03/09/2026
Hi Admin, please hide my identity. Call me S, F28. I just want to vent out and maybe give some perspective to the guys out there na nagtataka bakit biglang nanahimik yung mga girlfriend o asawa nila. Wag niyo kasing isipin na nanalo kayo sa away, minsan nawalan na lang talaga kami ng p**i.
My boyfriend, let's call him J, M30, and I have been living together for almost four years. Dati, ako yung tipikal na partner na laging nag-e-explain, laging nag-a-adjust, at laging nag-e-effort para maayos yung communication namin. Kapag may ginagawa siyang nakaka-disappoint—tulad ng pangangako na babawasan yung pag-iinom pero uuwi pa ring amoy alak, o yung makalimutan yung mga importanteng dates namin, o yung disrespect niya sa oras ko kapag naghihintay ako sa kanya nang ilang oras—ako yung babaeng magagalit at iiyak. Magpapadala ako ng mahahabang paragraphs sa Messenger, ini-explain isa-isa kung bakit ako nasasaktan, nagmamakaawa na intindihin niya yung feelings ko.
Pero ano ang madalas niyang isagot sa mga luha at explanation ko? "Ang dami mong ebas," "Ang toxic mo naman, ganyan lang eh," o kaya "Ikaw lang nagpapalaki ng gulo, ang hilig mo maghanap ng away." Pinaparamdam niya lagi na ako yung unreasonable, na ako yung baliw na demanding at walang ginawa kundi maghanap ng butas.
Because of that, over the past few months, may nagbago sa akin. Unti-unti kong naramdaman yung matinding emotional exhaustion. Namanhid na ako. Hanggang sa dumating yung pinaka-breaking point ko last week. Nahuli ko na naman siyang nagsinungaling. Sabi niya nag-overtime siya sa trabaho, pero nakita ko sa IG story ng katrabaho niya na nasa bar sila at may mga kasamang ibang babae.
Dati, kung nangyari 'to, magwawala ako. Kukunin ko yung phone niya, sisigawan ko siya, at iiyak ako buong gabi hanggang sa mag-sorry siya. Pero alam niyo kung anong ginawa ko ngayon? Tiningnan ko lang siya pag-uwi niya, sinabing, "Ah, okay," tapos tumalikod na ako at natulog. Walang sigawan, walang sumbat, walang kahit anong luha.
Kinaumagahan, siya yung hindi mapakali. Siya yung nagwawala. Bigla niya akong inakusahan. Bakit daw hindi ako nagalit? Bakit daw ang tahimik ko? Baka daw kaya ako walang p**ialam eh may kinakalantari na rin akong ibang lalaki! Baka daw "guilty" ako sa sarili kong ginagawa kaya hindi na ako nagtatanong sa mga lakad niya.
Natawa na lang ako nang mapakla, Admin. For me as a woman na napagod na kaka-explain, gusto ko lang sabihin na hindi lahat ng walang sagot ay guilty. Minsan, meron na 'yang matagal at gabundok na naipon na disappointment na hindi na-resolve kaya tuluyan na kaming napagod. Yung tipong ilang daang beses mong sinubukang ayusin, ilang beses kang nag-reach out, pero laging nauuwi sa balewala at pambabastos sa nararamdaman mo. Kaya dumating na sa point na napagod na yung puso at isip ko na umasa na magbabago pa siya.
Wala akong ibang lalaki. Wala akong itinatago. Ang totoo niyan, inilalaan ko na lang yung energy ko sa pag-iipon ng lakas ng loob at pera para makaalis sa apartment na 'to. Hinihintay ko na lang matapos yung lease contract namin next month, at aalis na ako nang walang lingon-lingon. Hindi niya alam na habang busy siya sa pagbibintang sa akin na "guilty" ako, unti-unti na pala akong nag-iimpake ng mga gamit ko sa isip ko.
Kaya sa mga lalaking katulad niya na feeling panalo dahil nanahimik na yung partner nila—bahala na kayo kung ano ang gusto niyong isipin. Isipin niyo nang ako yung masama, isipin niyo nang ako yung may iba at nangaliwa. Wala na akong p**ialam sa ego niyo. Ang peace of mind ko, hindi na nakadepende sa validation niyo.
Sa mga kapwa ko babae na nasa ganitong phase na—yung phase na mas pipiliin mo na lang manahimik at matulog kaysa makipagtalo sa taong hindi ka naman pinakikinggan—I feel you. Isang mahigpit na yakap. Malapit na tayong lumaya sa sitwasyong umubos sa atin.
