19/07/2026
ڪوشش ته منافق کوڙ ڪئي, طوفان کي لاڙي ڪو نه سگھيو,
صوفيء جي دل ۾ صاحب کي, سنسار به ساڙي ڪو نه سگھيو!
ھمدرد ھئا ڪردار گھٹا, پر ظاھر ٿي پيا وقت اڳيان،
سرمست خيالن جو ويڙھو, ڪوئي به اجاڙي ڪو نه سگھيو!
قوم هجي، ذات هجي، پاڙو هجي، يا ملڪ هجي! اهو تڏهن تاريخ جي ورقن ۾ سونن اکرن سان لکيو ويندو آ، جڏهن انهن جو اڳواڻ، ليڊر، سردار ساڃاھوند، ھڏ ڏوکيء، انصاف جي ساھميء کي ڪعبي پاڪ وانگر وچ تي پڪڙي بيھي، پنهنجي ذات، پاڙي، شھر، ملڪ جو خيرخواھ هجي!
اسان جو چيف سردار خان بهادر خان چاڪر خان شاھاڻي ۽ سندس فرزند به انهن اڳواڻن، ليڊرن، راھبرن، ھڏ ڏوکين مان آهن، ھوء پنهنجي ذات تي رڳو سر، ساٿ ڏيڻ وارا ناهن، هوء انسان پچار ۽ انسانيت سان محبت ڪرڻ وارن مان آهن، شاھاڻيء ذات سان ته سورنهن پھر ئي جيء ۾ جيء ڪرڻ وارا آهن، پنهنجا ننگ دنگ سمجهي وارثي ڪندا آهن، مشڪل ڪک جي هجي يا جبل جيڏي! ھوء هميشه سچ جو ساٿ ڏيندا آهن،
هتي مان پنهنجي ڪيفيت بيان ڪندس!
ته سج جو تاءُ ساڳي موجَ ۾ رهيو آھي، شامَ جا ٿَڌا پاڇا روئڻ کان پوءِ ٿڌي ساھ جو احساس ڏيندا آهن، يڪتاري جي ٻولي ٻاڙي نہ ٿي، ٿي سگهي دنبوري جي دل ساڳي دادلائيءَ جي دڳ سان وڌي رهي آهي، تنبوري جي تار ھُو ھُو جو ذڪر ڪندڙ آهي، مان سنڌو درياھ جي ڪناري سان لڳل پراڻي وڻ هيٺان ڏسي رهيو آهيان دنيا تيز تر هلي رهي آهي، روئڻ واري کي پرچائڻ وارو ڪوئي ناهي، اکين جي اهنج کي ڪوئي پڙهي نہ ٿو سگهي، رڳون رباب جيئن وڄي بہ رڍن اڳيان مايوس آهن، پيار جو پھريون پاڇو سج جي آجيان ڪندڙ آهي، فيس بڪ تي تھذيب، ثقافت ميڙي وئي آهي، شيشي جي دنيا ساھ جو امتحان وٺي رهي آهي، مدد گهٽجي ۽ مشورا وڌڻ لڳا آهن، نينھن کي نروار ڪري سستو ڪيو وڃي ٿو، محبت جو اگهاڙو بدن بي روح ٿي چڪو آهي، علم پنھنجي آخري راءِ نہ ٿو جوڙي سگهي، فطرت پنھنجا ساڻا پير کڻي اعتماد سان وڌي رهي آهي، مان جنهن وڻ جي ڇانوَ ۾ ويٺو آهيان ان وڻ تي ويٺل پکي چئي رهيا آهن، سڄڻ ۽ ساڻيھ ڪنھن اڻاسيءَ وسري،
حيف تين تي هوءِ، وطن جن وساريو
مان ٿڌو ساھ ڀري پکين جي ٻوليءَ کي هينئڙي سان هنڊايان پيو، مونکي يقين ٿي ويو آهي، بلڪل ٻاجهاري ٻانگ جيان! اسان جو چيف سردار خان بهادر خان صاحب چاڪر خان شاھاڻي ۽ ان جا فرزند اسان مٿان ته ٺهيو پر هر ذات جو ڇپر ڇانوء رهيا آهن، اسان جون دعائون اٿن سدائين جهرڪندا، مرڪندا، مھڪندا رھن
اظھر علي شاھاڻي دادو موندر
