Stowarzyszenie My dla Innych

19/08/2026

Jaga to też ich klub. Białystok to też ich miasto.💛❤️

Są takie miejsca, w których nie trzeba nikomu tłumaczyć, czym jest bycie częścią społeczności. Stadion Chorten Arena Jagiellonii jest jednym z nich.

Mecz Jagiellonia Białystok i te emocje, których chyba nikomu w Białymstoku nie trzeba tłumaczyć.

Nasi uczestnicy też je znają. Chodzą na mecze, mają swoich ulubionych zawodników, przeżywają bramki, zwycięstwa i porażki. Zakładają żółto-czerwone barwy i kibicują swojej drużynie. 𝐁𝐨 𝐉𝐚𝐠𝐢𝐞𝐥𝐥𝐨𝐧𝐢𝐚 𝐣𝐞𝐬𝐭 𝐭𝐚𝐤𝐳̇𝐞 𝐢𝐜𝐡 𝐤𝐥𝐮𝐛𝐞𝐦. 𝐀 𝐨𝐧𝐢 𝐬𝐚̨ 𝐜𝐳𝐞̨𝐬́𝐜𝐢𝐚̨ 𝐣𝐞𝐣 𝐤𝐢𝐛𝐢𝐜𝐨𝐰𝐬𝐤𝐢𝐞𝐣 𝐬𝐩𝐨ł𝐞𝐜𝐳𝐧𝐨𝐬́𝐜𝐢.

I właśnie o takiej codzienności mówimy, kiedy mówimy o życiu dorosłych osób z niepełnosprawnością w społeczności.

Praca, znajomi, ulubione miejsca, własne plany na weekend. I czasem po prostu: „Idziemy na Jagę?” Własne życie składa się właśnie z takich rzeczy. Z ludzi, miejsc i emocji, do których chce się wracać.

A kiedy Jaga gra u siebie - wiadomo.
Do zobaczenia na stadionie. 💛❤️

18/08/2026

Zapraszamy do odsłuchu👇

W programie "Gość Obiektywu" rozmowa z Rafałem Średzińskim, prezesem Stowarzyszenia „My dla Innych”, o najnowszym projekcie stowarzyszenia – kawiarni w Białymstoku oraz szansach i znaczeniu zatrudnienia osób z niepełnosprawnościami.

Emisja na antenie oraz naszej stronie internetowej👇
https://bialystok.tvp.pl/94890563/rafal-sredzinski-17082026

14/08/2026

Piątek, piąteczek, piątunio... 😁 Kiedy ostatnio wyszedłeś wieczorem na miasto tylko po to, żeby pobyć z ludźmi?

Bez wielkiego planu, bez terapii, bez „zajęć rozwijających kompetencje społeczne”. Po prostu: muzyka, rozmowy, śmiech, gwar i wspólny czas.

Dlatego bywamy też na Młynowa Bo dorosłość to nie tylko praca, trening samodzielności i codzienne zadania. To też relacje, rozmowy, muzyka, gwar miasta, znajomi i zwykłe bycie częścią tego, co dzieje się wokół.

Osoby z niepełnosprawnością intelektualną nie potrzebują dorosłego życia w wersji dziecięcej. Nie potrzebują wiecznego siedzenia przy stoliku, oglądania kreskówek i aktywności dobranych tak, jakby czas zatrzymał się im w podstawówce.

Potrzebują tego, czego potrzebują inni dorośli ludzie. Kontaktów. Swobody. Wieczorów poza domem, własnych znajomych. Miejsc, do których można wracać. Rozmów, które nie są terapią ani zajęciami.

Dla części osób, które wspieramy, takie wyjście to nie jest tylko „atrakcja”. To uczenie się miasta, ludzi, granic, decyzji i odpowiedzialności. Trzeba się przygotować, odnaleźć w grupie, zadbać o swoje rzeczy. Zdecydować, z kim chce się spędzić czas, powiedzieć, czego się chce, poradzić sobie z emocjami, hałasem, ruchem i zmęczeniem.

Jest wsparcie. Ale nie ma wyręczania. Życie towarzyskie nie jest dodatkiem do dorosłości. Jest jej częścią.
❗️A dorosły człowiek potrzebuje dorosłych doświadczeń.

Także takich, które mają muzykę, światła, rozmowy, znajomych i trochę wieczornego Białegostoku.

Młynowa - jeszcze się widzimy! 🤩

11/08/2026

Do naszego zespołu szukamy osoby, która dobrze zna kadry i płace, potrafi samodzielnie prowadzić procesy kadrowo-płacowe i odnajduje się w pracy wymagającej dokładności, terminowości i dobrej organizacji.

To stanowisko dla osoby z doświadczeniem - zależy nam na kimś, kto zna przepisy nie tylko w teorii, ale przede wszystkim potrafi sprawnie stosować je w codziennej pracy.

𝐂𝐳𝐲𝐦 𝐛𝐞̨𝐝𝐳𝐢𝐞𝐬𝐳 𝐬𝐢𝐞̨ 𝐳𝐚𝐣𝐦𝐨𝐰𝐚𝐜́?
🔹 kompleksowym naliczaniem wynagrodzeń pracowników i zleceniobiorców,
🔹 prowadzeniem dokumentacji kadrowo-płacowej,
🔹 obsługą umów o pracę i umów cywilnoprawnych,
🔹 kontrolą badań lekarskich i szkoleń BHP,
🔹 przygotowywaniem dokumentacji, sprawozdań i raportów m.in. do ZUS, US, PPK, GUS i PFRON,
🔹 monitorowaniem zmian w przepisach prawa pracy i wynagrodzeń,
🔹 udziałem w usprawnianiu i automatyzacji procesów kadrowo-płacowych.

𝐊𝐨𝐠𝐨 𝐬𝐳𝐮𝐤𝐚𝐦𝐲?
Osoby z wykształceniem wyższym i minimum 3-letnim doświadczeniem w kadrach i płacach, która dobrze zna przepisy prawa pracy, ubezpieczeń społecznych i podatku dochodowego.

Ważne jest dla nas również praktyczne doświadczenie w rozliczaniu czasu pracy pracowników z niepełnosprawnościami - z uwzględnieniem specyfiki ich zatrudnienia.

𝐂𝐨 𝐨𝐟𝐞𝐫𝐮𝐣𝐞𝐦𝐲?
👉 umowę o pracę,
👉 wynagrodzenie 5 000-6 000 zł brutto, zależne od doświadczenia i umiejętności,
👉 możliwość rozwoju zawodowego,
👉 pracę w zaangażowanym zespole.

📍 Białystok
📅 Na zgłoszenia czekamy do 21 sierpnia 2026 r.
📩 CV wyślij na: 𝐫𝐞𝐤𝐫𝐮𝐭𝐚𝐜𝐣𝐚@𝐦𝐲𝐝𝐥𝐚𝐢𝐧𝐧𝐲𝐜𝐡.𝐩𝐥
W tytule wiadomości: 𝐒𝐩𝐞𝐜𝐣𝐚𝐥𝐢𝐬𝐭𝐚 𝐝𝐬. 𝐤𝐚𝐝𝐫 𝐢 𝐩ł𝐚𝐜.

👉 Pełne ogłoszenie i szczegóły rekrutacji:
mydlainnych.pl/oferty-pracy

Szukasz takiej pracy? A może znasz kogoś, kto pasowałby do naszego zespołu? Będziemy wdzięczni za udostępnienie ogłoszenia. 💜

11/08/2026

💜 To jest historia o Annie.
Naszej Annie, którą znamy nie z dokumentów, tylko z codzienności.
Z jej uśmiechu, z chwil zamyślenia, z tego, jak czasem potrzebuje więcej czasu, żeby coś poukładać po swojemu. Z małych sytuacji, które dla kogoś z zewnątrz mogą wyglądać zwyczajnie, a dla nas są częścią wspólnego bycia razem.

Anna ma zespół Downa. To ważna część jej funkcjonowania, ale nie cała opowieść o niej. Bo w tej historii najważniejsze nie jest to, jaką Anna ma diagnozę. Najważniejsze jest to, jak dostała przestrzeń, żeby nauczyć się czegoś po swojemu.

🚌Anna miała trudność z rozpoznawaniem numerów autobusów. Najprościej byłoby prowadzić ją za rękę przez całą trasę. Mówić, gdzie wsiąść, gdzie wysiąść, kiedy przejść dalej. Pewnie poszłoby szybciej i bez pomyłek.

Tylko że wtedy Anna uczyłaby się głównie tego, że ktoś inny pilnuje drogi. Dlatego Bogna jej asystentka zrobiła to inaczej. Uczyła ją trasy po charakterystycznych punktach: market, kościół, drugi kościół, cmentarz. I dopiero potem przystanek, na którym trzeba wysiąść.

Po kilku dniach powiedziała: „Dzisiaj ty prowadzisz”.
Anna się zagapiła. Wysiadły przystanek za daleko. No i trzeba było wracać pieszo.

Bez awantury i zawstydzania. Bez tekstów w stylu: „a nie mówiłam?”. Po prostu stało się. Była pomyłka, była konsekwencja i był spacer do domu.

Następnym razem Anna pilnowała trasy już dużo uważniej.

Bo są rzeczy, których człowiek nie uczy się z samego tłumaczenia. Czasem trzeba coś przeżyć na własnej skórze. Pomylić się. Zobaczyć skutek. Spróbować jeszcze raz.

Tak właśnie wygląda wsparcie, które nie odbiera sprawczości. Bo przecież nie chodzi o to, żeby chronić człowieka przed każdą pomyłką tylko o to, żeby być obok wtedy, kiedy się uczy. Dać czas, trochę przestrzeni i możliwość zrobienia czegoś po swojemu.

Samodzielność nie rośnie od wyręczania. Rośnie wtedy, gdy człowiek może próbować, mylić się, ponosić małe konsekwencje i iść dalej.

A Anna? Anna poszła dalej. Tylko następnym razem wysiadła już tam, gdzie trzeba. 💜💚🩷

06/08/2026

Co daje 𝟒𝟕𝟔 𝐠𝐨𝐝𝐳𝐢𝐧 𝐰𝐬𝐩𝐚𝐫𝐜𝐢𝐚?

Tyle średnio wsparcia w ciągu roku otrzyma każda z 45 osób, które obejmiemy projektem asystencji osobistej. Ł𝐚̨𝐜𝐳𝐧𝐢𝐞 𝐭𝐨 𝟐𝟏 𝟒𝟒𝟒 𝐠𝐨𝐝𝐳𝐢𝐧𝐲 𝐰𝐬𝐩𝐚𝐫𝐜𝐢𝐚 𝐰 𝐜𝐢𝐚̨𝐠𝐮 𝐧𝐚𝐣𝐛𝐥𝐢𝐳̇𝐬𝐳𝐲𝐜𝐡 𝟏𝟐 𝐦𝐢𝐞𝐬𝐢𝐞̨𝐜𝐲.

476 godzin nie oznacza robienia czegoś za kogoś.
To godziny wspólnej drogi do lekarza.
Zakupów.
Rozmowy w urzędzie.
Dojazdu do pracy.
Wsparcia w odnalezieniu się w nowych sytuacjach.
Czasem po prostu obecności drugiego człowieka.

Bo samodzielność nie polega na tym, że wszystko robimy sami.
Polega na tym, że mamy takie wsparcie, jakiego potrzebujemy, żeby żyć po swojemu.

Dlatego asystencja osobista jest tak ważna. Nie wyręcza tylko pomaga budować samodzielność.

W 2027 roku z takiego wsparcia będzie mogło skorzystać 45 osób z Białegostoku i powiatu białostockiego dzięki projektowi finansowanemu z Funduszy Europejskich. To właśnie temu służą te środki.

Dla nas ta kwota nie jest najważniejszą liczbą. 𝐍𝐚𝐣𝐰𝐚𝐳̇𝐧𝐢𝐞𝐣𝐬𝐳𝐞 𝐣𝐞𝐬𝐭 𝐭𝐨, 𝐳̇𝐞 𝐨𝐳𝐧𝐚𝐜𝐳𝐚 𝟐𝟏 𝟒𝟒𝟒 𝐠𝐨𝐝𝐳𝐢𝐧𝐲 𝐰𝐬𝐩𝐚𝐫𝐜𝐢𝐚, 𝐤𝐭𝐨́𝐫𝐞 𝐩𝐨𝐦𝐨𝐠𝐚̨ 𝟒𝟓 𝐨𝐬𝐨𝐛𝐨𝐦 𝐳̇𝐲𝐜́ 𝐛𝐚𝐫𝐝𝐳𝐢𝐞𝐣 𝐬𝐚𝐦𝐨𝐝𝐳𝐢𝐞𝐥𝐧𝐢𝐞.

Dziękujemy Województwo Podlaskie za wsparcie realizacji tego projektu.

06/08/2026

Wyjątkowe miejsce na wyjątkowe spotkania.
Zapraszamy Was do Kawiarnia Mleko Uciekło 👇

04/08/2026

Czy osoba z niepełnosprawnością intelektualną może sama decydować o swoim życiu?
Dla wielu osób odpowiedź nie jest oczywista.

Często słyszymy:
"Ale przecież ona potrzebuje wsparcia."

I to prawda.

Tylko że wsparcie nie odbiera prawa do decydowania o sobie.

Właśnie na tym polega samostanowienie.

To możliwość wyrażania własnego zdania, dokonywania wyborów i współdecydowania o swoim życiu - na miarę swoich możliwości i z odpowiednim wsparciem.

Bo wsparcie nie polega na przejmowaniu czyjegoś życia.

Polega na tym, żeby pomóc człowiekowi zrozumieć możliwości, podjąć własną decyzję i uczyć się na jej konsekwencjach.

Dlatego w naszym Stowarzyszeniu tak często powtarzamy:

💙 Wspieramy. Nie wyręczamy.

Bo dorosłość nie kończy się tam, gdzie zaczyna się potrzeba wsparcia.

31/07/2026

Powiedzmy sobie szczerze.
Wiele osób nadal ma w głowie gotowy obraz osoby z niepełnosprawnością intelektualną albo osoby w spektrum autyzmu.

Że będzie zaniedbana, dziwnie ubrana, z nieświeżymi włosami - że będzie od razu „widać”.

Tyle że to nie jest prawda o ludziach.

To jest stereotyp.

Wystarczy popatrzeć na naszych uczestników. Na osoby, które przychodzą do pracy zadbane, pachnące, dobrze ubrane, z własnym stylem. Na ludzi, którzy szykują się na randkę, koncert, wyjazd, rozmowę o pracę albo zwykłe wyjście do miasta.

Oczywiście, ktoś czasem potrzebuje wsparcia. W dobraniu ubrania do pogody, zaplanowaniu prania, zadbaniu o higienę czy przygotowaniu się do ważnego spotkania.

Ale potrzeba wsparcia nie oznacza braku gustu, braku dorosłości ani braku sprawczości.

Zresztą bądźmy uczciwi: każdy z nas zna ludzi, którzy chodzą w pogniecionych koszulach, mają chaos w szafie, przesadzają z perfumami albo kompletnie nie przejmują się tym, co ktoś uzna za „stosowne”.

Tylko wtedy mówimy: „taki styl”, „gorszy dzień”, „każdemu się zdarza”.

A gdy podobnie wygląda osoba z niepełnosprawnością, dużo szybciej pojawia się myśl: „nie radzi sobie”.

I właśnie z tym stereotypem trzeba się pożegnać.

Osoby z niepełnosprawnością intelektualną i osoby w spektrum autyzmu nie wyglądają „jakoś”.
Są różne. Tak jak wszyscy ludzie.

30/07/2026

– 𝐀 𝐓𝐲 𝐜𝐨 𝐰𝐲𝐛𝐢𝐞𝐫𝐚𝐬𝐳?

To pytanie większości z nas wydaje się zupełnie zwyczajne.
Gdzie pojedziemy? Co będziemy robić? Czy pójdziemy na plażę, do lasu, a może usiądziemy przy ognisku?

Na co dzień podejmujemy dziesiątki takich decyzji i nawet się nad nimi nie zastanawiamy.

Dla wielu dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną przez lata to ktoś inny odpowiadał na te pytania.

My to zmieniamy. Dlatego nasze wakacyjne wyjazdy nie są tylko wycieczkami. Są przestrzenią do uczenia się dorosłego życia.

💚To uczestnicy wybierają miejsce wyjazdu. Wspólnie planują dzień, rozmawiają, czasem mają różne pomysły, uczą się przekonywać do swoich argumentów, szukać kompromisów i brać odpowiedzialność za wspólne decyzje. Rolą trenerów nie jest decydowanie za nich. Rolą trenerów jest stworzenie bezpiecznej przestrzeni, w której mogą podejmować własne decyzje, uczyć się ich konsekwencji i nabierać pewności, że ich głos ma znaczenie.

Podczas wycieczki pociągiem do Walił uczestnicy sami zdecydowali, że chcą spędzić czas na plaży w Ogrodniczkach. Wspólnie przeszli 13 kilometrów, zatrzymali się na posiłek i wrócili z czymś znacznie cenniejszym niż zdjęcia z wyjazdu - z kolejnym doświadczeniem, że potrafią decydować o swoim życiu.

Podczas zajęć Outdoor Learning las stał się naszą salą do nauki. Wspólne zadania terenowe, rozmowy i ognisko były okazją do rozwijania współpracy, komunikacji i wzajemnego wsparcia. Bo samodzielność to nie tylko podejmowanie własnych decyzji. To również umiejętność działania w grupie, słuchania innych i szukania kompromisów.

𝐒𝐚𝐦𝐨𝐝𝐳𝐢𝐞𝐥𝐧𝐨𝐬́𝐜𝐢 𝐧𝐢𝐞 𝐮𝐜𝐳𝐲 𝐬𝐢𝐞̨ 𝐩𝐫𝐳𝐲 𝐛𝐢𝐮𝐫𝐤𝐮.
𝐔𝐜𝐳𝐲 𝐬𝐢𝐞̨ 𝐣𝐞𝐣, 𝐦𝐚𝐣𝐚̨𝐜 𝐦𝐨𝐳̇𝐥𝐢𝐰𝐨𝐬́𝐜́ 𝐩𝐨𝐰𝐢𝐞𝐝𝐳𝐢𝐞𝐜́: „𝐖𝐲𝐛𝐢𝐞𝐫𝐚𝐦”.