Fundacja Uwolnić Dzieci od Traumy, Pusta 32, Gdansk (2026)

05/05/2026

„Dlaczego ty mnie, cholera, nie słuchasz?!”

Ile razy te słowa wyrwały Ci się z ust?

A potem, gdy dziecko już spało, siedziałeś w kuchni z poczuciem winy tak ciężkim, że ledwo mogłeś oddychać. Bo wiesz, że ma FAS. Wiesz, że to nie jest zwykłe nieposłuszeństwo. A jednak w ferworze codzienności znowu tracisz nerwy.

Znamy to uczucie, aż za dobrze.

I chcemy Ci dziś dać coś, co realnie pomaga tysiącom rodziców w podobnej sytuacji.

To nie jest Twoja wina, że standardowa komunikacja nie działa. Mózg dziecka z FAS działa jak komputer z uszkodzonym procesorem i małą pamięcią RAM. Informacje wchodzą wolniej, gorzej się zapamiętują i łatwo się gubią.

Dlatego zwykłe mówienie do niego często po prostu nie dociera.

Dlatego powstała Złota Zasada 3P: PROSTO, POWTARZALNIE, POWOLI.

1. PROSTO
❌ Jak NIE mówić:
„Ubieraj się szybko, zjedz śniadanie, spakuj plecak i nie zapomnij stroju na wf, bo zaraz wychodzimy!”
✅ Jak mówić:
„Ubierz buty.”
[czekasz]
„Weź plecak.”
[czekasz]
💡 Dlaczego to działa?
Jedna komenda naraz to jedyny sposób, żeby informacja miała szansę dotrzeć do mózgu dziecka.

2. POWTARZALNIE
❌ Jak NIE mówić:
W poniedziałek: „Najpierw lekcje, potem obiad."
W środę: „Zjedz coś, bo głodny nie pokumasz."
W piątek: „Dziś wyjątkowo – najpierw telewizja."
✅ Jak mówić:
Każdy dzień po szkole: plecak → przekąska → lekcje → czas wolny.
Zawsze. Te same słowa. Ta sama kolejność.
Ten sam rytuał. Codziennie.
💡 Dlaczego to działa?
Powtarzanie tworzy w mózgu stałe ścieżki. Z czasem dziecko zaczyna działać automatycznie, zamiast za każdym razem zaczynać od zera.

3. POWOLI
❌ Jak NIE mówić:
„Powiedziałam: kurtka!" [po 5 sekundach] „Słyszysz mnie w ogóle?!"
✅ Jak mówić:
„Weź kurtkę." [odliczasz spokojnie do 30 – w myślach] „Kurtka wisi na wieszaku."
Czekasz. Spokojnie. 20–30 sekund. Bez powtarzania. Dajesz mózgowi czas na przetworzenie polecenia.
💡 Dlaczego to działa?
Przetwarzanie informacji u dziecka z FAS trwa znacznie dłużej. Czekanie to nie pobłażanie – to szacunek dla tego, jak pracuje jego mózg.

Te trzy zasady nie wymagają od Ciebie bycia superrodzicem. Wymagają tylko tego, żebyś zmienił sposób komunikacji.

Zacznij od jednej sytuacji dziennie. Już dziś.

Które z 3P jest dla Ciebie najtrudniejsze – PROSTO, POWTARZALNIE czy POWOLI?
Napisz szczerze w komentarzu.

Jeśli ten wpis coś Ci dał – zapisz go i wyślij komuś, kto też tego szuka. Żaden rodzic nie powinien trafiać na te odpowiedzi przypadkiem, po latach.

Dbajcie o siebie. Najpierw musisz pomóc sobie, żeby pomóc dziecku. Tylko wyregulowany opiekun może wyregulować dziecko.

01/05/2026

SZOK! Średnia długość życia dziecka z FAS to 34 lata. Badacze wiedzą dlaczego — i co zmienia ten wynik.

Średnia długość życia osoby z FAS wynosi 34 lata. Kiedy pierwszy raz czytasz tę liczbę, coś w środku staje.

Pochodzi z jednego z największych badań dotyczących dorosłych z Płodowym Zespołem Alkoholowym, przeprowadzonego przez kanadyjskich naukowców. Badacze przeanalizowali losy ponad 400 osób z pełnym FAS i stwierdzili, że umierają oni znacznie wcześniej niż reszta populacji — a główną przyczyną nie jest sama diagnoza, lecz to, co dzieje się wokół niej.

Po ludzku to znaczy tyle: FAS sam w sobie nie jest chorobą śmiertelną. To, co skraca życie, to konsekwencje — społeczne, środowiskowe, zdrowotne — które pojawiają się, gdy dziecko dorasta bez odpowiedniego wsparcia.

Co zabiera lata życia osobie z FAS?
Badania wskazują na kilka wzajemnie powiązanych czynników.
Mózg z FAS inaczej ocenia ryzyko. Płat czołowy — ta część mózgu, która mówi „poczekaj chwilę, zastanów się" — jest u wielu osób z FAS trwale zmieniony przez działanie alkoholu w życiu płodowym.

To nie jest kwestia charakteru ani wychowania. To neurologia. W praktyce oznacza, że dorosła osoba z FAS może wchodzić w sytuacje niebezpieczne nie dlatego, że „chce", ale dlatego, że jej mózg po prostu nie wysyła sygnału ostrzegawczego wystarczająco szybko.

Badania konsekwentnie pokazują, że osoby z FAS bez diagnozy i wsparcia znacznie częściej trafiają do systemu penitencjarnego, częściej sięgają po substancje psychoaktywne i częściej doświadczają bezdomności.

Nie dlatego, że są „złe". Dlatego, że mózg, który nie rozumie przyczynowości i ma zaburzoną pamięć roboczą, jest niezwykle podatny na wykorzystanie przez innych i na wpadanie w błędne koła, z których sam nie potrafi wyjść.

W praktyce wygląda to tak: dziecko, które nie potrafi dobrze ocenić ryzyka, częściej podejmuje impulsywne decyzje — wsiada do samochodu z nietrzeźwym kierowcą, eksperymentuje z substancjami lub podejmuje działania, których skutków nie przewiduje. Do tego dochodzi trudność z sekwencjonowaniem codziennych czynności, co prowadzi do chaosu w życiu i braku stabilnych nawyków zdrowotnych.

Sam FAS raczej nie zabija - zabija ZŁE OSZACOWANIE RYZYK zachowania i ich podejmowanie w następstwie braku świadomości następstw takich wyborów.

Oczywiście u części osób z FAS pojawiają się też współwystępujące problemy z sercem, nerkami i układem odpornościowym — bo alkohol prenatalny działał nie tylko na mózg, ale na cały rozwijający się organizm.

Co z tym zrobić — trzy rzeczy, które mają udowodnione znaczenie

Najważniejszy wniosek z badań jest taki:
wczesna diagnoza i stabilne środowisko domowe dramatycznie zmieniają rokowania.
Dzieci z FAS, które były otoczone przewidywalną, bezpieczną rodziną i które otrzymały diagnozę przed 6-tym rokiem życia, znacznie rzadziej doświadczały tzw. wtórnych niepełnosprawności — czyli tych konsekwencji życiowych, które faktycznie skracają życie.

Po pierwsze — nazywaj, nie karz.
Gdy dziecko robi coś niebezpiecznego po raz dziesiąty, jego mózg naprawdę nie zapamiętał dziewięciu poprzednich razy tak, jak ty to rozumiesz. Zewnętrzny obraz — lista kroków na ścianie, rutyna, wizualne przypomnienia — zastępuje to, czego mózg sam nie może zrobić.

Po drugie — szukaj diagnozy, nawet jeśli jest trudna do uzyskania.
Diagnoza nie zmienia dziecka. Zmienia to, na co ma prawo — w szkole, w systemie, w przyszłości.

Po trzecie — zadbaj o siebie jako rodzica. Badania dotyczące opiekunów dzieci z FAS pokazują, że wypalenie rodzicielskie jest jednym z głównych czynników ryzyka dla dziecka. Twoja stabilność to jego bezpieczeństwo.

Ta liczba — 34 lata — nie jest wyrokiem.
Jest wołaniem o to, żeby system wreszcie zaczął słuchać rodziców, którzy od lat mówią: nasze dzieci potrzebują więcej, niż dostają.

I żebyś wiedział/a, że każdy dzień, w którym jesteś przy swoim dziecku — spokojna/y, obecny, rozumiejący — to dzień, który ma znaczenie.
Naprawdę.

Dbajcie o siebie. Najpierw musisz pomóc sobie, żeby pomóc dziecku. Tylko wyregulowany opiekun może wyregulować dziecko.

30/04/2026

Jesteś wykończona kłamstwami dziecka z FAS i to nie znaczy, że jesteś złym rodzicem

Jesteś zmęczona. Naprawdę zmęczona. Kolejna obietnica, kolejne „już nigdy”, a potem ten sam schemat.
Czujesz złość, bezsilność i czasem ciche pytanie: „Czy ja coś robię źle?”.

To nie jest Twoja słabość. To jest cena, jaką płacisz za bycie rodzicem dziecka, którego mózg został ukształtowany inaczej już przed urodzeniem. Uszkodzony płat czołowy i osłabiona pamięć robocza sprawiają, że łączenie: „obiecałem → muszę zrobić inaczej” jest dla niego o wiele trudniejsze niż dla innych dzieci.

Hiperczujność i dysregulacja układu nerwowego dodatkowo sprawiają, że w trudnej chwili kłamstwo staje się szybką strategią ochrony przed odrzuceniem lub karą. Badania wskazują, że takie zachowania często wynikają z deficytów funkcji wykonawczych, a nie z braku chęci czy moralności. Tak, to nie jest sprawa moralności, czy tego, że twoje dziecko jest "notorycznym złym kłamcą".

To normalne, że czujesz się wypalona. Wielu rodziców dzieci z FAS przechodzi dokładnie przez to samo – przez lata powtarzających się cykli nadziei i rozczarowania. Nie jesteś sama w tym zmęczeniu. Tysiące matek i ojców codziennie wstają i mimo wszystko próbują znowu.
Jesteś niesamowita/niesamowity.

Nie dlatego, że znalazłaś magiczne rozwiązanie (bo go nie ma), ale dlatego, że wciąż jesteś przy tym dziecku. Że szukasz wiedzy, że nie odpuszczasz relacji, nawet gdy wszystko w Tobie krzyczy „dość”. To jest prawdziwa siła.

Nie obiecujemy, że będzie łatwo. Obiecujemy, że nie jesteś w tym sama. Są inni rodzice, którzy dokładnie to przeżywają. Są specjaliści, którzy rozumieją ten specyficzny mózg.
I jest nadzieja – nie w cudownej zmianie dziecka, ale w Twojej coraz większej mądrości i łagodności wobec siebie i niego.

Oto 5 konkretnych kroków, które możesz wprowadzić już dziś:

1. Zastąp „dlaczego znowu skłamałeś?” pytaniem „Co było trudne?”

Powiedz spokojnie: „Widzę, że obiecałeś i nie wyszło. Co dokładnie było dla Ciebie trudne w tym momencie?”. To pomaga dziecku nazwać problem zamiast wchodzić w tryb obronny. Pytanie kieruje uwagę na proces, a nie na winę.

2. Daj dziecku 10–20 sekund ciszy przed odpowiedzią na pytanie o zachowanie.
Zamiast natychmiast pytać „Czy to ty?”, powiedz: „Pomyśl chwilę, zanim odpowiesz. Weź oddech. Zalezy mi na tym, żeby usłyszeć prawdę”.
Ta krótka pauza daje uszkodzonemu płatowi czołowemu szansę na lepszą odpowiedź i zmniejsza impuls do konfabulacji (wymyślania na poczekaniu).

3. Używaj konkretnego zdania: „Prawda jest bezpieczna u mnie”.

Powtarzaj regularnie, zwłaszcza w spokojnych momentach: „Nawet jak coś zepsułeś, prawda jest u mnie bezpieczna. Konsekwencje będą mniejsze, gdy powiesz prawdę”. To obniża aktywację układu stresu (oś HPA) i zmniejsza potrzebę kłamstwa jako strategii przetrwania.

4. Wprowadź wizualne przypomnienie zamiast werbalnej obietnicy.

Zamiast prosić dziecko o słowne „obiecuję poprawę”, powiedz: „Zróbmy razem zdjęcie tego, co mamy zrobić, i ustaw je jako obraz na ścianie/tapetę w telefonie/tablecie”. Pamięć robocza u dziecka z FAS jest osłabiona – obraz działa lepiej niż słowa.

5. Zmniejszaj okazje do kłamstwa przez zmianę środowiska.

Jeśli problem pojawia się np. przy sprzątaniu pokoju, powiedz: „Robimy to razem przez 7 minut. Ja zaczynam od półki, ty od biurka”. Wspólna praca zmniejsza przeciążenie i potrzebę ukrywania niepowodzenia.

Te kroki nie usuną problemu z dnia na dzień, ale realnie zmniejszają częstotliwość i intensywność sytuacji. Klucz to powtarzalność i łagodność wobec siebie – Ty też masz prawo się mylić.

Wybierz dzisiaj tylko jeden krok (np. nr 3 – zdanie o bezpiecznej prawdzie) i użyj go przy najbliższej okazji. Zapisz w telefonie to jedno zdanie i przeczytaj je sobie głośno przed rozmową z dzieckiem. Zrób to przez najbliższe 7 dni i zauważ, co się zmienia w Waszych rozmowach.

Dbajcie o siebie. Najpierw musisz pomóc sobie, żeby pomóc dziecku. Tylko wyregulowany opiekun może wyregulować dziecko.

29/04/2026

Czy psychiatra NAPRAWDĘ potrafi odróżnić zdrowego człowieka od chorego?

W 1973 roku psycholog David Rosenhan przeprowadził jeden z najbardziej niepokojących eksperymentów w historii psychiatrii.

Ośmioro zupełnie zdrowych ludzi zgłosiło się do różnych szpitali psychiatrycznych w USA. Ich jedynym „objawem” było to, że słyszeli w głowie trzy słowa: „pusto”, „pustka”, „głuchy dźwięk”. Poza tym zachowywali się całkowicie normalnie i mówili prawdę o swoim życiu.

Wszyscy zostali przyjęci.
Siedmiu dostało diagnozę schizofrenii, jeden — psychozy maniakalno-depresyjnej. Gdy tylko zostali hospitalizowani, przestali udawać jakiekolwiek objawy. Mówili, że już nic nie słyszą, zachowywali się grzecznie i prosili o wypis.

Mimo to nikt im nie uwierzył.

Personel medyczny interpretował ich normalne zachowania jako objawy choroby: notowanie w dzienniku = „zachowania obsesyjne”, chodzenie korytarzem = „zachowania aktywizujące się pod wpływem pobudzenia”, uprzejmość wobec personelu = „kontrolowana reakcja obronna”.

Średnio spędzili w szpitalach 19 dni. Jeden z nich aż 52 dni. Żadnemu nie powiedziano, że jest zdrowy.

Co ciekawe — prawdziwi pacjenci często ich demaskowali. Wielu podchodziło i mówiło: „Ty nie jesteś szalony. Jesteś dziennikarzem albo naukowcem, prawda?”

Finał, który przechodzi ludzkie pojęcie

Gdy Rosenhan opublikował wyniki, środowisko psychiatryczne zawrzało. Jeden ze szpitali rzucił mu wyzwanie:
„Przyślij nowych fałszywych pacjentów — my ich wykryjemy!"

Rosenhan się zgodził. Przez kilka miesięcy szpital „zidentyfikował" 41 podejrzanych oszustów.
Problem? Rosenhan nie wysłał ani jednej osoby. Ani jednej.

Eksperyment Rosenhana pokazał coś przerażającego: raz przyklejona etykieta choroby psychicznej jest często silniejsza niż jakiekolwiek dowody zdrowia.
Diagnoza to nie tylko obserwacja faktów. To też efekt kontekstu, oczekiwań i etykiet, które raz przyklejone — zaczynają żyć własnym życiem.

Badanie zostało opublikowane w prestiżowym czasopiśmie Science.

Źródło:
Rosenhan, D. L. (1973). „On Being Sane in Insane Places”. Science, 179(4070), 250–258.

Ten eksperyment na zawsze zmienił sposób, w jaki patrzymy na psychiatrię. Bo czasem najniebezpieczniejsza iluzja nie tkwi w głowie „pacjenta”, tylko w głowie tego, kto wydaje diagnozę.

Co o tym sądzicie?

28/04/2026

5 zdań, które możesz powiedzieć dziecku z FAS zamiast "porozmawiajmy o zachowaniu".

Otrzymujesz wiadomość od nauczycielki:
„Proszę porozmawiać z dzieckiem o jego zachowaniu”
i czujesz, jak coś w Tobie się zaciska. Bo Ty rozmawiasz.
Codziennie.
Od ośmiu lat.
A efektu nadal nie ma.

I nie ma go nie dlatego, że jesteś złym rodzicem.
Nie ma go dlatego, że mózg Twojego dziecka pracuje inaczej. W sytuacjach stresu czy zdenerwowania trudniej mu zapamiętać zasady i połączyć to, co zrobił, z tym, co się potem dzieje.

Oto 5 konkretnych zdań, które możesz wykorzystać zamiast klasycznej rozmowy o zachowaniu:

1. „Widzę, że było Ci dzisiaj bardzo trudno to ogarnąć. Chodź, usiądziemy na chwilę razem.”
Zamiast pytać „dlaczego?”, uznajesz trudność. To zupełnie zmienia atmosferę rozmowy.

2. „Twój mózg czasem w ciągu dnia zapomina, co ustaliliśmy. To nie Twoja wina. Zróbmy razem małą karteczkę z przypomnieniem.”
Nazwanie problemu bez obwiniania dziecka daje mu ogromną ulgę.

3. „Dam Ci jedno proste zdanie, które możesz sobie powtarzać w szkole, gdy poczujesz chaos.”
Zamiast długiego tłumaczenia dajesz jedno krótkie zdanie (np. „Gdy jest za głośno – proszę o przerwę”). Mniej słów = większa szansa, że zostanie zapamiętane.

4. „Co mogę zrobić ja, jako Twój rodzic, żeby jutro było Ci choć odrobinę łatwiej?”
To zdanie przenosi ciężar z dziecka na wspólne szukanie rozwiązania.

5. „Nie musisz być idealny. Wystarczy, że próbujesz. Ja i tak jestem po Twojej stronie.
Czasem dziecko najbardziej potrzebuje usłyszeć, że nie straciło Twojej miłości, nawet gdy coś poszło nie tak.

Jesteś niesamowitym rodzicem. To, że mimo tylu lat frustracji wciąż szukasz nowych sposobów, pokazuje Twoją ogromną miłość i determinację.

Działanie na dziś:
Wybierz jedno z powyższych pięciu zdań i zapisz je na kartce przy swoim biurku. Użyj go przy najbliższej rozmowie z dzieckiem. Jedno zdanie na raz.

Dbajcie o siebie. Najpierw musisz pomóc sobie, żeby pomóc dziecku. Tylko wyregulowany opiekun może wyregulować dziecko.

17/03/2025

🎉 RUSZAMY Z PROJEKTEM "RUSZ SIĘ! POMOŻEMY"! 🎉

Z radością informujemy, że właśnie rozpoczynamy realizację projektu „Rusz się! Pomożemy" w Gdańsku! 💪

O czym jest nasz projekt? 🌟
To inicjatywa, która wykorzystuje sport i aktywność fizyczną jako narzędzie wspierające rozwój emocjonalny, społeczny i fizyczny dzieci z rodzin adopcyjnych i zastępczych.

Co będzie się działo? 📚
Profesjonalne szkolenia dla naszych wolontariuszy - Organizacja Dnia Dziecka w ośrodku hipoterapii - Dzień Wolontariusza - Podsumowanie projektu.

Komu pomagamy? ❤️
Dzieciom z rodzin adopcyjnych i zastępczych - wsparcie emocjonalne i społeczne Rodzicom zastępczym i adopcyjnym - odciążenie w codziennych obowiązkach

Organizatorzy: 🤝

Fundacja Uwolnić Dzieci od Traumy

Projekt realizowany ze środków Miasta Gdańsk 🏙️
Śledźcie nasze działania i wspierajcie nas dobrym słowem! 👋

08/03/2025

📢 NABÓR NA SZKOLENIE DLA WOLONTARIUSZY! 📢
Projekt "Rusz się! Pomożemy" zaprasza na szkolenie dla osób w każdym wieku, które chcą zostać wolontariuszami wspierającymi rodziny adopcyjne i zastępcze poprzez aktywizację sportową dzieci! ❤️ Kim jesteśmy? Grupą ludzi, którzy wierzą, że ruch jest kluczem do harmonijnego rozwoju fizycznego, emocjonalnego i psychicznego dzieci! Nasz projekt przygotuje Cię do niesienia pomocy i radości przez aktywność.
Kogo zapraszamy na szkolenie?
• Młodzież pełną energii i świeżych pomysłów na aktywności ruchowe
• Dorosłych z doświadczeniem i umiejętnościami sportowymi
• Seniorów z mądrością i czasem, którzy mogą towarzyszyć dzieciom w rozwoju
Po szkoleniu będziesz przygotowany do pomocy dzieciom z rodzin adopcyjnych i zastępczych w odkrywaniu radości z ruchu i sportu, jednocześnie wspierając ich rozwój emocjonalny i budowanie więzi.
Nie wymagamy wcześniejszego doświadczenia - nasze szkolenie wyposaży Cię we wszystkie potrzebne umiejętności!
⚠️ UWAGA: Liczba miejsc na szkolenie jest ograniczona! ⚠️ Zainteresowany/a?
Wypełnij ankietę:
https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSdI20r0cjkznrE3m_Dh8w-kRIPg1C98z8_qHAJ0U4FJHAEExQ/viewform
i dołącz do nas na pierwszym spotkaniu szkoleniowym już 17 marca!
Razem możemy zdziałać więcej! Zapisz się na szkolenie i pomagaj przez ruch!

Fundacja Uwolnić Dzieci od Traumy

05/05/2026

01/05/2026

30/04/2026

29/04/2026

28/04/2026

17/03/2025

08/03/2025

Adres

Telefon

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Skontaktuj Się Z Ta Organizacja

Skróty

Udostępnij

Kategoria