jeśli jutro znów przyjdzie strach —
poradzisz sobie z nim wtedy.

Dziś wystarczy, że oddychasz.
Dziś wystarczy, że jesteś.

To naprawdę ma znaczenie.

04/02/2026

Międzynarodowy Dzień Walki z Rakiem.
Nie będę go osładzać.

Rak jest wstrętny.
Przychodzi bez zaproszenia.
Podstępnie wdziera się w życie i zmienia je na zawsze.
Zabiera spokój, poczucie bezpieczeństwa, czasem ludzi, których kochamy.

Ale rak nie zawsze oznacza śmierć.

Można żyć z tą diagnozą.
Można oddychać, śmiać się, planować — nawet jeśli inaczej niż kiedyś.
Można nauczyć się doceniać każdy dzień. Ten dobry i ten trudny.
Ten z nadzieją i ten, w którym po prostu brakuje sił.

Jeśli jesteś w trakcie leczenia, jeśli boisz się, jeśli masz momenty zwątpienia —
chcę, żebyś wiedziała jedno:
Twoje życie nadal jest ważne. Nadal ma sens. Nadal jest Twoje.

Nie musisz być silna cały czas.
Nie musisz udowadniać światu, że dajesz radę.
Wystarczy, że jesteś. Że oddychasz. Że trwasz.

Tak wiele spraw, którymi wcześniej się przejmowałyśmy, nagle traci znaczenie.
Liczy się tu i teraz.
Bliskość. Czułość. Dobre słowo. Uśmiech — nawet ten nieśmiały, przez łzy.

Nie zawracajmy sobie głów głupotami.
Sprawiajmy, by nam i innym było po prostu dobrze.

Dla wszystkich kobiet, które idą tą drogą.
Nie jesteś sama. ❤️