Jestem -KBwCh Elbląg

Wskazówki dojazdu Kontakt: organizacja

Jestem -KBwCh Elbląg Jesteśmy wspólnotą Kościoła Bożego w Chrystusie, opartą na jedności, Bożym Słowie i wzajemnym szacunku. Serdecznie zapraszamy!

Tworzymy duchową rodzinę, w której panuje domowa atmosfera i budowane są trwałe, oparte na wierze relacje.

🕊️ Czy jesteśmy gotowi na powrót Jezusa?📖 Słowo Boże wielokrotnie wzywa nas do czuwania. Nie bez powodu. Można przecież ...
26/10/2026

🕊️ Czy jesteśmy gotowi na powrót Jezusa?

📖 Słowo Boże wielokrotnie wzywa nas do czuwania. Nie bez powodu. Można przecież wierzyć, chodzić do kościoła, służyć Bogu, a jednocześnie stopniowo tracić duchową czujność. Można tak przyzwyczaić się do codzienności, że wieczność przestaje zajmować ważne miejsce w naszych myślach.

⏳ Jezus powiedział, że nikt nie zna dnia ani godziny Jego powrotu. Przyjdzie niespodziewanie, jak złodziej w nocy. Dlatego czuwanie nie jest dodatkiem do chrześcijańskiego życia. Jest jego częścią.

🙏 Czuwać to nie żyć w strachu, lecz żyć świadomie. Pilnować swojego serca, badać własne drogi, trwać w modlitwie i nie pozwalać, by to, co doczesne, uśpiło w nas tęsknotę za Bogiem. To pamiętać, że nasze życie nie kończy się na tym świecie i że pewnego dnia staniemy przed Panem.

🔥 Potrzebujemy dziś na nowo odkryć bojaźń Bożą. Nie tę, która każe nam uciekać przed Bogiem, ale tę, która rodzi głęboki szacunek dla Jego świętości i pragnienie, by żyć zgodnie z Jego Słowem.

❤️ Nie możemy tak bardzo koncentrować się na miłości Boga, by zapomnieć o Jego świętości. Nie możemy w imię tolerancji przestać odróżniać dobra od zła. Miłość nie usprawiedliwia grzechu, przebaczenie nie oznacza obojętności wobec zła, a łaska nie zwalnia nas z odpowiedzialności za sposób, w jaki żyjemy.

✨ Boża łaska to coś znacznie więcej niż przebaczenie naszych grzechów. To również moc, która nas przemienia i wychowuje do nowego życia. Apostoł Paweł pisze, że łaska Boża „wychowuje nas, abyśmy wyrzekli się bezbożności i światowych pożądliwości i na tym doczesnym świecie wstrzemięźliwie, sprawiedliwie i pobożnie żyli” (Tt 2,11–12).

🪞 Jak łatwo przyjąć łaskę jako pocieszenie, a zapomnieć, że jest ona również zaproszeniem do przemiany. Chcemy, by Bóg rozumiał nasze słabości, ale czy pozwalamy Mu nad nimi pracować? Chcemy Jego przebaczenia, ale czy jesteśmy gotowi porzucić to, co oddala nas od Niego? Prawdziwa łaska nie uczy nas oswajać się z grzechem. Uczy nas z niego wychodzić. Nie prowadzi do doskonałości osiąganej własną siłą, lecz do życia coraz bardziej poddanego Jezusowi.

🤍 Bóg przyjmuje nas takimi, jacy jesteśmy, ale Jego miłość nie pozostawia nas takimi samymi.

🙏 Czuwanie zaczyna się od nas samych. Od pytania, czy nie poszliśmy na kompromis, czy nasze serce nadal jest wrażliwe na głos Ducha Świętego, czy modlitwa jest naszym spotkaniem z Bogiem, a nie tylko obowiązkiem. Czy kochamy prawdę również wtedy, gdy konfrontuje nas z nami samymi.

🕯️ Jezus w przypowieści o dziesięciu pannach pokazał, że nie wystarczy kiedyś być gotowym. Trzeba być gotowym, kiedy nadejdzie Oblubieniec. Nie można pożyczyć czyjejś wiary, czyjejś relacji z Bogiem ani czyjejś duchowej gotowości. Każdy z nas osobiście odpowiada na zaproszenie Pana.

📖 Dlatego potrzebujemy powrotu do fundamentów. Do modlitwy, Słowa Bożego, pokuty, świętości i pierwszej miłości. Nie po to, by zasłużyć na Bożą przychylność, ale dlatego, że należymy do Chrystusa i pragniemy być wierni Temu, który oddał za nas swoje życie.

„Przeto czuwajcie, bo nie wiecie, którego dnia Pan wasz przyjdzie”. (Mt 24,42)

🌿 Nie wiemy, ile czasu nam pozostało. Wiemy jednak, jak mamy żyć: wiernie, czujnie, w bliskości Boga i bez odkładania posłuszeństwa na później.

🕯️ Niech nasze lampy będą zapalone. Niech nasze serca nie zasną w duchowym uśpieniu. Niech łaska, którą otrzymaliśmy, każdego dnia kształtuje nasze życie, a powrót Jezusa nie będzie dla nas zaskoczeniem, lecz spełnieniem nadziei, z którą żyjemy.

„Czuwajcie, stójcie mocno w wierze, bądźcie mężni, bądźcie mocni”. (1 Kor 16,13)

🤍błogosławię Was
~ Wiola

🙏 TRWAJMY W BOGU.SZUKAJMY GO RAZEM.Ostatnio szczególnie mocno wraca do mnie jedna myśl: jak bardzo potrzebujemy Boga i j...
20/10/2026

🙏 TRWAJMY W BOGU.
SZUKAJMY GO RAZEM.

Ostatnio szczególnie mocno wraca do mnie jedna myśl: jak bardzo potrzebujemy Boga i jak bardzo potrzebujemy siebie nawzajem na drodze wiary. ❤️ Możemy mieć plany, angażować się, służyć i wiele robić, ale nie chcę, żebyśmy kiedykolwiek zapomnieli o tym, co najważniejsze : o Jego obecności.

📖 „Trwali (…) w nauce apostolskiej i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach” (Dz 2,42).

Kiedy myślę o Kościele, marzy mi się wspólnota, która nie tylko spotyka się razem, ale razem szuka Boga. Wspólnota, w której modlitwa nie jest jedynie punktem nabożeństwa, lecz czymś, co przenika nasze codzienne życie. W której potrafimy przyjść do siebie nie tylko z radościami, ale też ze słabością, pytaniami i ciężarami, wiedząc, że nie musimy nieść ich sami.

🌿 Wiem, że nie zawsze łatwo jest wytrwać. Czasem modlimy się długo i wciąż czekamy na odpowiedź. Czasem brakuje nam słów, sił albo odwagi. Właśnie wtedy potrzebujemy wracać do Jezusa , nie tylko po to, żeby coś od Niego otrzymać, ale przede wszystkim dlatego, że to On jest naszym życiem, źródłem siły i nadziei.

Jezus mówi: „Trwajcie we mnie, a Ja w was”
(J 15,4).

🙏 Dlatego chcę nas zachęcić: nie rezygnujmy z modlitwy, nie przestawajmy szukać Jego obecności i nie oddalajmy się od wspólnoty. Módlmy się za siebie nawzajem. Uczmy się słuchać, wspierać i być blisko. Wracajmy do Słowa Bożego i dawajmy Mu przestrzeń, by kształtował nasze serca.

Nie chodzi o to, żebyśmy byli idealni. Chodzi o to, żebyśmy mieli serca zwrócone ku Niemu i każdego dnia na nowo wybierali Jego obecność.

❤️ Chciałabym, żebyśmy byli Kościołem, który nie tylko mówi o Bogu, ale naprawdę Go szuka. Kościołem, który trwa przy Jezusie i potrafi trwać przy drugim człowieku.

„Szukajcie Pana i mocy jego, szukajcie zawsze oblicza jego!” (Ps 105,4).

Szukajmy Go razem. Nie tylko wtedy, gdy jest trudno, i nie tylko wtedy, gdy czegoś potrzebujemy. Po prostu dlatego, że On sam jest najważniejszy. 🙏❤️

Błogosławię Was
~ Wiola

Otwórz oczy 👀😍W Biblii jest taka scena:Sługa proroka Elizeusza wychodzi rano z domu i widzi wojsko. Konie, rydwany, całe...
23/09/2026

Otwórz oczy 👀😍

W Biblii jest taka scena:
Sługa proroka Elizeusza wychodzi rano z domu i widzi wojsko. Konie, rydwany, całe miasto otoczone bez żadnej drogi ucieczki. Krzyczy do swojego pana: „Panie mój, co my teraz zrobimy?"

Znam to pytanie. Może Ty też je znasz.

„Co ja teraz zrobię?"
„Jak z tego wyjdę?"
„Jak to się skończy?"

To ważne: on nie kłamał. Armia naprawdę tam była, prawdziwa i groźna. Nie zmyślił zagrożenia, nie przesadził. Zobaczył prawdę. Tylko nie całą.

Elizeusz nie zaczął go przekonywać ani tłumaczyć mu, że powinien mieć więcej wiary. Zrobił coś prostszego. Pomodlił się: „Panie, otwórz mu oczy, aby widział."

I sługa zobaczył. Górę pełną koni i ognistych rydwanów.

To jest sedno tej historii. Te rydwany nie pojawiły się w tamtej chwili. One już tam były. Bóg niczego nowego nie stworzył. Sługa po prostu wcześniej tego nie widział.

Myślę czasem, że tak działa moja wiara. Widzę problem, widzę go naprawdę, i uznaję, że skoro go nie rozwiązuję, to znaczy, że Bóg nic nie robi.
A ta historia mówi mi coś innego. Bóg może już działać, zanim jestem w stanie to dostrzec. Odpowiedź może być już w drodze, zanim zobaczę jej pierwszy ślad. Ktoś może modlić się teraz za mnie, a ja nawet o tym nie wiem. Coś może się już zmieniać w miejscu, na które jeszcze nie patrzę.

Niewidzialne nie znaczy nieistniejące❤️

Nie chcę udawać, że problemów nie ma. Elizeusz też nie zaprzeczył armii. Nie powiedział „spokojnie, tego wojska tam nie ma". Ono było i było niebezpieczne.
On po prostu wiedział, że żaden problem nie jest większy od Boga.

Wiara nie mówi mi, że nie ma trudności.
Mówi mi, że mój Bóg jest od nich większy ❤️

Jeśli dziś rano też otworzyłeś oczy i zobaczyłeś tylko to, co Cię przeraża, chcę Ci powiedzieć jedno:
Nie jesteś sam. Nie dlatego, że wszystko już widzisz. Ale dlatego, że Ten, który widzi wszystko, jest z Tobą❤️

„Jeśli Bóg za nami, któż przeciwko nam?" (Rz 8,31)

Może nie potrzebuję dziś, żeby wszystko wokół mnie natychmiast się zmieniło. Może potrzebuję tylko, żeby zmienił się sposób, w jaki patrzę.

Bo kiedy oczy się otwierają, sytuacja bywa dokładnie taka sama.
Ale ja już nie jestem taki sam.

Panie, otwórz moje oczy 👀

Błogosławię Was
~ Wiola

Chcę dziś napisać coś nie do wszystkich. Chcę napisać do tej jednej osoby 🩵Do Ciebie, który jesteś zmęczony i nikomu teg...
06/09/2026

Chcę dziś napisać coś nie do wszystkich.
Chcę napisać do tej jednej osoby 🩵

Do Ciebie, który jesteś zmęczony i nikomu tego nie mówisz.

Przychodzisz, uśmiechasz się, podajesz rękę, śpiewasz pieśń… a w środku ledwo stoisz.

Wiesz co? Eliasz też tak miał ➡️( I Księga Królewska , rozdział 19)

I to nie byle kto. To był człowiek, przez którego Bóg właśnie sprowadził ogień z nieba. Cały Izrael padł na twarz i krzyczał „Pan jest Bogiem!”. Największe zwycięstwo jego życia.

A dzień później ten sam Eliasz siedzi pod krzakiem i mówi:

„Panie, mam już dosyć. Zabierz moje życie.”

I ja to czytam i myślę sobie: jak to możliwe?
Przecież wczoraj był na szczycie. A dziś chce umrzeć.

Ale właśnie to mnie w tej historii tak porusza. Bo to znaczy, że Ty też możesz kochać Boga całym sercem i być kompletnie wyczerpany. Możesz mieć silną wiarę i mieć dzień, w którym nie masz już siły na nic. To nie czyni Cię gorszym chrześcijaninem. To czyni Cię człowiekiem.

I teraz popatrz co robi Bóg, kiedy znajduje Eliasza pod tym krzakiem.

Nie zaczyna od kazania.
Nie mówi „wstyd mi za ciebie”.
Nie mówi „gdzie jest teraz twoja wiara, po tym co wczoraj widziałeś”.

Bóg daje mu jeść. I każe mu spać. A potem znowu daje mu jeść.

Zanim Bóg powiedział Eliaszowi jedno słowo pociechy, najpierw zatroszczył się o jego ciało.

I to mnie zatrzymuje, bo my często robimy odwrotnie sami sobie.
Kiedy jesteśmy wyczerpani, zamiast odpocząć, zaczynamy się jeszcze bardziej biczować duchowo. „Powinienem się więcej modlić.” „Coś ze mną nie tak.” „Może to grzech.” A czasem to nie jest kryzys wiary. Czasem po prostu nie spałeś porządnie od tygodni i dźwigasz więcej niż powinieneś.

Bóg się nie wstydzi Twojej słabości. On najpierw daje Ci chleb🫓

A potem jest ten moment, który uwielbiam najbardziej w całej tej historii.

Eliasz mówi Bogu swoją wersję: „Zostałem sam. Wszyscy odeszli. Nikt się nie liczy poza mną.”

I to nie była prawda. Bóg mu później powie : mam jeszcze siedem tysięcy, którzy nie ugięli kolan przed Baalem.

Czyli Eliasz zaczął wierzyć własnemu zmęczeniu bardziej niż rzeczywistości.

I ja Ci szczerze powiem – ja też tak mam czasami.
Kiedy jestem wykończona, widzę tylko to czego brakuje. Nie widzę ludzi, którzy są. Nie widzę tego co Bóg już zrobił. Widzę tylko dziurę.
Zmęczenie kłamie. Mówi Ci, że jesteś sam, że nic się nie zmieni, że to już koniec Twojej historii.

A Bóg nie odpowiada Eliaszowi wichurą, ani trzęsieniem ziemi, ani ogniem.

Przemawia w cichym, łagodnym powiewie.

Może dlatego czasem nie czujesz, że Bóg działa, bo szukasz Go w czymś głośnym, a On przyszedł po cichu?
W jednym zdaniu z Biblii, które nagle Cię dotknęło. W telefonie od kogoś, kto akurat wtedy zadzwonił. W chwili ciszy, kiedy nagle poczułeś, że nie jesteś sam.

I na koniec, Bóg nie mówi Eliaszowi „dobra, skoro jesteś taki zmęczony, to kończymy”.

Daje mu kolejne zadanie. Pokazuje mu następny krok. Mówi mu o Elizeuszu – że jego historia będzie miała ciąg dalszy.

Eliasz myślał, że to koniec.

Bóg wiedział, że to dopiero kolejny rozdział.🩵

Więc jeśli dzisiaj jesteś zmęczony i chciałbyś powiedzieć „już wystarczy” – nie musisz udawać przed nikim, że wszystko gra. Nie musisz udawać przed Bogiem.

Tylko proszę Cię o jedno: nie podejmuj dziś żadnych ostatecznych decyzji o swoim życiu, swojej wierze, swoich relacjach.
Nie dzisiaj. Nie kiedy jesteś tak wyczerpany. Bo zmęczenie kłamie, a Ty zasługujesz na to, żeby decyzje podejmować z odpoczętym sercem, nie z rozpaczy.

Odpocznij najpierw.
Pozwól Bogu Cię nakarmić.
A potem posłuchaj Go w ciszy.

I wstań. Bo przed Tobą jeszcze droga.

Bóg jeszcze nie skończył z Tobą. Naprawdę.

„A czyniąc dobrze, nie ustawajmy, albowiem we właściwym czasie żąć będziemy, jeśli nie ustaniemy.” (Galacjan 6,9)

Nie trać serca. 🤍

Błogosławię
~ Wiola

Czy grzech jeszcze nas boli?🥲Jest wiele tematów, o których chętnie rozmawiamy. Mówimy o Bożej miłości, o łasce, o przeba...
29/07/2026

Czy grzech jeszcze nas boli?🥲

Jest wiele tematów, o których chętnie rozmawiamy.
Mówimy o Bożej miłości, o łasce, o przebaczeniu i o błogosławieństwie.
To wszystko jest sercem Ewangelii i bez tego nie byłoby nadziei dla żadnego z nas.

A jednak jest jedno słowo, które coraz rzadziej wybrzmiewa w naszych rozmowach, kazaniach i modlitwach.

Pokuta🖤

Czy to możliwe, że właśnie to słowo stało się jednym z najbardziej zapomnianych elementów życia chrześcijańskiego?

A przecież pierwsze publiczne słowa Jezusa nie brzmiały: „Nie bójcie się”, ani „Bóg was kocha”, choć jest to prawdą. Pierwsze wezwanie, z jakim Jezus wyszedł do ludzi, było bardzo konkretne:

„Od tego czasu począł Jezus nauczać i mówić: Upamiętajcie się, albowiem przybliżyło się Królestwo Niebios.” (Mt 4,17)

Ewangelia Marka dodaje:

„Wypełnił się czas i przybliżyło się Królestwo Boże; upamiętajcie się i wierzcie Ewangelii.”
(Mk 1,15)

To nie był jednorazowy apel skierowany tylko do ludzi, którzy jeszcze nie znali Boga.

Kiedy otwieramy Księgę Objawienia i czytamy słowa Jezusa skierowane do siedmiu Kościołów, ponownie słyszymy to samo wezwanie:

„Pokutuj.”❣️

Do Efezu.
Do Pergamonu.
Do Tiatyry.
Do Sardes.
Do Laodycei.

To nie są słowa skierowane do niewierzących. To słowa skierowane do ludzi, którzy nazywali się Kościołem.

Jak niezwykła jest ta biblijna klamra🧷

🩶Na początku swojej publicznej służby Jezus mówi: „Pokutujcie.”

🩶Na końcu, zwracając się do Kościoła, nadal mówi: „Pokutuj.”

To pokazuje, że pokuta nie jest tylko początkiem chrześcijańskiego życia.
Jest drogą, którą uczeń Chrystusa idzie każdego dnia.

Pokuta nie jest karą.

Nie jest próbą zasłużenia na Bożą miłość.

Nie jest życiem w ciągłym poczuciu winy.

Pokuta jest znakiem, że serce wciąż żyje 🩷

Największym problemem nie jest to, że człowiek upada.

Największym problemem jest to, że po pewnym czasie upadek przestaje go boleć.

To właśnie wtedy zaczyna twardnieć sumienie.

Najpierw usprawiedliwiamy drobne kompromisy.

Potem przestajemy je zauważać.

Z czasem zaczynamy je nazywać czymś normalnym.

Aż w końcu to, co kiedyś prowadziło do łez i wołania o przebaczenie, przestaje robić na nas jakiekolwiek wrażenie.

Dlatego pokuta nie jest ciężarem. Jest ochroną serca.

Chroni nas przed duchową obojętnością.

Chroni przed pychą.

Chroni przed życiem, w którym zewnętrzna religijność zastępuje prawdziwą relację z Bogiem.

W Biblii widzimy ludzi, którzy wypowiedzieli te same słowa: „Zgrzeszyłem.”

Powiedział je faraon.

Powiedział je Saul.

Powiedział je Judasz.

Powiedział je Dawid.

Jednak tylko u Dawida te słowa wypłynęły z naprawdę skruszonego serca.

Bo pokuta nie polega na wypowiedzeniu właściwych słów.

🩵 Pokuta polega na przemianie serca.

Dlatego Dawid nie modlił się jedynie o przebaczenie.

Wołał:

„Serce czyste stwórz we mnie, o Boże, a ducha prawego odnów we mnie.”

On zrozumiał, że problem nie tkwi jedynie w uczynkach.

Problem tkwi w sercu.

A tylko Bóg może stworzyć nowe serce.

Może warto dziś zatrzymać się na chwilę i zadać sobie kilka prostych, ale bardzo ważnych pytań.

✏️Czy Duch Święty może mnie jeszcze przekonać o grzechu?

✒️Czy potrafię przyznać się do winy bez szukania usprawiedliwień?

🖊️Czy moje serce jest dziś bardziej wrażliwe na Boży głos niż rok temu?

🖌️Czy bardziej boli mnie to, że zgrzeszyłem przeciwko Bogu, czy raczej to, że ktoś może się o tym dowiedzieć?

Bóg nigdy nie gardzi człowiekiem o skruszonym sercu.

Psalm 51 mówi:

„Ofiarą Bogu miłą jest duch skruszony; sercem skruszonym i zgnębionym nie wzgardzisz, Boże.”

To jest wielka nadzieja Ewangelii.

Bóg nie odrzuca tych, którzy przychodzą do Niego w prawdzie.

Nie odrzuca tych, którzy przestają się tłumaczyć.

Nie odrzuca tych, którzy wołają o nowe serce.

Pokuta nie oddala od Boga💚

To właśnie pokuta prowadzi nas z powrotem do Jego ramion💚

Oby nasze serca nigdy nie utraciły tej wrażliwości. Bo chrześcijanin to nie człowiek, który kiedyś pokutował. Chrześcijanin to człowiek, który każdego dnia pozwala Bogu badać swoje serce i każdego dnia na nowo wybiera życie w światłości.

Błogosławię Was
~ Wiola

Wczoraj miałam przywilej dzielić się Słowem  z Psalmu 16 ♥️Im dłużej się  nad nim pochylałam , tym bardziej uświadamiała...
13/07/2026

Wczoraj miałam przywilej dzielić się
Słowem z Psalmu 16 ♥️
Im dłużej się nad nim pochylałam , tym bardziej uświadamiałam sobie, że ten psalm nie jest tylko piękną modlitwą Dawida. To jest zaproszenie, aby na nowo odpowiedzieć sobie na jedno z najważniejszych pytań w życiu:

Co jest moim schronieniem?

Na co dzień wydaje nam się, że poczucie bezpieczeństwa daje zdrowie, praca, pieniądze, rodzina, stabilizacja. I to wszystko jest darem od Boga. Ale życie uczy nas, że każdą z tych rzeczy można utracić. Wystarczy jedna diagnoza, jeden telefon, jedna trudna wiadomość i nagle okazuje się, że to, na czym budowaliśmy pewność, zaczyna się chwiać.

I właśnie wtedy odzywają się słowa Dawida:

„Zachowaj mnie, Boże, bo u Ciebie szukam schronienia.”

Zauważcie, że Dawid nie mówi: „Boże, daj mi schronienie.”

On mówi: „U Ciebie szukam schronienia.”

To nie jest tylko subtelna różnica. To zmienia wszystko.

Bo największym darem, jaki daje nam Bóg, nie są rzeczy. Największym darem jest On sam.

Najbardziej poruszyły mnie jednak słowa:

„Tyś jest Panem moim, nie ma dla mnie dobra poza Tobą.”

Na początku pomyślałam: „Przecież mamy tyle dobra wokół siebie.” Rodzinę. Przyjaciół. Kościół. Chwile radości. Piękno stworzenia.

Ale zrozumiałam, że Dawid nie odrzuca tych darów. On pokazuje ich właściwe miejsce. Każde dobro jest dobre dlatego, że prowadzi do Dobrego Boga. Kiedy dar staje się ważniejszy od Dawcy, nasze serce zaczyna błądzić.

I wtedy zadałam sobie pytanie, które chciałabym zostawić także Wam.

Czy gdybym straciła wszystko, ale zostałby mi Chrystus, mogłabym powiedzieć, że nadal mam wszystko, czego naprawdę potrzebuję?

To nie jest łatwe pytanie.

Ale ono bardzo uczciwie pokazuje, gdzie jest nasze serce.

Psalm 16 przypomina również, że każdy człowiek czemuś ufa i za czymś biegnie. Jedni biegną za pieniędzmi. Inni za uznaniem. Jeszcze inni za sukcesem, bezpieczeństwem albo kontrolą nad swoim życiem.

Tymczasem Dawid odkrył coś, czego świat ciągle szuka:

Pan jest moim dziedzictwem.

Nie tylko Tym, który daje błogosławieństwo.

Ale Tym, który sam jest największym błogosławieństwem.

I kiedy wydaje się, że psalm jest już pięknym świadectwem wiary Dawida, nagle okazuje się, że prowadzi nas jeszcze dalej.

Prowadzi nas do Jezusa.

Apostoł Piotr powiedział, że Dawid , choć mówił o swoim doświadczeniu to proroczo wskazywał na Chrystusa.
Bo tylko Jezus mógł naprawdę powiedzieć:
„Nie ma dla mnie dobra poza Tobą.”
Tylko On doskonale zaufał Ojcu.
Tylko On pozostał wierny aż do końca.

A jednak właśnie On zawisł na krzyżu i zawołał:

„Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?”

Nie dlatego, że przestał ufać Ojcu.
Ale dlatego, że wziął na siebie nasze oddalenie od Boga.

Przeszedł przez śmierć.
Zmartwychwstał.

I dlatego Psalm 16 nie kończy się grobem.

Kończy się nadzieją.

Kończy się życiem.

Kończy się Chrystusem.

Po tym kazaniu zostało we mnie jedno zdanie. Nie jako temat kazania. Nie jako ładny cytat. Ale jako modlitwa, do której chcę wracać każdego dnia:

„Tyś jest Panem moim, nie ma dla mnie dobra poza Tobą.” ♥️♥️♥️

Chciałabym, żeby te słowa były prawdą nie tylko wtedy, gdy wszystko układa się dobrze.

Ale również wtedy, gdy życie boli.

Bo jeśli naprawdę odkryjemy, że naszym największym skarbem jest Chrystus, to nawet w najtrudniejszych chwilach nie będziemy ludźmi, którzy wszystko stracili.

Będziemy ludźmi, którzy nadal mają Największy Skarb.

Niech Bóg uczy nas właśnie takiej wiary.

Z serca Was błogosławię♥️
~ Wiola

Dzisiaj rozważaliśmy historię z 21 rozdziału Ewangelii Jana 🎣🐟To historia o uczniach, którzy po wszystkim, co przeżyli, ...
14/06/2026

Dzisiaj rozważaliśmy historię z 21 rozdziału Ewangelii Jana 🎣🐟

To historia o uczniach, którzy po wszystkim, co przeżyli, wsiedli do łodzi i wrócili do tego, co znali najlepiej.
Całą noc pracowali. Całą noc się starali.
I nic nie złowili🤷‍♀️

Myślę, że wielu z nas zna takie noce 🌑

Nie mówię tylko o problemach czy cierpieniu. Mówię o tych okresach życia, kiedy człowiek jest po prostu zmęczony.
Kiedy modli się, ale nie widzi odpowiedzi.
Kiedy czeka, ale nie wie na co.
Kiedy wierzy, ale jednocześnie nosi w sercu wiele pytań.

Prawda jest taka, że nie zawsze jest łatwo. Nie zawsze wszystko rozumiemy. Nie zawsze widzimy owoce swojej pracy, modlitwy czy poświęcenia. Są chwile, kiedy wydaje się, że stoimy w miejscu, a nasze sieci pozostają puste.

I właśnie dlatego tak bardzo porusza mnie ten fragment.

Jezus nie przyszedł do uczniów wtedy, gdy ich sieci były pełne.

Nie przyszedł wtedy, gdy mogli pochwalić się sukcesem.

Przyszedł wtedy, gdy wracali zmęczeni i rozczarowani.

Przyszedł wtedy, gdy nie mieli nic.

To daje mi ogromną nadzieję🙏

Bo oznacza, że Boża obecność nie jest nagrodą za nasze sukcesy.
Nie jest czymś, na co musimy zasłużyć.
Jezus przychodzi także do ludzi zmęczonych, zniechęconych i pełnych pytań.

Przychodzi do ludzi takich jak my

W tej historii jest jeszcze jeden szczegół, który bardzo mnie porusza:
Kiedy uczniowie dopływają do brzegu, odkrywają, że Jezus już przygotował ogień, chleb i rybę.

💚On już tam był.

💚Już działał.

💚Już troszczył się o nich.

Zanim dopłynęli do brzegu.

Może właśnie tego potrzebujemy sobie dzisiaj przypomnieć.

Nie wszystko rozumiemy. Nie wszystko widzimy. Nie na wszystkie modlitwy otrzymaliśmy odpowiedź. Ale Bóg nie przestał działać. Nie zapomniał. Nie odwrócił się.
Nie porzucił swojego Kościoła ani żadnego ze swoich dzieci.

Czasami patrzymy tylko na puste sieci.

A Jezus patrzy na brzeg, na to, co już przygotował.

Dlatego nie chcę dzisiaj skupiać się na tym, czego jeszcze nie ma.
Chcę dziękować za Jego obecność.
Bo największym cudem w tej historii nie jest cudowny połów ryb.

Największym cudem jest to, że Jezus nadal stał na brzegu i czekał na swoich uczniów.

I wierzę, że nadal czeka na nas♥️

„Gdy już świtało, stanął Jezus na brzegu…”
(Ew.Jana 21,4)

Niech Bóg umacnia każdego, kto przechodzi przez swój czas oczekiwania. Świt przychodzi powoli, ale przychodzi. A Jezus jest bliżej, niż nam się wydaje♥️♥️♥️

Błogosławię Was
~ Wiola

Dlaczego tak wielu ludzi jest zmęczonych, mimo że mają coraz więcej?Mam wrażenie, że jednym z największych problemów nas...
08/06/2026

Dlaczego tak wielu ludzi jest zmęczonych, mimo że mają coraz więcej?

Mam wrażenie, że jednym z największych problemów naszych czasów nie jest brak informacji, pieniędzy czy możliwości.
Coraz częściej jest nim brak tożsamości.

Żyjemy w świecie, który nieustannie zadaje nam pytanie:

„Kim jesteś?”

I jednocześnie podpowiada odpowiedź:

Jesteś tym, co osiągnąłeś.
Jesteś tym, ile zarabiasz.
Jesteś tym, jak wyglądasz.
Jesteś tym, co inni o tobie myślą.

Problem polega na tym, że wszystkie te rzeczy można stracić.

Można stracić pracę.
Można stracić zdrowie.
Można stracić pozycję.
Można stracić reputację.

A wtedy człowiek zaczyna zadawać sobie pytanie:

„Jeśli nie jestem tym wszystkim, to kim właściwie jestem?”

To pytanie nie jest nowe. Ono towarzyszy ludziom od wieków.

I właśnie dlatego tak bardzo poruszają mnie słowa apostoła Jana:

„Patrzcie, jaką miłość okazał nam Ojciec, że zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi i nimi jesteśmy.” (1 Jana 3,1)

Zwróć uwagę, czego Jan nie napisał.

Nie napisał: „Patrzcie, jaką miłość okazał nam Bóg, że dał nam sukces.”

Nie napisał: „że rozwiązał wszystkie nasze problemy.”

Nie napisał nawet: „że zostaliśmy zbawieni ”

Napisał:

„że zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi.”

Bo największym darem Ewangelii nie jest poprawione życie.

Największym darem Ewangelii jest odzyskana relacja z Ojcem.

Wielu ludzi żyje jak sieroty.

Nie mam na myśli braku rodziców. Mam na myśli sposób myślenia.

Sierota nieustannie musi udowadniać swoją wartość.
Musi walczyć o akceptację.
Musi zasłużyć na uwagę.
Musi pokazać, że jest wystarczający.

I niestety wielu ludzi nosi taki ciężar każdego dnia.

Pracują coraz więcej.
Starają się coraz bardziej.
Zdobywają kolejne rzeczy.
Oczekują uznania.

Ale w środku nadal nie mają odpowiedzi na pytanie:

„Czy jestem wystarczający?”

Ewangelia odpowiada na to pytanie w niezwykły sposób.

Nie mówi:

„Postaraj się bardziej.”

Nie mówi:

„Udowodnij swoją wartość.”

Nie mówi:

„Zasłuż na miłość Boga.”

Mówi:

„Przyjdź do Ojca.”

To ogromna różnica.

Bo sługa pracuje, żeby zostać zaakceptowany.

A dziecko działa z miejsca akceptacji, którą już posiada.

Jezus przed rozpoczęciem swojej publicznej służby usłyszał od Ojca:

„Tyś jest Syn mój umiłowany.”

Jeszcze nie uczynił żadnego cudu.
Jeszcze nie wygłosił żadnego kazania.
Jeszcze niczego nie osiągnął.

A jednak był umiłowany.

To pokazuje, że Boża miłość nie jest nagrodą za osiągnięcia.

Jest fundamentem, na którym można budować życie.

Może właśnie dlatego tak wielu ludzi jest zmęczonych.

Próbują znaleźć swoją wartość tam, gdzie nigdy nie mogli jej znaleźć.

W sukcesie.
W pieniądzach.
W uznaniu.
W opinii innych ludzi.

A są rzeczy, których nie uleczy ani większe konto w banku, ani większa popularność, ani większa wiedza.

Jest miejsce w sercu człowieka, które może wypełnić tylko Ojciec.

I właśnie tego najbardziej potrzebujemy dzisiaj usłyszeć:

Nie jesteś sumą swoich sukcesów.

Nie jesteś sumą swoich porażek.

Nie jesteś tym, co inni o tobie mówią.

Twoja wartość nie zaczyna się od tego, co robisz.

Zaczyna się od tego, do kogo należysz.

A Ewangelia mówi, że przez Jezusa człowiek może stać się dzieckiem Boga.

Nie sługą walczącym o akceptację.

Nie petentem stojącym pod drzwiami.

Dzieckiem.

I może właśnie dlatego Jan napisał:

„Patrzcie…”

Jakby chciał powiedzieć:

„Zatrzymajcie się na chwilę. Nie przechodźcie obok tego zbyt szybko.”

Bo to naprawdę zmienia wszystko.

Błogosławię Was
~ Wiola ♥️

W tę niedzielę podczas nabożeństwa będziemy modlić się o uzdrowienie, uwolnienie i świeże działanie Boga w życiu ludzi.W...
28/05/2026

W tę niedzielę podczas nabożeństwa będziemy modlić się o uzdrowienie, uwolnienie i świeże działanie Boga w życiu ludzi.
Wierzymy, że Jezus nadal uzdrawia, podnosi i daje nadzieję tym, którzy jej potrzebują🙏♥️

Słowem i modlitwą będą usługiwać:
Tymoteusz Fryc oraz Maciej Maćkowski

Jeśli przechodzisz przez chorobę, trudny czas, zmaganie duchowe albo po prostu potrzebujesz modlitwy - jesteś mile widziany.
Przyjdź taki, jaki jesteś. Bóg nadal działa.

📍 Niedziela 31.05.2026
📍 godz.10.00

Serdecznie zapraszamy ♥️

„Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego.” (Ew.Łukasza 1,37)

Wczorajsza niedziela , święto Pięćdziesiątnicy przypomniała nam o czymś bardzo ważnym:Kościół bez Ducha Świętego może mi...
25/05/2026

Wczorajsza niedziela , święto Pięćdziesiątnicy przypomniała nam o czymś bardzo ważnym:

Kościół bez Ducha Świętego może mieć formę, ale nie będzie miał życia. 🕊️🔥

Kiedy czytamy 2 rozdział Dziejów Apostolskich, łatwo zatrzymać się na niezwykłych znakach:
szumie z nieba,
językach jakby z ognia,
cudzie różnych języków.

Ale sedno Pięćdziesiątnicy jest jeszcze głębsze.

To dzień, w którym przestraszeni ludzie zostali przemienieni przez obecność Boga.

Piotr, który wcześniej bał się przyznać do Jezusa przed służącą, nagle staje przed tłumem i odważnie głosi Ewangelię.
Uczniowie, którzy zamknęli się ze strachu, wychodzą do ludzi z mocą i odwagą.
Nie dlatego, że nagle stali się silniejsi sami z siebie.

Przyszedł Duch Święty.

I może właśnie to jest jedna z największych prawd Pięćdziesiątnicy:
człowiek może znać Jezusa… ale nadal potrzebuje mocy Ducha Świętego do życia.

Można mieć wiedzę.
Można mieć tradycję.
Można mieć religijną poprawność.
A jednak gdzieś w środku być zmęczonym, pustym i gasnącym duchowo.

Dlatego słowa:
„Ducha nie gaście”
nie są tylko zachętą.
To ostrzeżenie.

Bo można dojść do momentu, w którym człowiek funkcjonuje już bardziej przyzwyczajeniem niż żywą relacją z Bogiem.

Można śpiewać pieśni o ogniu…
a samemu już nie płonąć.

Można pamiętać dawne poruszenie…
ale żyć bez świeżej obecności Boga.

A przecież Duch Święty nie został nam dany jako dodatek do chrześcijaństwa.

On jest życiem chrześcijaństwa.

To Duch Święty:
przekonuje o grzechu,
prowadzi do świętości,
daje pokój,
rozpala modlitwę,
uczy kochać Jezusa bardziej niż świat,
i daje siłę, kiedy człowiek sam już nie ma siły.

Dzisiejszy świat nie potrzebuje kolejnej religijnej formy.
Nie potrzebuje perfekcyjnego wizerunku chrześcijaństwa.

Potrzebuje ludzi, którzy naprawdę żyją z Bogiem.
Ludzi, w których widać pokój pośród chaosu.
Miłość pośród nienawiści.
Światło pośród ciemności.

Pięćdziesiątnica nie jest tylko wspomnieniem wydarzenia sprzed dwóch tysięcy lat.

To przypomnienie, że Bóg nadal:
napełnia,
podnosi,
oczyszcza,
uzdrawia,
prowadzi
i rozpala ludzi swoim Duchem.

I może największym pytaniem dzisiejszego dnia nie jest:
„Czy Duch Święty nadal działa?”

Ale:
czy nasze serca nadal są dla Niego otwarte?

„I zostali wszyscy napełnieni Duchem Świętym…”
(Dz.Apostolskie 2,4)

Niech Bóg rozpala na nowo to, co przygasło. 🔥

Błogosławię Was
~ Wiola

Adres

Kosynierów Gdyńskich 4a
Elblag
82-300

Godziny otwarcia

Czwartek 18:00 - 20:00
Niedziela 10:00 - 13:00

Strona internetowa

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy Jestem -KBwCh Elbląg opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Kontakt: Organizacja

Wyślij wiadomość do Jestem -KBwCh Elbląg:

Skróty

Udostępnij