Niemcy rozstrzelali w Lasach Palędzko – Zakrzewskich w Gminie Dopiewo pod Poznaniem grupę sióstr zakonnych, rozpoczynając tym samym masowe egzekucje Polaków w tych lasach. Ogółem w l. 1939 – 1942 zabili i pogrzebali w dołach śmierci ok. 13 tysięcy Ofiar – elity Narodu Polskiego: nauczycieli, duchownych, lekarzy i rzemieślników, Powstańców Wielkopolskich, harcerzy, samorządowców i innych intelektualistów warstwy przywódczej, budowniczych II Rzeczpospolitej. Okoliczni Mieszkańcy kreskami na drewnianych belkach lub w książeczkach do nabożeństwa zapisywali ilość strzałów. Po wojnie oznaczyli miejsca zbrodni porośnięte młodym drzewostanem i dotąd pielęgnują Miejsca Pamięci. Upamiętnianie zawsze miało charakter lokalny i dotąd nie znamy listy Ofiar, a Polska i społeczność ogólnoświatowa nie zdaje sobie sprawy z rozmiaru Golgoty Zachodu – Wielkopolski, Pomorza Zachodniego i Górnego Śląska. Ziemie te jako wcielone do III Rzeszy Niemcy uważali za własne. Już przed II wojną światową zaplanowali eliminację elit polskich przygotowując listy proskrypcyjne i w ramach tzw. Intelligenzaktion skutecznie to realizowali stosując najgorsze metody martyrologii i zagłady. Ofiary najczęściej trafiały do I Obozu Koncentracyjnego na terenie Polski, tj. Stamtąd wywożono je do pobliskich lasów – najpierw Nad Rusałką, później do Lasów Palędzko – Zakrzewskich, a następnie do Lasów Rożnowskich pod Obornikami. Wielu zginęło w samym Forcie VII i wielu wywieziono do Auschwitz oraz do Niemiec (systemu obozów Dachau) i Austrii (systemu obozów Mauthausen Gusen). rocznicę wybuchu II wojny światowej i rozpoczęcia przez Niemców masowej eksterminacji Narodu Polskiego, także w obliczu braku właściwego upamiętnienia Ofiar, Stowarzyszenie Miłośników Dopiewca – Sami Swoi zainicjowało organizację I Marszu Pamięci, w każdą kolejną rocznicę pierwszych egzekucji. Takie marsze połączone z uroczystą Mszą św. w intencji Ofiar oraz Apelem Poległych odbywają się każdego roku w dniu 13 października.
