Co to jest strona internetowa?

http://www.penitentia.ug.edu.pl/

Penitentia - Koło Naukowe Psychologii Sądowej i Penitencjarnej UG, Bażyńskiego 4, Gdansk (2026)

30/01/2022

Dzień dobry,

Przekazujemy informację o możliwości wzięcia udziału w unikatowym na skalę światową projekcie, który realizowany jest w naszym kraju. Są to badania poświęcone klasyfikacji emocji a ich celem jest stworzenie dla psychologii emocji tego, co Mendelejew zrobił dla chemii.

Z badania można wyciągnąć również korzyści dla samego siebie za sprawą zastanowienia się nad własną emocjonalnością oraz zachowaniem. Badania zawierają w sobie najszerszy możliwy zbiór słów opisujących emocjonalność; umożliwiając tym samym unikalny wgląd we własne przeżycia.

Do badania zaproszeni są studenci, którzy chcą przyczynić się do rozwoju nauki za sprawą udzielenia kompletu zgodnych z prawdą odpowiedzi (algorytm wyszukujący próby oszustwa usunie nierzetelne odpowiedzi z bazy danych).

W badaniu można wziąć udział klikając w link:
http://limesurvey.up.krakow.pl/index.php/899136?lang=pl

Zapraszamy!

18/10/2021

Hej! Z wielką przyjemnością ogłaszamy, że rusza rekrutacja do KN Penitentia na rok akademicki 2020/2021. Wszystkich chętnych do dołączenia zapraszamy do wypełnienia poniżej podanego formularza. Do zobaczenia!

21/05/2021

GODNE POTĘPIENIA: TRAGICZNA ŚMIERĆ AGNIESZKI KOTLARSKIEJ

Agnieszka Kotlarska-Świątek urodziła się 15 sierpnia 1972 roku we Wrocławiu. Jako młoda kobieta zwracała na siebie uwagę subtelnością uroku i pięknym uśmiechem. Marzyła o karierze modelki. W 1990 roku wzięła udział w pokazie mody ślubnej we Wrocławiu. Tam też po raz zobaczył ją jej przyszły morderca. Jerzy Lisiewski był uważany za spokojnego i inteligentnego, pracował jako informatyk w banku. W tamtym momencie zaczęła się jego obsesja na punkcie Agnieszki. Czekał na nią przed szkołą, zagadywał, odprowadzał do domu, pisał listy, wysyłał kwiaty. Dziś jego zachowanie uznano by za stalking. Kariera Agnieszki nabierała tempa. W 1990 roku została Miss Wrocławia oraz Miss Dolnego Śląska. Na tych konkursach poznała swojego przyszłego męża- Jarosława Świątka. W tym czasie Lisiewski śledził karierę młodej modelki i uznał ją za miłość swojego życia. W 1991 roku, w wieku 19 lat została Miss Polski. Zaraz potem jako pierwsza Polka zdobyła tytuł Miss International. W 1992 podpisała kontrakt z agencją Ford w Nowym Jorku i Paryżu. Otwierała pokaz Ralpha Laurena, w 1993 roku. Po pokazie Lauren wysłał jej wart kilka tysięcy dolarów bukiet egzotycznych kwiatów, które przyleciały do USA jego prywatnym samolotem oraz własnoręcznie napisane podziękowania za wspaniałe otwarcie pokazu. Jak mówi mąż Agnieszki: „Jej zdjęcia były w kilku światowych edycjach, „Vogue”, była na okładce włoskiej „Amici” i wielu innych pism. Zobaczyła cały świat, a świat patrzył na nią.” Pod koniec 1993 roku Agnieszka urodziła córkę Patrycję, pomimo tego, że świat mody krzywym okiem patrzył na ciążę u szczytu kariery kobiety. Jednak już wiosną 1994 roku wróciła do USA i pracowała, otrzymując przy tym komplementy, że wygląda nawet lepiej niż przed ciążą. O tym okresie Jarosław Świątek mówi tak: „Poznawaliśmy największe gwiazdy show-biznesu, bywaliśmy na tych samych przejęciach, na które zapraszano Madonnę. Zaprzyjaźniła się z Mickey’m Rourke. Pracowała dla Calvina Kleina. Podróżowaliśmy między Nowym Jorkiem, a Wrocławiem. Bajka trwała. W lipcu 1996 roku znów miała lecieć do Stanów, by stamtąd z ekipą przenieść się do Paryża, na kolejne zdjęcia.” Wtedy też Agnieszka uniknęła śmierci przekładając swój lot, ponieważ samolot, którym miała lecieć z USA do Paryża rozbił się kilka minut po starcie. Nikt nie przeżył. Kotlarska pokochała życie jeszcze bardziej. Jednak 6 tygodni później, pod swoim domem w Polsce, spotkała się ponownie ze swoim stalkerem. We wtorek 27 sierpnia 1996 roku Jerzy Lisiewski postanowił się z nią zobaczyć i pojechał pod jej dom. Adres znalazł w książce telefonicznej. Agnieszka wraz z rodziną siedziała w samochodzie, kiedy napastnik zaczął pukać w okno żądając rozmowy. Jarosław wysiadł z auta, żeby przepędzić mężczyznę, ten jednak ugodził go nożem. Wtedy z samochodu wysiadła Agnieszka, chcąc ratować męża chwyciła Lisiewskiego za lewe ramię. Ten zadał jej 4 śmiertelne ciosy nożem. Uciekł z miejsca zbrodni, po czym sam zgłosił się na policję. Później w sądzie twierdził, że chciał tylko szacunku i autografu, Kotlarska jednak ignorowała go, zamiast docenić wiernego fana. Został skazany na 15 lat więzienia.
W 2013 roku o Agnieszce Kotlarskiej powstał film „Będę Cię kochał aż do śmierci”

Źródła:
https://archive.is/Mepg6
https://web.archive.org/web/20121007051831/http://natropie.onet.pl/crimestory/smutny-koniec-zycia-miss-agnieszki-kotlarskiej,1,5264618,artykul.html
https://www.magazyndetektyw.pl/zabojstwo-miss-polski-agnieszka-kotlarska-zginela-z-rak-psychofana-kiedy-stanela-w-obronie-swojego-meza/2/
https://naszahistoria.pl/tragiczna-historia-najpiekniejszej-z-polek-wielu-wciaz-ja-pamieta/ar/9174516
https://pl.wikipedia.org/wiki/Agnieszka_Kotlarska_(modelka)
źródła zdjęć: archiwum prywatne męża Agnieszki Kotlarskiej

Przygotowała: Zuzanna Śmiejkowska

18/05/2021

GODNE POTĘPIENIA: SPRAWA DZIECI Z KURIM

7 maja 2007 roku mieszkaniec czeskiego miasta Kurim, świeżo upieczony tata, zainstalował w swoim domu kamerę-nianię, działającą na częstotliwościach radiowych i przesyłającą obraz na telewizor w drugim pokoju. Po montażu przyszedł czas na przetestowanie sprzętu. Mężczyzna włączył telewizor i obserwował ekran. Obraz nie przedstawiał jednak dziecięcego pokoju. Przed oczami ukazała mu się brudna i ciasna piwnica. Najbardziej przerażające było to, że w jej wnętrzu leżał mały, związany chłopiec.
Do domu Klary Mauerovej, skąd pochodził obraz, wdarła się policja. Dziecko zamknięte było w komórce pod schodami - bez ubrania, ze związanymi rękami i nogami. Jak twierdzą policjanci - chłopiec siedział tam od pół roku. Klara Mauerova, matka uwięzionego - małego, ośmioletniego Ondreja - zainstalowała w miejscu jego uwięzienia kamerę, aby móc go przez cały czas obserwować. Ustalenie, co dokładnie stało się z tą kiedyś normalną rodziną, było nie lada wyzwaniem.

Dwa lata wcześniej Klara Maurer prowadziła zupełnie zwyczajne, szczęśliwe życie z dwójką swoich synów, Ondrejem i Jakubem. Właściwa historia rozpoczyna się, kiedy pewnego dnia do domu Klary jej siostra Katherina przyprowadziła jedenastoletnią Annę Jarvinen, nazwaną przez wszystkich później Aniczką. Anna miała być ofiarą przemocy domowej, sprowadzoną z Norwegii do Czech, gdzie miała rozpocząć życie od nowa. Dziewczynka miała cierpieć na problemy z nerkami, wzrokiem, słuchem oraz mieć białaczkę. Klara miała zająć się Aniczką i ułatwić jej powrót do normalnego życia. Z Klarą i Katheriną pozostawał w kontakcie tajemniczy lekarz Aniczki, który instruował je odnośnie leczenia i traktowania dziewczynki. W sierpniu 2006 roku lekarz decyduje, że leczenie Aniczki nie przynosi rezultatów i dziewczynka potrzebuje terapii szokowej. Grupa dorosłych przez kilka dni torturowała Ondreja i Jakuba. Torturom miała być poddana też Aniczka, jednak były to tylko udawane tortury, aby chłopcy nie odnieśli wrażenia, że jest faworyzowana. Ondrej i Jakub byli bici, dźgani widelcami, podtapiani w wiadrze z wodą i przypalani papierosami. Ondrejowi odcięto kawałek pośladka i przypalono ranę. Według niektórych źródeł Ondrej zostały zmuszony do zjedzenia odkrojonej części pośladka, według innych zjadła go Klara. Jak było naprawdę – tego nie wie nikt. Miesiąc później Klara z sukcesem rozpoczęła proces adopcyjny Anny. Koszmar chłopców trwałby dłużej i zapewne mógłby skończyć się tragiczną śmiercią jednego z nich, gdyby nie wspomniany sąsiad, który przypadkiem kupił niańkę odbierającą na tych samych falach, co niańka Klary. Po aresztowaniu przez policję adoptowana dziewczynka zbiegła. Wkrótce wyszło na jaw, że dziewczynka nie jest prawdziwą Aną Mauerovą: ma lat 33 i nazywa się Barbara Skrilova.

Do tej pory nie jest jasny powód mistyfikacji, która trwała od ponad roku - to wtedy została stworzona fałszywa tożsamość Any: Klara Skrilova dokonała aktu jej adopcji. Podczas czynności urzędowych, Anę grała aktorka: 13-letnia córka jednego z członków sekty. Czeskie media zastanawiają się teraz, czy prawdziwa Ana jest martwa, czy żyje, a jeśli tak, to gdzie jest. Ale tak naprawdę, nie wiadomo w ogóle, czy Ana Mauerova kiedykolwiek istniała. Możliwe, że Ana jednak żyje i jest ważną - z jakiegoś powodu - postacią dla sekty, dlatego jest ukrywana. Możliwe także, że została zabita i z tego powodu sekta przeprowadziła mistyfikację z Barbarą Skrilovą. Powód, dla którego Mauerova więziła małego Ondreja, pozostaje niewyjaśniony. Możliwe, że miało to związek z działalnością "Stowarzyszenia Graala".
Wszystkie osoby zamieszane w sprawę zostały skazane na więzienie. Każdy ze skazanych znajduje się już na wolności. Barbara Scrlova żyje w odosobnieniu. Posiada własnego opiekuna prawnego i jest stale leczona. Zdaniem psychiatrów kobieta ma rozszczepienie osobowości, a w jej ciele żyje 6 osób.

W sprawie jest wiele niewiadomych, a co artykuł, to inne dane. Osoby zainteresowane zachęcam do poszukania na ten temat więcej informacji i obejrzenia filmów jej poświęconych, na przykład: https://www.youtube.com/watch?v=vJ2Zfmm2-fc&t=144s

Przygotowała: Katarzyna Nowek

15/05/2021

GODNE POTĘPIENIA: MORDERCA Z TINDERA

15 lutego 2018 roku w Osace (Japonia) 27-letnia pracownica biurowa Saki Kondo umówiła się na spotkanie z poznanym przez popularną aplikację randkową Tinder z 26-letnim Jewgienijem Wasiliewiczem Bayraktar. Niestety nigdy nie wróciła z tej randki. Jej głowę znaleziono 22 lutego w walizce niesionej przez Bayraktara. Reszta jej rozczłonkowanego ciała została rozrzucona w promieniu 25 km od miejsca zbrodni. Jak do tego doszło? Winny zabójstwa sam nie potrafił powiedzieć, co go do tego skłoniło. W swoim wynajmowanym mieszkaniu miał ją najpierw udusić a później rozczłonkować. Saki nie była pierwszą Japonką, z którą randkował Amerykanin, jednak nigdy wcześniej nie doszło do takiej tragedii.
Kim był Jewgienij? Otóż urodził się w Odessie, a w wieku 9 lat wyemigrował razem z matką do USA. Fascynował się kulturą kraju kwitnącej wiśni, a zwłaszcza jego kobietami. Już jako nastolatek mówił rodzinie oraz przyjaciołom, że w przyszłości poślubi Japonkę. Przez partnerów swojej matki był określany jako rozpieszczony maminsynek. Za zabójstwo został skazany na 8 lat więzienia, pomimo tego, że prokuratura japońska zażądała kary 13 lat pozbawienia wolności. Wyrok został skrócony że względu na wyrażoną przez Jewgienija skruchę, która brzmiała: "Będę obciążony tą zbrodnią aż do dnia mojej śmierci. Tak mi przykro”.

Więcej informacji o sprawie znajdziecie w tym filmiku: https://www.youtube.com/watch?v=c4BWKM61luk

Przygotowała: Julita Kochanowska

11/05/2021

GODNE POTĘPIENIA: RAYMOND FERNANDEZ I MARTHA BECK

Martha Beck wraz ze swoim partnerem, Ray’em Fernandezem doprowadziła do śmierci dwudziestu kobiet. Fernandez i Beck poznali się w USA, gdy kobieta miała 26 lat. Niedługo po wejściu z związek mężczyzna uświadomił Marthę o swoim sposobie na zdobywanie pieniędzy.
Wyłudzał je od kobiet, które przekonane były o dobrych zamiarach oszusta i przyszłym zamążpójściu. Martha wpadła wtedy na pomysł, dzięki któremu po udanym oszustwie nie będą musieli uciekać w obawie przed pojmaniem. Mianowicie – lepszym rozwiązaniem będzie zabójstwo każdej z oszukanych kobiet. Co ciekawe, kobieta chętnie udawała siostrę swojego partnera, dzięki czemu zdobywała dodatkowe zaufanie kobiet, które Ray uwodził. Jej wygląd nie wpływał u kobiet na poczucie zagrożenia.
Ich działania zakończyły się, gdy dokonali zabójstwa wdowy Delphine Dowling i jej dziecka. Poznając Fernandeza i jego „siostrę” zaprosiła parę do zamieszkania ze sobą, będąc przekonaną o przyszłym zamążpójściu. Jednak przyjaciele Delphine zauważyli jej nieobecność i wezwali policję, która pojawiła się w domu kobiety. Tam Martha i Ray wyrazili niepokój brakiem odzewu od kobiety i ochoczo pomagali policji w przeszukiwaniu domu. W piwnicy policja znalała cienką warstwę cementu, pod którą znaleziono ciała Delphine i jej dziecka.
Co ciekawe, para zabijała bardzo krótko – zaledwie dwa lata. Liczba ofiar wynosiła jednak ponad 20. Dokonywali zabójstw na różne sposoby – przykładem są ostatnie ofiary - Delphine Dowling została zastrzelona, natomiast jej córka została utopiona w wannie.
Stosunek Marthy wobec ofiar spowodowany był zazdrością o akty seksualne, do których dochodziło u partnerek Raya. Wraz z kumulacją złości, dosypywała kobietom leki nasenne, nazywane barbituranami.

Przygotowała: Ida Jarzyńska

04/05/2021

GODNE POTĘPIENIA: AILEEN WUORNOS

Aileen Wuornos to amerykańska seryjna morderczyni, która w latach 1989–1990 zamordowała na Florydzie siedmiu mężczyzn. Za 6 z 7 popełnionych morderstw została skazana na sześciokrotną karę śmierci (dlatego, że jednego ciała nie odnaleziono).

Wuornos miała trudne dzieciństwo, była molestowana seksualnie i bita. Urodziła dziecko, które było wynikiem gwałtu dokonanego przez wspólnika jej dziadka. Zostało ono oddane do adopcji. Aileen została wyrzucona z domu w wieku 15 lat. Bardzo wcześnie zaczęła świadczyć usługi seksualne za pieniądze. Miała męża, lecz małżeństwo szybko się rozpadło. Przez dalszą część życia była prostytutką- autostopowiczką.
Po pewnym czasie poznała Tyrię Moore, do której żywiła głębokie uczucie i z którą była w relacji romantycznej, gdy popełniała morderstwa. Zamieszkały one razem, a na obie zarabiała Wuornos, świadcząc dalej usługi seksualne.
Mężczyźni, których zamordowała byli jej klientami. Zostali oni zabici strzałem z pistoletu. Od początku, Aileen Wournos zeznawała, że została zgwałcona przez pierwszą ofiarę, i że usiłowało ją zgwałcić 5 następnych ofiar. Twierdziła, że zabójstwa były samoobroną. Wiadomo jest, że pierwsza ofiara-Richard Mallory- odbywała w przeszłości wyrok za przestępstwo seksualne.
Kobieta została rozpoznana przy pomocy odcisków palców i aresztowana w barze w Port Orange na Florydzie. Policja znalazła również odciski palców jej partnerki, ale Tyria zawarła ugodę i pomogła zdobyć wyznanie telefoniczne Aileen, w którym ta wzięła na siebie całą odpowiedzialność za morderstwa.
Psychiatrzy orzekli u Wuornos zaburzenie osobowości borderline oraz antyspołeczne zaburzenie osobowości.
Kobieta przebywała w celi śmierci ok. 10 lat. Kilkukrotnie zmieniała zeznania. Ostatecznie powiedziała, że zabójstwa nie były samoobroną. Na nagraniu reportera Nicka Broomfielda, gdy myślała, że nie jest nagrywana, mówi, jednak, że w rzeczywistości była to samoobrona, ale jest już zmęczona 10- letnim procesem i chce umrzeć.
Została uśmiercona 9.10.2002 r.. Wyrok wykonano poprzez wstrzyknięcie trucizny. Była pierwszą seryjną zabójczynią na Florydzie.
Stworzono kilka filmów dokumentalnych przedstawiających historię Wuornos, których twórcą jest Nick Broomfield. Reżyser kontaktował się z Aileen i przeprowadzał z nią wywiady podczas procesu.
Nakręcono również film fabularny na podstawie jej historii - „Monster” (2003) reż. Patty Jenkins.

“I think this anger developed inside her. And she was working as a pr******te. I think she had a lot of awful encounters on the roads. And I think this anger just spilled out from inside her. And finally exploded. Into incredible violence. That was her way of surviving. I think Aileen really believed that she had killed in self-defense. I think someone who's deeply psychotic can't really tell the difference between something that is life threatening and something that is a minor disagreement, that you could say something that she didn't agree with. She would get into a screaming black temper about it. And I think that's what had caused these things to happen. And at the same time, when she wasn't in those extreme moods, there was an incredible humanity to her.” ~Nick Broomfield

Dokument: https://www.youtube.com/watch?v=rm_s8EPzttA
Film: https://www.cda.pl/video/4220160a7

Źródła:
Life and Death of a serial killer - Nick Broomfield
Wikipedia

Przygotowała: Julita Neumann

30/04/2021

GODNE POTĘPIENIA: RICHARD RAMIREZ "NOCNY PRZEŚLADOWCA"

Ramirez pochodził z wielodzietnej rodziny. W młodym wieku chłopiec nie sprawiał problemów, dobrze się uczył. Wszystko się zmieniło, gdy z wojny w Wietnamie wrócił kuzyn Richarda - Mike, który opowiadał mu o wielu okrucieństwach, gwałtach i torturach, jakich się dopuścił. W roku 1971 na oczach młodego chłopaka strzelił własnej żonie w twarz. Po tym przeżyciu Richard zaczął kraść, brać narkotyki, został wyrzucony ze szkoły. Przeprowadził się do Los Angeles, zaczął interesować się satanizmem.

Na swoją pierwszą ofiarę wybrał 79-letnią kobietę, którą wielokrotnie ugodził nożem. Dziewięć miesięcy później, wkradł się do garażu, w którym strzelił do Marii Hernandez. Myśląc, że kobieta nie żyje, wszedł do domu i zabił jej współlokatorkę. Jednak Maria przeżyła. Kula trafiła w breloczek od kluczy, które trzymała w ręce. To ona podała policji rysopis sprawcy, który powtarzał się u każdej z osób, które przetrwały jego atak. Kolejne ofiary Ramireza pochodziły z różnych części Los Angeles, były z różnych środowisk. Jego ofiarą mógł stać się każdy. Nie można było ustalić schematu działania sprawcy. Jedynym elementem wspólnym był ślad buta.

Sprawcę udało się zidentyfikować dzięki odciskom palców, jakie odnaleziono na lusterku porzuconego samochodu, który rozpoznała jedna z ofiar. Policja upubliczniła wizerunek mordercy. Gdy 31 sierpnia 1985 Ramirez wrócił do Los Angeles i wsiadł do autobusu, został rozpoznany. I tak zaczęła się obława. Ramirez uciekł z autobusu, uciekał przez kilka dzielnic. Lecz jego wizerunek był powszechnie znany. Na jednym z osiedli mieszkańcy złapali przestępcę.

43 potwierdzone przestępstwa, w tym 14 zabójstw, dwa porwania, gwałty. Sąd skazał Richarda Ramireza na 196 lat pozbawienia wolności i dziewiętnastokrotną karę śmierci w komorze gazowej. Podczas pobytu w więzieniu Ramirez poślubił zafascynowaną nim dziennikarkę Doreen Lioy, która jednak zostawiła go, gdy w 2009 potwierdzono jego morderstwo na 9-letniej dziewczynce.

Ramirez został osadzony w celi śmierci w więzieniu stanowym San Quentin, gdzie oczekiwał na wykonanie wyroku. Zmarł z powodu niewydolności wątroby 7 czerwca 2013 roku.

Polecam miniserial Netflixa ,,Richard Ramirez: Polowanie na seryjnego mordercę’’.

Przygotowała: Zofia Wawrzyniak

27/04/2021

GODNE POTĘPIENIA: GEORGE STINNEY

16 kwietnia minęła 77 rocznica egzekucji George’a Stinneya, najmłodszej ofiary krzesła elektrycznego w Stanach Zjednoczonych. Jako 14 letni chłopiec oddał swoje życie za zbrodnię… której nigdy nie popełnił.

Wielkie nieszczęście spotkało Mary i Betty- dwie dziewczynki szukające kwiatków przy lokalnej drodze w Acolu w Stanach Zjednoczonych. Zostały one znalezione martwe, a zmarły w wyniku ciosów ciężką belą. George wraz z siostrą byli ostatnimi osobami jakie widziały Mary i Betty. Chłopiec jeszcze tego samego wieczora po znalezieniu dziewczynek został zatrzymany.

Sytuacja miała miejsce w 44 roku ubiegłego wieku, kiedy zatrzymywanych nie trzeba było informować o ich prawach. Chłopca zmuszono do przyznania się do winy podczas przesłuchania na którym nieobecni byli ani jego rodzice, ani prawnicy. Zarówno rozprawa, jak i linia obrony były skandaliczne- obrońca chłopca popełniał podstawowe błędy, zupełnie jakby odpuścił walkę. Prokuratura nie dysponowała żadnymi dowodami(sic!), a obrona nie powołała żadnego świadka, który zapewniał 14 latkowi alibi(chociażby młodsza siostra chłopca, która spędziła z nim cały dzień). Na sali sądowej ani razu nie padło pytanie- jak 40 kilogramowe dziecko mogłoby dokonać tak okrutnego morderstwa, samo podniesienie belki wymagałoby od niego niesamowitej siły, takiej, która nie ma prawa zmieścić się w tak małym ciele. Sprawa opierała się o wymuszone przez policjantów zeznania i brak jakichkolwiek dowodów. Po 3 godzinach procesu i 10 minutach obrad ławy przysięgłych (w której zasiadali sami biali mężczyźni), chłopiec usłyszał wyrok śmierci. Jeszcze tego samego dnia wykonana została kara- groteskowo chłopiec żył kilka minut dłużej, ponieważ był za mały na pasy znajdujące się przy krześle elektrycznym.

Rodzeństwo George’a nie przestało jednak szukać sprawiedliwości. Wraz z grupą prawników i obrońców praw obywatelskich walczyli o jego dobre imię i oczyszczenie z zarzutów- udało im się. W 2014 roku sędzia okręgowy Carmen Muller uznał George’a Stinneya za niewinnego zarzucanych mu czynów. Prawdziwego mordercy nigdy nie odnaleziono.

Przygotowała: Emilia Matysik

23/04/2021

GODNE POTĘPIENIA: CHARLES MANSON - "SERYJNY MORDERCA, KTÓRY SAM NIGDY NIE ZABIŁ"

Charles Manson urodził się w 1934 roku. Jego matka, Kathleen Maddox, miała wtedy 16 lat i była prostytutką. Nigdy nie poznał ojca. Nosił nazwisko późniejszego męża matki, Williama Mansona. We wczesnych latach życia trafił pod opiekę fanatycznie religijnego wujostwa po tym, jak jego matka trafiła do więzienia po napadzie z bronią
Manson był częstym klientem instytucji penitencjarnych – po raz pierwszy w wieku 9 lat. Większość swego życia spędził w zakładach poprawczych lub w więzieniach, gdzie trafiał głównie przez kradzieże, fałszerstwa oraz naruszanie postanowień zwolnień warunkowych. Z tych też powodów w 1960 roku trafił na dziesięć lat do zakładu karnego, który jednak opuścił w marcu 1967 roku. Trafił tym samym w sam środek ery hipisów, która tworzyła idealny grunt dla Charlesa pod werbowanie i indoktrynowanie przyszłych członków Rodziny.

Rodzina (The Family)
Manson wyznawał teorię, że cały świat znajdzie się w niedługim czasie w stanie ogólnoświatowej wojny ras (tzw. Helter Skelter ), którą przetrwają jedynie członkowie sekty. Podczas licznych przesłuchań często powtarzał, że jego nauki opierały się na piosenkach Beatlesów, które interpretował na własny sposób. Siedzibą Rodziny zostało opuszczone Spanh Ranch oddalone o 50 kilometrów od Los Angeles. Wyznawcy samozwańczego guru byli odcięci od świata zewnętrznego, a dni spędzali w seksualno-narkotycznym transie przeplecionym naukami Mansona.

Najsłynniejsza zbrodnia
Nocą z 8 na 9 sierpnia 1969 z inspiracji Mansona kilkoro członków Rodziny – Charles Watson („Tex”), Patricia Krenwinkel, Susan Atkins i Linda Kasabian – dokonało głośnego morderstwa w willi wynajętej przez Polańskich w Beverly Hills w Kalifornii przy Cielo Drive (10050). Zbrodnia ta wstrząsnęła światem (Polański był już wtedy znanym reżyserem), a jej diaboliczny charakter uczynił z Mansona jednego z najbardziej znanych i mitycznych morderców-psychopatów w historii kryminologii. Do dziś do końca nie wiadomo, dlaczego wskazał właśnie ten dom. Nic nie wiązało go z jego mieszkańcami. Według jednej z teorii wybrał ich jako przedstawicieli „zepsutego Hollywood”. Tej nocy zginęła Sharon Tate i trójka jej przyjaciół: producent filmowy Wojciech Frykowski (dostał pięćdziesiąt ciosów nożem i został postrzelony), Abigail Folger oraz stylista z Hollywood, Jay Sebring. Tuż po dokonaniu mordu zabójcy napisali krwią ofiar na ścianie słowa: "PIG" (ang. świnia) oraz "HEALTER SKELTER" – motto sekty. Zabójcom udało się zbiec z miejsca zbrodni, jednak pozostawili tak dużo śladów, które szybko doprowadziły do nich policję. Proces Mansona i jego grupy trwał dziewięć i pół miesiąca. Zostali skazani na karę śmierci, jednak w tym samym czasie zmieniło się prawo stanowe i kara śmierci została zmieniona na dożywocie. W czasie procesu pozostali członkowie Rodziny walczyli o uwolnienie guru. Wierne wyznawczynie całą zimę siedziały na chodniku przed sądem. Pewnego razu w czasie składania zeznań Manson pokazał się w wyciętym na czole znakiem „X”. Wielu jego naśladowców zrobiło to samo. Później znak zamienił na swastykę. Po ogłoszeniu wyroku dożywocia Manson ogolił głowę i ogłosił: „Jestem diabłem, a diabeł zawsze ma łysą głowę”.
Manson do końca życia oglądał świat zza krat kalifornijskiego więzienia stanowego w Corcoran. Zmarł z powodu zatrzymania krążenia spowodowanego niewydolnością oddechową i rakiem okrężnicy w szpitalu 19 listopada 2017 roku.

Ciekawostka
Manson był niespełnionym muzykiem i fanem The Beatles – własne interpretacje tekstów grupy były dla niego inspiracjami w planowaniu zbrodni. Na wolności próbował zainteresować swoją twórczością wytwórnie muzyczne, jednak bezskutecznie. Przebywając w więzieniu Manson nagrał kilka albumów z pogranicza bluesa i rocka psychodelicznego, które były raczej ciekawostką medialną i nie odbiły się głośniejszym echem w świecie muzyki. 6 marca 1970 nagrał swoją pierwszą płytę zatytułowaną Lie: The Love and Terror Cult, w celu zebrania funduszy na sfinansowanie własnych adwokatów.

Przygotowała: Katarzyna Nowek

20/04/2021

GODNE POTĘPIENIA: ISABELLA STEWART GARDNER MUSEUM THEFT

18 marca 1990 roku, we wczesnych godzinach porannych, w Isabella Stewart Gardner Museum w Bostonie, miało miejsce jedno z najsłynniejszych i najbardziej zuchwałych kradzieży dzieł sztuki na świecie.

Dwóch mężczyzn, ubranych w skradzione mundury policyjne, poprosiło o wpuszczenie ich do bostońskiego muzeum sztuki, w sprawie zgłoszenia o zakłóceniu porządku. 23-letni nocny stróż Abath, niewiele myśląc, wpuścił mężczyzn wejściem dla pracowników, łamiąc protokół. Na kolejną prośbę policjantów, Abath wezwał drugiego strażnika – 25-letniego Hestand, który swoją drogą był na swojej pierwszej nocnej zmianie. Po ogłoszeniu słynnych słów „Gentlemen, this is a robbery” (Panowie, to napad), złodzieje szybko związli obu ochroniarzy i zostawili ich w piwnicy, gdy sami udali się na łupy.

Przestępcy wykonali dwie wycieczki do zaparkowanego nieopodal samochodu, aby załadować go okradzionymi dziełami. Razem z obrazami zabrali kasety wideo oraz wydruki danych z urządzeń, które rejestrowały ich ruchy.

W przeciągu zaledwie 81 minut udało im się ukraść 13 dzieł sztuki, których wartość początkowo wynosiła 200 mln dolarów, a dziś jest oszacowana na pół miliarda dolarów. Sprawcom udało się skraść kilka największych skarbów muzeum, w tym Rembrandta, Manet i szkice Degas. Jednak, pomimo tego, pozostawili nietknięty prawdopodobnie najdroższy obraz w mieście (Titian’s The R**e of Europa), znajdujący się w galerii na trzecim piętrze. Wybór niektórych stosunkowo bezwartościowych dzieł, jak i sposób obchodzenia się z nimi (wycinali płótna z blejtramów), sprawia wrażenie, że złoczyńcy nie byli ekspertami.

Sprawa do dzisiejszego dnia pozostaje nierozwiązana. Dodatkowo, nie odzyskano żadnych dzieł. Dziś na ścianach Isabella Stewart Gardner Museum wiszą puste ramy, w miejsce zaginionych obrazów, symbolizujące nadzieję na ich powrót. Muzeum oferuje nagrodę w wysokości 10 mln dolarów za informacje, prowadzące do bezpiecznego odzyskania dzieł sztuki. Jeżeli kiedykolwiek widziałeś_łaś skradzione obrazy lub posiadasz jakiekolwiek informacje na temat owych dzieł sztuki, powinieneś_naś skontaktować się bezpośrednio z Muzeum Gardnera.

Jeżeli jesteście zainteresowani i chcielibyście dowiedzieć się więcej na temat samego śledztwa, Netflix wypuścił miniserial dokumentalny na temat zbrodni pt.: „This Is a Robbery: The World's Biggest Art Heist”.

Przygotowała: Melania Sobolewska

16/04/2021

GODNE POTĘPIENIA: BELLE GUNNESS

Inaczej Belle Poulsdatter – urodzona 11 listopada 1859 roku w norweskim miasteczku Selbu.
Pierwsze jej małżeństwo doprowadziło do urodzenia się trójki dzieci. Niedługo później kobieta została wdową, a cały pozostawiony jej majątek wydała na zakup pensjonatu. Przed wejściem budynku do użytku publicznego, pensjonat spłonął. Pieniądze z ubezpieczenia młoda kobieta zainwestowała w stworzenie piekarni, która także została zniszczona w wyniku pożaru. Towarzystwo ubezpieczeniowe zauważyło pewną prawidłowość, której jednak nie mogli udowodnić – dlatego poproszono ją wyłącznie o zmianę miejsca zamieszkania.
Po przeniesieniu poślubiła mężczyznę o nazwisku Gunness, który niewiele później zmarł śmiercią tragiczną – oświadczyła, że mąż leżał pod półką, na której znajdowała się siekiera.
Ta niespodziewanie spadła, raniąc męża śmiertelnie. Belle oczywiście otrzymała odszkodowanie.
Przez następne lata kobieta wybierała na swoje ofiary samotnych mężczyzn poprzez ogłoszenia matrymonialne. Każdego z dżentelmenów prosiła o przywiezienie ze sobą pewnej ilości pieniędzy (min. 500 dolarów) – na „dowód” ich uczucia. Przypuszcza się, iż zabijała ich podczas snu.
Ostatnią ofiarą kobiety był Andrew Holdgren – brat ofiary zaczął poszukiwać go, natrafiając na związek z Belle Gunness. Na kilka godzin przed jego spotkaniem z kobietą okazało się, że dom Belle spłonął razem z nią i trójką jej dzieci.
Podczas przeszukiwania policji w pobliżu chlewu znajdującego się na terenie posiadłości znaleziono ludzkie kości. Łącznie odnaleźli oni ciała 28 mężczyzn zakopanych w płytkich grobach, wraz ze swoimi dokumentami tożsamości.

Modus operandi Belle Gunnes:
- śmierć zadawana podczas snu, prawdopodobnie przy użyciu siekiery;
- ofiarami były osoby pozwalające jej na zysk finansowy;
- w klasyfikacji Holmes’a i Holmes’a zakwalifikować ją można jako zabójczynię wyrachowaną – jej głównym motywem działań była poprawa swojego statusu majątkowego.
(Co ciekawe, taki typ zabójczyni cechuje zazwyczaj wybór najbliższych osób – mogą one pozwolić na zyskanie większej ilości pieniędzy ze względu na ubezpieczenie. Belle Gunness wybierała głównie osoby, z którymi nie łączyła ją bliska relacja.)

Ciekawostka:
Podejrzewa się, że Belle miała wspólnika, który doprowadził do pożaru, w którym spłonęła kobieta.
A Wy, co myślicie?

Przygotowała: Ida Jarzyńska

Penitentia - Koło Naukowe Psychologii Sądowej i Penitencjarnej UG

30/01/2022

18/10/2021

21/05/2021

18/05/2021

15/05/2021

11/05/2021

04/05/2021

30/04/2021

27/04/2021

23/04/2021

20/04/2021

16/04/2021

Adres

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Skontaktuj Się Z Ta Organizacja

Skróty

Udostępnij

Kategoria